Τρίτη, 30 Ιουνίου 2015

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΡΗΞΗ!

ΤΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΘΕΛΟΥΜΕ;




 Του καθηγητού κοινωνιολογίας Ηλία Φιλιππίδη


1. Η ΑΝΑΤΟΜΙΑ ΤΗΣ ΡΗΞΕΩΣ.
Ρήξη είναι η αρνητική έκβαση μιάς σχέσεως και σχέση είναι μία ισορροπία αμοιβαίας αναγνωρίσεως και ωφέλειας.
Όταν αυτή η ισορροπία ξεπερνά τα όρια ακόμη και της ασυμμετρίας και μετατρέπεται σε μία ετεροβαρή εξάρτηση, τότε ενεργοποιούνται από την πλευρά του αδύνατου πόλου της σχέσεως, που είναι η Ελλάδα, τρεις παράγοντες, οι οποίοι τοποθετούνται με κριτική διάθεση απέναντι στην αρχική σχέση.
Αυτοί οι παράγοντες είναι :

α.) τα όρια αντοχής της συλλογικής αξιοπρέπειας του λαού

β.) τα όρια αντοχής της οικονομίας και κοινωνίας απέναντι στην πίεση της εσωτερικής υποτιμήσεως

γ.) η βιωσιμότητα του προγράμματος διαχειρίσεως του χρέους και

δ.) η ανάδυση από το βάθος του μέλλοντος των μακροπρόθεσμων συμφερόντων της χώρας σε σχέση με τις θεσμικές της εντάξεις, όπως είναι η ένταξη μας στην Ευρωζώνη, ακομη και στην ΕΕ. |

Η απόφαση του κυβερνητικού σχήματος ΣΥΡΙΖΑ –ΑΝΕΛ για Δημοψήφισμα ενεργοποίησε στον πλέον έντονο βαθμό τις παραπάνω μορφές κριτικής αντιδράσεως απέναντι στην σχέση μεταξύ Ελλάδας και Θεσμών-Δανειστών.

                                                                   


2. ΤΑ ΕΞΩΤΕΡΙΚΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ ΤΗΣ ΡΗΞΕΩΣ.
Η ρήξη έχει αιτίες ,τις οποίες χωρίζουμε σε εξωτερικές και εσωτερικές. Οι εξωτερικές είναι :

α.) Ο Μηχανισμός Στήριξης της Ελληνικής Οικονομίας από τα κράτη-μέλη της Ευρωζώνης, της ΕΚΤ και του ΔΝΤ, που στήθηκε τον Μάιο του 2010, με την Δανειακή Σύμβαση και τα δύο Μνημόνια, όχι μόνο παραβίασε βασικές αρχές του Διεθνούς δικαίου και του Ευρωπαϊκού Κεκτημένου αλλά επιπροσθέτως μετέτρεψε την χώρα μας σε μια διηνεκή αποικία χρέους.

β.) Οι αρνητικές εξελίξεις για την Ελλάδα, που είναι :
β.α. η τραπεζική κρίση του Δυτικού κόσμου (2006-2008) βρήκε την χώρα μας εγκλωβισμένη μέσα σε ένα νομισματικό σύστημα (Ευρώ), το οποίο ξεπερνούσε τις οικονομικές της δυνατότητες και
β.β. η βαθμιαία ντε φάκτο κατάργηση της αρχής της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης και η απροκάλυπτη γερμανοποίηση της ΕΕ.

Η Γερμανία μετά την ενοποίηση της και αφού εκμεταλλεύτηκε την συμπαράσταση των ευρωπαίων εταίρων για την οικονομική ενσωμάτωση της πρώην Ανατολικής Γερμανίας, επανήλθε σε μία εγωκεντρική και επιθετική εξωτερική πολιτική με την λογική ενός εκδικητικού Τέταρτου Ράιχ. Αυτή την φορά με οικονομικά όπλα και συνταγές θεσμικής κατοχής. Δυστυχώς το όραμα των ιδρυτών της πρώην ΕΟΚ για μια Ενωμένη Ευρώπη έχει πεθάνει .Το όραμα έχει βρυκολακιάσει.

ΤΟ ΤΕΡΑΣ ΤΩΝ ΨΕΥΔΕΣΘΗΣΕΩΝ


3.ΤΑ ΕΣΩΤΕΡΙΚΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ ΤΗΣ ΡΗΞΕΩΣ.
Βεβαίως ο ΣΥΡΙΖΑ διέπραξε μεγάλα λάθη λόγω ψευδαισθήσεων, ιδεοληψιών, απειρίας, παιδαριώδους μικρομεγαλίας και καθυστερήσεων . Όμως η απόφαση για την προσφυγή στον Λαό αποτελεί ένα απολύτως θετικό γεγονός για τους παρακάτω λόγους:

α.) Η απόφαση για Δημοψήφισμα πάνω στην τελευταία πρόταση των Δανειστών αποτελεί γεγονός διπλής αναγνώσεως. Οπωσδήποτε εμπεριέχει το στοιχείο της ρήξης αλλά ταυτόχρονα δεν αναιρεί την διαδικασία των διαπραγματεύσεων. Απλώς η Ελληνική Κυβέρνηση παραχωρεί την θέση της στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων στον ίδιο τον εντολέα της, τον Ελληνικό λαό. Ως βασικό χαρακτηριστικό του Έλληνα έχει καθιερωθεί η ευθυνοφοβία, διότι ο λαός μας εκπαιδεύεται, να μην λειτουργεί ως «ζώον πολιτικόν» αλλά ως ζώον χειραγωγούμενον. Το Δημοψήφισμα, ως εμπειρία πολιτικής ποιότητας, θα αποτελέσει το δεύτερο βήμα, μετά το αποτέλεσμα των εκλογών της 25 Ιανουαρίου, πολιτικής χειραφετήσεως του λαού μας και απαγκιστρώσεως του από τα εκάστοτε σκηνοθετούμενα διλήμματα πολιτικού ψυχαναγκασμού.

β). Η εικόνα, που είχαν σχηματίσει οι Ευρωπαίοι εταίροι μας και γενικώς οι Δανειστές για τους πολιτικούς μας της περιόδου 2010-2014, είναι, ότι πρόκειται για όντα διεφθαρμένα, τα οποία εξαγοράζονται, υπογράφουν ό,τι τους βάλεις κάτω από την μύτη, χωρίς καν να κάνουν τον κόπο να το διαβάσουν και ότι είναι πρόθυμοι να πουλήσουν την πατρίδα τους για τις μίζες ή για να εξασφαλίσουν την εξουσία. Φυσικά ο ξένος παράγοντας, είτε πρόκειται για το Σχέδιο Ανάν είτε για τον Αγωγό Μπουργκάς–Αλεξανδρούπολη είτε για τα Μνημόνια, «αγανακτεί» μπροστά σε κάθε απόπειρα να τερματίσουμε την παράδοση της μεταπολεμικής υποτέλειας. Σήμερα, για πρώτη φορά μετά το 2010, η Ελλάδα αποπειράται να αποδείξει, ότι είναι ένα ανεξάρτητο κράτος, ότι διατηρεί απολύτως το δικαίωμα της εθνικής κυριαρχίας και της θεσμικής ισότητας με όλους τους άλλους εταίρους της Ευρωζώνης και απαιτεί αυτά τα αυτονόητα δικαιώματα της να γίνονται σεβαστά από όλους τους εταίρους.

γ.) Η Ελλάδα καταγράφεται στον σύγχρονο κόσμο της χρηματοκρατίας ως μία χώρα με οικονομικά προβλήματα αλλά και ως χώρος γεωπολιτικού και ενεργειακού ενδιαφέροντος. Όμως, όπως σωστά έχει επισημάνει ο Μίκης Θεοδωράκης, τα φυσικά πλεονεκτήματα της Ελλάδας αποτελούν «μαγνήτες επικυριαρχίας» επομένως και άγκιστρα υποτέλειας. Αλλά η Ελλάδα δεν είναι μόνο χώρος και χώρα, είναι και ένα διαχρονικό ιστορικό και πολιτισμικό υποκείμενο, είναι ο θεματοφύλακας της ανθρωποκεντρικής και δημοκρατικής παραδόσεως της Ευρώπης. Μόνο η Ελλάδα σήμερα, δυστυχώς βέβαια ,έχει το ιστορικό δικαίωμα και χρέος και μάλιστα για λογαριασμό όλων των λαών της Ευρώπης, να φωνάξει ,ότι οι απρόσωπες «αγορές» δεν μπορούν να τίθενται υπεράνω της κρατικής οντότητας των λαών και υπεράνω της δημοκρατικής εκφράσεως της βουλήσεως λαών και μάλιστα ευρωπαϊκών! Η ΕΕ δημιουργήθηκε ως μια γεωπολιτική και πολιτική παγίωση των δημοκρατικών παραδόσεων του πολιτισμού της και όχι για να παραδώσει τους λαούς της βορά στα πιράνχας της τζογαδόρικης κερδοσκοπίας !
ΠΟΛΙΤΙΑΚΗ ΑΦΥΠΝΙΣΗ
                                                           

4. ΕΠΙΛΟΓΟΣ.
Αυτό που προέχει σήμερα, είναι η συσπείρωση και η πολιτική αφύπνιση του λαού μας.
Πρέπει να ανοίξουμε τα μάτια μας και να δούμε κατάματα την πραγματικότητα. Έπειτα από 5 χρόνια κρίσεως και μνημονιακού καθεστώτος η πραγματικότητα προβάλλει κατά τον πλέον ωμό τρόπο. Πραγματικότητα είναι η σταθερή στρατηγική των Δανειστών, να διαλυθεί η Ελληνική οικονομία και κοινωνία και η Ελλάδα να χωρισθεί σε Ειδικές Οικονομικές Ζώνες, όπου τα ημερομίσθια και τα πολιτικά δικαιώματα θα κρίνονται με βάση τις προσδοκίες των μεταναστών .
Ο σκοπός των Δανειστών είναι, να εξαθλιώσουν τον λαό μας, να τον τρομοκρατήσουν, για να το πάρει απόφαση, ότι THERE IS NO ALTERNATIVE (TINA), όπως έλεγε η Θάτσερ. Το μέλλον του Έλληνα, για όσο θα υπάρχουν Έλληνες, είναι η ατομική ελάχιστη επιβίωση με αποικιακούς όρους του 19ου αιώνα. Αυτό που εκτιμούν και θέλουν από εμάς είναι μόνο το ΟΙΚΟΠΕΔΟ ! Πρέπει να αντισταθούμε.
ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ





Η Πατρίδα μας χρειάζεται ένα νέο παλλαϊκό κίνημα συσπειρώσεως, όπως ήταν η Φιλική Εταιρεία. Ο Μίκης Θεοδωράκης μας φέρνει την ηχώ της ιστορίας. Η εθνική ενότητα και ο αγωνιστικός πατριωτισμός είναι οι πρώτες προϋποθέσεις, για να κτίσουμε όλοι μαζί την ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ .


Διαβάστε Περισσότερα »

Δευτέρα, 29 Ιουνίου 2015

Ο ΚΑΣΤΟΡΙΑΔΗΣ ΚΑΙ Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ


Του Κωνσταντίνου Καβουλάκου
Aναπληρωτή καθηγητή φιλοσοφίας στο πανεπιστήμιο της Κρήτης
  

                                                      



Ο Καστοριάδης απέφυγε βέβαια να αναγάγει την κοιτίδα των αμεσοδημοκρατικών πρακτικών, την αρχαία ελληνική δημοκρατία, σε αιώνιο πρότυπο ενός τέτοιου πολιτεύματος – προτίμησε να κάνει λόγο γι’ αυτήν ως «δημιουργική πηγή της ιστορίας», από την οποία μπορούμε να εμπνευστούμε για να βρούμε τον δικό μας δρόμο.

Απέναντι σε αυτήν τη δυνατότητα, οι περισσότεροι στοχαστές της συγκαιρινής πολιτικής φιλοσοφίας στάθηκαν και συνεχίζουν να στέκουν εχθρικά. Δεν ήταν μόνο το μέγεθος των μικρών πόλεων-κρατών της αρχαιότητας διαφορετικό σε σύγκριση με τα σύγχρονα κράτη, μας λένε. Είναι επίσης, και κυρίως, εντελώς διαφορετική η «πολυπλοκότητα» των νεωτερικών αγοραίων οικονομιών και των αντίστοιχων γραφειοκρατικών μηχανισμών.
Αυτή συμβαδίζει άλλωστε με τον απαραμείωτο νεωτερικό πλουραλισμό των ατομικών και συλλογικών ταυτοτήτων, ο οποίος βρίσκεται σε έντονη αντίθεση προς τα παραδεδομένα ήθη των σχετικά ομοιογενών αρχαιοελληνικών πόλεων. Συμπέρασμα: η αρχαία ιδέα της άμεσης δημοκρατίας δεν μπορεί να βρει εφαρμογή σήμερα.
Εντούτοις, παρά τη σχεδόν ομόφωνη απόρριψη της άμεσης δημοκρατίας ως οργανωτικού προτύπου για τα σύγχρονα κράτη, ο Καστοριάδης συνέχισε να την υπερασπίζεται και να την επικαλείται ενάντια στις ολιγαρχικές τάσεις της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας μέχρι το τέλος της ζωής του. Δεν είναι λοιπόν απορίας άξιο το γεγονός ότι, με τα μέτρα της κυρίαρχης πολιτικής φιλοσοφίας των τελευταίων σαράντα ετών, ο Καστοριάδης εμφανίζεται ως ένας «ανεπίκαιρος» στοχαστής.

Στην πραγματικότητα, όμως, η πολιτική σκέψη του Καστοριάδη αναπτύχθηκε σε ζωντανή αντιπαράθεση προς τις τρέχουσες πολιτικοφιλοσοφικές θεωρίες. Απέναντι στη συζήτηση που ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του ’70 γύρω από τα ηθικά θεμέλια του σύγχρονου δημοκρατικού κράτους δικαίου, ο Καστοριάδης κράτησε κατ’ αρχάς αποστασιοποιημένη στάση. Η ριζικά ιστορική προοπτική της θεωρίας τού κοινωνικού φαντασιακού τον έκανε να απορρίπτει την ιδέα μιας φιλοσοφικής θεμελίωσης με βάση αφηρημένες έννοιες του ανθρώπινου λόγου.
Εμμέσως όμως συμμετείχε στη συζήτηση, τοποθετώντας στη θέση της «θεμελίωσης» την κριτική «διαύγαση» των ιστορικά συγκροτημένων «φαντασιακών σημασιών» μας.
Ως τέτοιες αντιλαμβανόταν την ελευθερία, την ισότητα και τη δημοκρατία: αποτελούν ανοικτά ιστορικά προτάγματα που αναλαμβάνουμε κατά το δυνατό συνειδητά, για να τα προωθήσουμε περαιτέρω με κριτικό τρόπο.




Αν και η αντιπαράθεση του Καστοριάδη με την πολιτική φιλοσοφία της εποχής μας δεν αποτυπώθηκε σε ένα συστηματικό έργο, μπορεί κανείς να την ανασυγκροτήσει από τις σκόρπιες αναφορές του. Απέναντι στον φιλελεύθερο ατομικισμό προβάλλει ένα κλασικό επιχείρημα που χρησιμοποιήθηκε ευρέως στη διαμάχη φιλελευθερισμού-κοινοτισμού της δεκαετίας του ’80: Οι φιλελεύθεροι στηρίζονται στο πλασματικό επινόημα ενός αφηρημένου, αποδεσμευμένου από το κοινωνικό του πλαίσιο, ατόμου, το οποίο βλέπουν στην υποτιθέμενη αντίθεσή του προς την κοινότητα. Γι’ αυτό επικεντρώνουν την προσοχή τους στα «αρνητικά» δικαιώματα προστασίας του από τις παρεμβάσεις του κράτους. Ο Καστοριάδης θεωρεί αυτήν την αρνητική έννοια ελευθερίας αναγκαία στις συνθήκες της νεωτερικότητας αλλά, εξαιτίας του «αμυντικού» της χαρακτήρα, φανερά ανεπαρκή και περιορισμένη.
Το νεωτερικό πρόταγμα της πραγμάτωσης της ελευθερίας απαιτεί ως εκ τούτου μια ευρύτερη έννοιά της, η οποία περιλαμβάνει τη θετική διάσταση της πολιτικής συμμετοχής των πολιτών στα κοινά. Γιατί χωρίς την ίση συμμετοχή όλων στην εξουσία οδηγούμαστε αναπόδραστα στον δεσποτισμό και την κατάργηση κάθε ελευθερίας. Ετσι, αντίθετα με ό,τι υποστηρίζουν οι φιλελεύθεροι, η αρνητική, ατομική ελευθερία βρίσκεται σε σχέση αμοιβαίας συνεπαγωγής με τη θετική, συλλογική ελευθερία των πολιτών – ένα επιχείρημα που δεν διαφέρει ριζικά από τη «διαδικασιακή» θεμελίωση των δικαιωμάτων που μας πρόσφερε ο Χάμπερμας στη δεκαετία του ’90.


Hubermas
Ο Γιούργκεν Χάμπερμας   γεννήθηκε στις 18 Ιουνίου 1929. Είναι Γερμανός φιλόσοφος και κοινωνιολόγος που ανήκει στην παράδοση της κριτικής θεωρίας και του αμερικανικού πραγματισμού. Είναι ίσως περισσότερο γνωστός για την εργασία του πάνω στην έννοια της δημόσιας σφαίρας, που ήταν το θέμα και ο τίτλος του πρώτου του βιβλίου. Η εργασία του επικεντρώθηκε στα θεμέλια της κοινωνικής θεωρίας και της επιστημολογίας, στην ανάλυση των αναπτυγμένων καπιταλιστικών κοινωνιών και της δημοκρατίας, της έννοιας της νομιμοποίησης σε ένα κριτικό κοινωνικό-εξελικτικό πλαίσιο, και της σύγχρονης πολιτικής — ιδιαίτερα της γερμανικής πολιτικής. Το θεωρητικό σύστημα του Χάμπερμας είναι αφιερωμένο στην αποκάλυψη της δυνατότητας του λόγου, της πολιτικής χειραφέτησης, και της λανθάνουσας ορθολογικής-κριτικής επικοινωνίας στους σύγχρονους θεσμούς, αλλά και της ανθρώπινης ικανότητας να εκπληρώνει και να επιδιώκει ορθολογικά ενδιαφέροντα.


Βέβαια, απέναντι στην επικέντρωση του Χάμπερμας στις δημοκρατικές «διαδικασίες», ο Καστοριάδης διατηρούσε την ισχυρή αντίρρηση ότι η δημοκρατία θα πρέπει να νοείται ως ένα ολιστικά συγκροτημένο «καθεστώς» που, αν και περιλαμβάνει προφανώς διαδικασίες διαβούλευσης και συλλογικής απόφασης, δεν εξαντλείται σ’ αυτές. Γιατί οι διαδικασίες εξαρτώνται πάντα από την ύπαρξη ενός ζωντανού δημοκρατικού «πνεύματος», βάσει του οποίου διαμορφώνονται τα κριτικά-δημοκρατικά υποκείμενα που θα τις εφαρμόσουν. Χωρίς την αναγωγή ευρύτερων δημοκρατικών αξιών σε περιεχόμενο του κοινού αγαθού της κοινότητας, αυτή δεν μπορεί να λειτουργήσει αληθινά δημοκρατικά, όσο κι αν εξωτερικά τηρεί κάποιες τυπικές διαδικασίες.

Με αυτόν τον τονισμό της σημασίας των συλλογικών δημοκρατικών ηθών, ο Καστοριάδης πλησιάζει την παράδοση του δημοκρατικού ρεπουμπλικανισμού, όπου η πραγματική συμμετοχή των πολιτών συνδέεται εσωτερικά με το κοινό αγαθό της πολιτικής κοινωνίας.


Χάνα Άρεντ
     Γερμανοαμερικανίδα εβραϊκής καταγωγής πολιτική επιστήμονας και φιλόσοφος

Γεννήθηκε από κοσμική Γερμανοεβραϊκή οικογένεια στην πόλη Λίντεν (Linden, κοντά στο Αννόβερο) και μεγάλωσε στο Καίνιξμπεργκ και στο Βερολίνο.
Σπούδασε φιλοσοφία στο πανεπιστήμιο του Μάρμπουργκ υπό τον Μάρτιν Χάιντεγκερ με τον οποίο είχε μια μακροχρόνια και θυελλώδη ρομαντική ερωτική σχέση, για την οποία αργότερα τής ασκήθηκε κριτική εξαιτίας της υποστήριξης του Χάιντεγκερ προς το ναζιστικό κόμμα ενόσω ήταν πρύτανης στο πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ.
Αργότερα μετέβη στην Χαϊδελβέργη όπου, υπό την επίβλεψη του υπαρξιστή φιλοσόφου Καρλ Γιάσπερς, συνέγραψε την διατριβή της σχετικά με την έννοια της αγάπης στην σκέψη του Αγίου Αυγουστίνου.
Παντρεύτηκε τον Γκύντερ Στερν, μετέπειτα γνωστό ως Günther Anders, το 1929 στο Βερολίνο (χώρισαν το 1937), και αργότερα τον μαρξιστή Heirich Blücher, ο οποίος υπήρξε για πολλά χρόνια σύντροφός της και επηρέασε καταλυτικά τον πολιτικό της στοχασμό.
Με την άνοδο του Ναζισμού κατέφυγε στη Γαλλία και, μετά την εισβολή των Γερμανών στο Παρίσι, στη Νέα Υόρκη, όπου ασχολήθηκε με την πανεπιστημιακή διδασκαλία και την συγγραφή φιλοσοφικών δοκιμίων.
Πέθανε το 1975 σε ηλικία 69 ετών.
Έγραψε πολλά έργα πολιτικής φιλοσοφίας σχετικά με τον ολοκληρωτισμό και τον αντισημιτισμό καθώς και μελέτες για το εβραϊκό Ολοκαύτωμα, με γνωστότερο έργο το "The Origins of Totalitarianism".





Αλλά και απέναντι σε στοχαστές αυτής της κατεύθυνσης, όπως π.χ. η Χάνα Αρεντ, ο Καστοριάδης ορθώνει τις αντιρρήσεις του: Το αρχαιοπρεπές «αγωνιστικό» μοντέλο της πολιτικής ελευθερίας της Αρεντ στηρίζεται σε έναν λανθασμένο χωρισμό της κοινωνίας από την πολιτική. Χάνονται έτσι από τη ματιά του θεωρητικού τα άπειρα νήματα που συνδέουν την υλοποίηση της πολιτικής ελευθερίας με τις ευρύτερες κοινωνικές της προϋποθέσεις, π.χ. την πολιτική ρύθμιση του κοινωνικού ζητήματος.


Αν και ο Καστοριάδης συμμερίζεται προφανώς τον θαυμασμό της Αρεντ για την αρχαία ελληνική δημοκρατία, σκέφτεται τη δυνατότητα της σύγχρονης δημοκρατίας με νεωτερικούς όρους, ως τη δυνατότητα ενός πολιτικού και συγχρόνως κοινωνικού ιδεώδους. Συγκροτημένη ολιστικά, η δημοκρατία θα πρέπει να νοηθεί εντέλει ως εκείνη η μορφή ζωής την οποία ο Καστοριάδης συνέδεε με τη δημοκρατική «παιδεία» με τη βαθιά και περιεκτική αρχαιοελληνική έννοια του όρου.
Σήμερα συνειδητοποιούμε ότι η πολυδιάστατη κρίση των δημοκρατικών θεσμών δεν είναι παρά εκδήλωση της εντεινόμενης μετατροπής τους σε τύπους κενούς περιεχομένου. Εάν το πρόβλημα είναι λοιπόν η έκλειψη του αξιακού περιεχομένου της δημοκρατικής ζωής, τότε οι στοχασμοί του Καστοριάδη, που συνεχίζουν για πολλούς να είναι «ανεπίκαιροι», αποκτούν μια απροσδόκητη επικαιρότητα – δεν είναι τυχαίο ότι προσφάτως το όνομα Καστοριάδης ακούστηκε πολλές φορές στις κατειλημμένες πλατείες. Βέβαια, οι ιδέες του θα χρειαστούν μια ιστορική συγκεκριμενοποίηση, για την οποία ο ίδιος δεν ενδιαφέρθηκε ιδιαίτερα στις δύο τελευταίες δεκαετίες της ζωής του, προτιμώντας να μας αφήσει το μήνυμά του σε ένα μπουκάλι, το οποίο ξεβράζουν τώρα τα κύματα της ιστορίας.


ΠΗΓΗ:http://ellinikoskoinotismos.blogspot.gr/2014/12/blog-post_94.html
Διαβάστε Περισσότερα »

Κυριακή, 28 Ιουνίου 2015

Η αποξένωση μέσα στους χώρους δουλειάς και στον "ελεύθερο χρόνο"

              



                                                    ''Άμποτε λίγο να δυνόμουν
                                                    για μια στιγμή να τρελαινόμουν,
                                                    ο σαλεμένος νους
                                                    και τα κλεισμένα τσίνορα
                                                    να μην ξαμώνουν σύνορα
                                                      και χώριους ουρανούς!''

                                                    ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΡΝΑΛΗΣ



Πολιτική ομάδα για την αυτονομία
...θα μπορούσαμε να πούμε ότι τα τελευταία τριάντα χρόνια παρατηρείται μια βασική μεταβολή των κοινωνικών σχέσεων μέσα στους χώρους δουλειάς. Μπορούμε να συνοψίσουμε το περιεχόμενο αυτής της εξέλιξης, λέγοντας ότι η κλασική ανάλυση του Καστοριάδη για τη θεμελιώδη αντίφαση του καπιταλισμού έχει πάρει μια εντελώς νέα μορφή. Πλέον η σύγκρουση μεταφέρεται από το κοινωνικό στο ψυχικό επίπεδο. Δεν έχουμε ανταγωνισμό διεύθυνσης-εργαζομένων (κάτι που παλιότερα είχε δημιουργήσει τη λεγόμενη ταξική πάλη μέσα στους εργασιακούς χώρους), αλλά την εσωτερίκευση αυτής της σύγκρουσης σε ψυχικό επίπεδο από τον ίδιο τον εργαζόμενο. Επιπλέον, η εργασία παύει να παίζει το ρόλο μιας βασικής καθημερινής κοινωνικοποίησης. Η φθορά υπερβαίνει την κλασικού τύπου αποξένωση από τα μέσα και τον τρόπο παραγωγής: αφορά σήμερα την απώλεια νοήματος για το ίδιο το εργασιακό αντικείμενο και την αδυναμία δημιουργίας μιας ξεχωριστής συλλογικής αφήγησης γύρω από αυτήν την κοινωνική διεργασία. Πρόκειται για μια νέα και ευρύτερη μορφή αλλοτρίωσης που οδηγεί σε υπαρξιακά αδιέξοδα και μια συστηματική φθορά του ψυχισμού των ατόμων.
                                                                           
Πολιτική ομάδα για την αυτονομία

Διάφοροι αμερικανοί κοινωνιολόγοι (όπως, π.χ., ο Ρ. Σένετ[2] και παλιότερα ο Κρίστοφερ Λας[3]) έχουν πολύ ωραία θέσει τις βάσεις μιας ψυχολογικής και ανθρωπολογικής ανάλυσης ανάλογης έμπνευσης. Πρόκειται για αυτό ακριβώς που δε βλέπουν οι νεομαρξιστικές αναλύσεις των διάφορων εκδοχών του σύγχρονου εργατισμού σχετικά με το πρεκαριάτο και τους «ελαστικούς»: μακράν του να ωθούν τους εργαζόμενους προς κάποιο είδος συλλογικής δράσης -όπως συνέβαινε μέσα στο τεϊλορικό σύμπαν[4]-, οι μεταμορφώσεις του καπιταλισμού στο εργασιακό επίπεδο ωθούν τους εργαζόμενους προς την ατομικοποίηση, εφόσον πλέον οι ανταγωνισμοί μετατίθενται από το κοινωνικό στο ψυχικό επίπεδο. Η αίσθηση χρονικότητας της εργασιακής ζωής και ο βαθμός αφομοίωσης του επαγγελματικού αντικειμένου έχουν μεταβληθεί ποιοτικά, σε τέτοιο βαθμό που οι άνθρωποι βιώνουν τη δουλειά τους εντελώς επιφανειακά, δουλεύοντας κατά κάποιον τρόπο σαν καταναλωτές, κατά τρόπον ώστε η εργασιακή διαδικασία να τους φαίνεται εντελώς ξένη, δίχως κανένα νόημα, πράγμα που εντείνει το άγχος. Έτσι οι συγκρούσεις δε γεννούν αντιδράσεις, αλλά βιώνονται όλο και περισσότερο ως ατομικές και προσωπικές αποτυχίες, οδηγώντας, πολύ συχνά, σε παθολογικές συμπεριφορές, με στόχο την εκτόνωση της πίεσης και του άγχους.
                                                                            

Πέραν των νέων ψυχικών συμπτωμάτων που εμφανίζονται και συνδέονται σαφώς με αυτή την κατάσταση, ο βασικότερος θεσμός που ενσαρκώνει αυτές τις παθολογικές συμπεριφορές είναι η λεγόμενη «διασκέδαση» με τους ξέφρενους ρυθμούς της, η οποία και συνιστά βασικό βραχίονα της μαζικής κουλτούρας και της κοινωνίας της κατανάλωσης, γενικότερα, εφόσον ενσαρκώνει με τον καλύτερο τρόπο τη βασική επιταγή αυτών των τελευταίων: την ψυχαναγκαστική ηδονοθηρία και την υποχρέωση να ξεπερνάμε τα όρια κάθε είδους. Μπορεί στην Ελλάδα αυτή η τάση να μην είναι εμφανής (χάρις στη λεγόμενη «μεσογειακή» μας κουλτούρα), ωστόσο σε αρκετές καθεαυτό δυτικές χώρες μπορούμε να δούμε πολύ καθαρά τη διασκέδαση ως βαλβίδα αποσυμπίεσης του συστήματος, ως μέσο εκτόνωσης της πίεσης και της έντασης που συσσωρεύεται κατά τη διάρκεια της εβδομάδας. Το άτομο προσπαθεί να ξεπεράσει τα όριά του, οδηγούμενο σε αντικοινωνικές συμπεριφορές (ας θυμηθούμε φαινόμενα όπως οι τουρίστες σε ημιάγρια κατάσταση, οι νέοι που σωριάζονται στους δρόμους μεθυσμένοι και ουρλιάζουν μέσα στα λεωφορεία και το μετρό, οι διάφοροι πιωμένοι που κάνουν εμετό και κατουρούν μέσα στη μέση του δρόμου κ.λπ.), οι οποίες φθείρουν ακόμα περισσότερο τον κοινωνικό ιστό. Συνέπεια αυτής της κατάστασης είναι, μεταξύ άλλων, -όπως παρατηρεί ο Ντανιέλ Μοτέ- το γεγονός ότι πλέον το Κράτος παρεμβαίνει όλο και περισσότερο στην κοινωνική ζωή, προκειμένου να προστατεύει τα άτομα από τα ίδια τα λάθη τους[5]. Αυτός ο παλιμπαιδισμός της κοινωνίας συνιστά την πιο τρανταχτή συνέπεια της αλλαγής χρήσης του ελεύθερου χρόνου μας: από εκεί που ο ελεύθερος χρόνος βιωνόταν ως όαση ελευθερίας και δημιουργίας μέσα στην κόλαση της μισθωτής εργασίας, τελικά μετατράπηκε σε φέουδο της κατανάλωσης και της μαζικής κουλτούρας, με αποτέλεσμα να αποτελεί όχι πια αντίβαρο αλλά συμπλήρωμα της αλλοτρίωσης που βιώνουμε μέσα στην εργασία.
                                                                         



[1] Βλ. ειδικότερα τα κείμενα των Δ. Μαρκόπουλου, «Η θέσμιση της εργασίας στη σύγχρονη κοινωνία και οι προοπτικές μιας ριζικής κριτικής της» και Κ. Ντεζούρ, «Οδύνη, εργασία, πράξη: η κοινοτοποποίηση της κοινωνικής αδικίας», όπως επίσης και την παράγραφο «Η εργασία και η σημασία της ως κοινωνικού θεσμού» του Editorial.

[2] Βλ. τα έργα του Η κουλτούρα του νέου καπιταλισμού (μτφ. Τ. Παπαϊωάννου, Αθήνα, Σαββάλας, 2008), Ο ελαστικοποιημένος άνθρωπος (μτφρ. Ε. Αστερίου, Αθήνα, Πεδίο, 2010 -ένα κεφάλαιο του έργου το έχουμε μεταφράσει και εμείς και μπορεί να βρεθεί στο ιστολόγιο της ομάδας μας: http://protagma.files.wordpress.com/2010/10/sennett.pdf).

[3] Βλ. το βιβλίο του Ο ελάχιστος εαυτός (μτφρ. Β. Τομανάς, Νησίδες, χ.χ.).

[4] Σχετικά με τον λεγόμενο τεϊλορικό καπιταλισμό, βλ. το βιβλίο του Μπενζαμέν Κοριά, Ο εργάτης και το χρονόμετρο. Τεϊλορισμός, φορντισμός και μαζική παραγωγή (1979), εκδ. Κομούνα, Αθήνα, 1995.

[5] «Ο ελεύθερος χρόνος, στην νέα του εκδοχή, έλαβε ένα εντελώς διαφορετικό νόημα: απόρριψη οποιουδήποτε περιορισμού. […] Επομένως, σε κοινωνικό επίπεδο, εφόσον τα άτομα δεν επιλέγουν τις δραστηριότητες εκείνες που ωφελούν τους γύρω τους, το Κράτος πρέπει να παρέμβει: περιορισμός του θορύβου των ηχοσυστημάτων, της ταχύτητας, της χρήσης πυροβόλων όπλων, των επισκέψεων στα δάση λόγω κινδύνου πρόκλησης πυρκαγιών, ενίσχυση των αστυνομικών δυνάμεων σε κάθε μαζική εκδήλωση ψυχαγωγίας ή αθλητισμού, πρόληψη του χουλιγκανισμού, καταστολή του σεξοτουρισμού κ.λπ. […] Κι έτσι λοιπόν, ο ελεύθερος χρόνος συνοδεύεται από αστυνομικά μέτρα και απαγορεύσεις. Οι άνθρωποι δεν γνωρίζουν να χρησιμοποιούν τον χρόνο που διαθέτουν με έναν τρόπο επωφελή για όλους. Δεν έχουν αρκετή ευπρέπεια και αυτοέλεγχο, ώστε να χρησιμοποιούν ενάρετα την σχόλη τους: πρέπει κατά συνέπεια να παρέμβει το Κράτος» (D. Mothé, Le temps libre contre la société [Ο ελεύθερος χρόνος ενάντια στην κοινωνία], Παρίσι, Desclée de Brouwer, 1999).

ΠΗΓΗ:http://www.topikopoiisi.com/902rhothetarhoalpha/254
Διαβάστε Περισσότερα »

Παρασκευή, 26 Ιουνίου 2015

Ελληνων οικογενεια Μη κερδοσκοπικός οργανισμός

ΕΠΙΓΩΝ!!!

ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΤΕ ΩΣΤΕ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΟΥΜΕ ΟΣΟ ΜΠΟΡΟΥΜΕ

Δουλευε σαν το σκυλι στο εξωτερικο για να μη λειψει τιποτα στην οικογενεια του και τωρα μεγαλωνει μονος του τα 5 παιδια του.
Διαβαστε την ιστορια ενος πατερα που μεγαλωνει μονος του τα πεντε παιδια του και χρειαζεται την βοηθεια ολων μας.
Λαβαμε εκληση για να βοηθησουμε εναν πατερα που μεγαλωνει μονος του τα πεντε ανηλικα παιδια του, οπως σε καθε περιπτωση ετσι και σε αυτη βρεθηκαμε οι ιδιοι στο σπιτι της οικογενειας για να διασταυρωσουμε οτι ειναι ολα αληθη και οτι πραγματι χρηζει βοηθειας.
Ο 36χρονος πατερας πεντε παιδιων ηλικιας 8,7,6,5,4 ετων ζητα την βοηθεια μας.

Με δικαστικη αποφαση την επιμελεια την εχει ο πατερας.
Σας μεταφερουμε τα λογια του πατερα οπως μας τα ειπε:
Σας παρακαλω θελω μια εργασια, εχουν φτασει στιγμες που ταιζω τα παιδια μου ζαχαρωνερο.
Με εχει βοηθησει το χαμογελο του παιδιου για τρεις μηνες σε τροφιμα,ενω ειχα αλλους τρεις μηνες δεν ξαναπηγα γιατι μας εδινε συσσητιο η εκκλησια και δεν ηθελα να στερησω τα τροφιμα απο αλλες οικογενειες.ς
Στην τσεπη μου δεν εχω ουτε ενα ευρω, χρωσταω τρια ενοικια και το ρευμα, ημουν ανεργος γιατι δεν ειχα που να αφησω τα πεντε παιδια μου, καθως οι γονεις μου εχουν επιβιωσει.
Εχω ομως την αδελφη μου και τα ανηψια μου, που τωρα μπορουν να μου κρατησουν τα παιδια για να εργαστω.
Εχω χασει την γη κατω απο τα ποδια μου, εχω γινει μανα και πατερας για τα παιδια μου αγωνιστηκα και θα αγωνιζομαι για μια ζωη για το καλυτερο για εκεινα.
Εχω φτιαξει ενα περιβολι στο σπιτι που ενοικιαζω εστω μια ντοματα να εχω να τους δινω.
Δεν καπνιζω δεν πινω δεν εχω προσωπικα μου εξοδα.
Με εχουν επισκεφθει κοινωνικοι λειτουργοι και εχουν διαπιστωσει με ποση αγαπη φροντιζω τα παιδια μου, γιατι αυτα ειναι ο λογος υπαρξης μου ειναι η ζωη μου.
Κανω εκκληση σε ολους εσας για τροφιμα, για παπουτσια για τα παιδια μου, μια εργασια οτι και να ειναι, ειμαι χειριστης κλαρκ και εχω εργαστει και σε μεγαλες αποθηκες, βοηθηστε με να μπορω να πληρωσα τα ενοικια μου και να ταισω τα παιδια μου, το να εχω δουλεια ειναι ευλογια.
Εμεις σαν Ελληνων Οικογενεια ειδαμε ολα τα απαραιτητα εγγραφα, πηγαμε μαζι του στην εκκλησια οπου πηρε ενα μεγαλο ταπερ με μακαρονια σκετα, δεν ειχε ουτε ενα γαλα.
Ειναι ενας ευγενεστατος νεος με καθαρο προσωπο γεννημενος στην Πετρουπολη και κατοικει στο δημο Ιλιον οποιος μπορει να βοηθησει ας επικοινωνησει μαζι μας ωστε να του δωσουμε πληροφοριες με μηνυμα στην σελιδα μας στο Facebook.
Οι αναγκες της οικογενειας ειναι: παπουτσια για τα αγορια νουμερα 33, 29, 28
για τα κοριτσια νουμερα 33, 29.
Αν υπαρχει καποια κουκετα καθως εχει δυο κρεβατια και ελειψη χωρου.
Τροφιμα, γαλατα, ειδη καθαρισμου, χαρτικα, παιχνιδια.
Οπως μπορει ο καθενας μας να τον βοηθησει ακομα και με τροπο που μπορει εμεις να μην εχουμε σκεφτει.
ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΤΕ ΩΣΤΕ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΟΥΜΕ ΟΣΟ ΜΠΟΡΟΥΜΕ
Πληροφοριες με ΜΟΝΟ μηνυμα στην σελιδα μας.

ΠΗΓΗ:https://www.facebook.com/ellinon.oikogeneia?fref=ts


Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη, 23 Ιουνίου 2015

Ο Γ. Καραμπελιάς, η επανάσταση και το άλμα του βατράχου … - του καθηγητή Ηλία Φιλιππίδη




Άλμα άνευ φοράς και επανάσταση χωρίς προϋποθέσεις.



1.  Ως γνωστόν, το αγαπημένο άλμα του βατράχου είναι το άλμα από στάση ακινησίας που μπορεί να περάσει και τα 3μ
    Η ικανότητα αυτή οφείλεται στην δομή των πίσω ποδιών του βατράχου, όπου οι τένοντες λειτουργούν ως ελατήρια, δηλ.  συστέλλονται προ του άλματος και εκτινάσσονται με την έναρξή του.
    Μιμούμενος τον βάτραχο ο άνθρωπος καθιέρωσε  στους πρώτους Ολυμπιακούς αγώνες το άλμα άνευ φοράς. Επειδή όμως το αποτέλεσμα δεν ήταν εντυπωσιακό, αφού ο άνθρωπος δεν έχει την ικανότητα του βατράχου, το αγώνισμα αντικαταστάθηκε με το άλμα μετά φοράς.  
    Αυτή η εικόνα ήλθε στο μυαλό μου διαβάζοντας το άρθρο του Γ. Καραμπελιά στο «Άρδην» με τίτλο « Οι ψευδοεκσυγχρονιστές συναντούν τους ψευδοπατριώτες».

    Το κακό με μας τους Έλληνες είναι, ότι είμαστε μια υπανάπτυκτη κοινωνία γενικώς και αυτό αποτελεί μια σχιζοφρενική αντίφαση με τον τεράστιο πλούτο του λόγιου και του παραδοσιακού μας πολιτισμού.
    Ως κοινωνιολόγος έχω καταλήξει στο συμπέρασμα, ότι η αναπαραγόμενη κακοδαιμονία μας τρέφεται με τρεις βαθειές ρίζες:
  • την προβληματική κατάσταση της ψυχολογίας και του εγκεφάλου του Έλληνα
  • την έλλειψη ενός πολιτισμού του δημοσίου χώρου (έλλειμμα κοινωνικού και πολιτικού πολιτισμού) και  
  • τον ελλειμματικό τρόπος σκέψεως μας.
   Επομένως ο αγώνας για την απόκτηση «παιδείας» και την άνοδο της «κατά κεφαλήν καλλιέργειας», για να θυμηθούμε αυτόν τον εξαιρετικό όρο του Χρ. Γιανναρά ,είναι διμέτωπος και εκτείνεται σε δύο πεδία, ένα εσωτερικό, που είναι ο εαυτός μας και ο τρόπος που σκεπτόμαστε και διαχειριζόμαστε τα συναισθήματα μας και ένα εξωτερικό, που είναι ο κοινωνικός και πολιτικός μας βίος .   
    Όπως για κάθε θέμα, έτσι και για την πρόοδο στην κλίμακα της «κατά κεφαλήν καλλιέργειας» υπάρχουν κανόνες. Κατά την γνώμη μας, οι βασικότεροι είναι :  
α)Στα θέματα της ποιότητας δεν υπάρχει ουδεμία διαφορά ανάμεσα στον ατομικό βίο των πολιτών και τον συλλογικό τους βίο ως κοινωνία. Ο συλλογικός βίος είναι η προέκταση του ατομικού και ο ατομικός είναι σε μεγάλο βαθμό η αντανάκλαση του συλλογικού.

Με αυτή την έννοια τα μεγάλα αξιώματα της πολιτικής, όπως είναι η ελευθερία, η δημοκρατία και η αξιοκρατία, πρέπει να εννοούνται ως διαμπερείς έννοιες, δηλ. να αναγνωρίζεται ότι έχουν την ίδια βαρύτητα τόσο στον ατομικό όσο και τον συλλογικό βίο.  
Είναι π.χ. παράλογο και σχιζοφρενικό αλλά δυστυχώς ανήκει στην ελλαδική πραγματικότητα, να ξιφουλκούμε υπέρ της αξιοκρατίας στον δημόσιο βίο αλλά μέσα μας, να μας  κατατρύχει ο φθόνος, για οποιονδήποτε τολμήσει ναμας ξεπεράσει …


ΛΥΔΙΑ ΛΙΘΟΣ


β.) η λυδία λίθος της ποιότητας των ατόμων και θεμέλιο της κοινωνίας είναι  η υπέρβαση του εγώ και η συλλογικότητα.
Εάν τώρα συνδέσουμε την ανάγκη της υπερβάσεως του εγώ, με την συλλογικότητα και την αξιοκρατία, κατανοούμε με την απλή λογική, γιατί πρέπει να σεβόμαστε προσωπικότητες, όπως  είναι ο Μίκης Θεοδωράκης.   
  1. Ο Γ. Καραμπελιάς απέναντι στον ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ.


Ο Μίκης Θεοδωράκης είναι ο τελευταίος τιτάνας του Νεότερου Ελληνισμού.
Με τον Μίκη κλείνει δυστυχώς ένας κύκλος αιώνων ιστορίας και
πολιτισμού του Νεότερου Ελληνισμού, όπως το 1453 στις επάλξεις της Βασιλεύουσας ο αυτοκράτορας Κων/νος Παλαιολόγος έκλεισε με την ηρωική αντίσταση και την θυσία του την χιλιόχρονη ιστορία του Βυζαντίου.
_______________________________________

Αυτό που ζει σήμερα ο Ελληνισμός είναι η επανάληψη της Αλώσεως της Κωνσταντινουπόλεως 1204-1453.


                                                                            


Ο Ελληνισμός συνθλίβεται ανάμεσα στην λιμοκτονική πολιορκία των σύγχρονων Σταυροφόρων της γερμανοκρατούμενης ΕΕ και στην εισβολή των τέκνων του Ισλάμ, προσφύγων και μεταναστών.
    
Ο Ελληνισμός έχει αποκτήσει ημερομηνία λήξεως.
Συμφώνα με τους υπολογισμούς μου (δημογραφία) ο τελευταίος απόγονος των σημερινών Ελλήνων θα έχει φύγει από την ζωή μέχρι το 2140 μ.Χ. αποκλειστικά και μόνο λόγω της υπογεννητικότητας των Ελλήνων. Εάν στο δημογραφικό πρόβλημα προσθέσουμε και τον παράγοντα της πληθυσμιακής κυριαρχίας των μεταναστών και των απογόνων των, τότε είναι ζήτημα, εάν θα έχουν απομείνει Έλληνες στην Ελλάδα μετά το 2100, διότι από το 2070, όταν οι Έλληνες δεν θα υπερβαίνουν το 45% του συνολικού πληθυσμού, θα αρχίσει η οικειοθελής εγκατάλειψη της Ελλάδας από τους υπόλοιπους  Έλληνες λόγω της πολιτισμικής και πολιτικής αλλαγής του τρόπου ζωής στην πατρίδα τους, αφού  ο κυρίαρχος πολιτισμός στην Ελλάδα δεν θα είναι πλέον  ο Ελληνικός αλλά το Ισλάμ.
    
Ο Γ. Καραμπελιάς βλέπει την καταστροφή που έρχεται και σημαίνει συναγερμό.
    
Πως αντιδρά όμως απέναντι στο πρόβλημα;
Αντιδρά κατά δύο τρόπους αλλά και οι δύο τρόποι είναι λανθασμένοι και πολύ κατώτεροι των δυνατοτήτων του.
Ο πρώτος τρόπος είναι ψυχολογικός. Ο Γ. Καραμπελιάς αντιδρά σαν τον Κολοκοτρώνη μετά την εισβολή του Ιμπραήμ. Αντιδρά σαν αρχιστράτηγος, ηγέτης ενός ολόκληρου λαού, υπόλογος απέναντι στην ιστορία αλλά και μόνος. Όμως αισθάνεται δικαιωμένος απέναντι στην συνείδηση του, διότι συνεχίζει τον πόλεμο κατά του εχθρού και παράλληλα καταγγέλλει όλους τους «προσκυνημένους».
Εκφράζει την απογοήτευση του, διότι οι προσκυνημένοι δεν είναι μόνο οι κληρονόμοι του
σημιτικού εκσυγχρονισμού αλλά και οι αντιμνημονιακές δυνάμεις, δηλ. ο ΣΥΡΙΖΑ καθώς και οι  «δήθεν εκφραστές του πατριωτικού χώρου που  περί άλλα τυρβάζουν».
Ο Γ. Καραμπελιάς καταγγέλλει επωνύμως τον Μίκη Θεοδωράκη και τον Μανώλη Γλέζο, ότι «καλούν σε μια ακαθόριστη  αντίσταση, αγνοώντας απολύτως την οικονομική, πολιτιστική, δημογραφική, και γεωπολιτική κατάσταση της χώρας, κυνηγώντας απελπισμένα τα νιάτα που έφυγαν και ξεχνώντας την ευθύνη τους απέναντι στην ίδια τους την ιστορία».
Είναι κρίμα και καθόλου ελπιδοφόρο φαινόμενο, όταν καπεταναίοι του αντιμνημονιακού αγώνα και του πατριωτισμού δεν μπορούν να ελέγξουν τον ψυχικό τους κόσμο και ασκούν μία ισοπεδωτική μέχρι εμπαθή κριτική χωρίς καθόλου σεβασμό για τους αγώνες και την προσφορά προσώπων-συμβόλων, όπως ο Μίκης Θεοδωράκης και ο Μανώλης Γλέζος.
Ο Γ. Καραμπελιάς αντιδρά πρωτ΄ απ’  όλα ψυχολογικά. Η ψυχολογική του στάση τόσο απέναντι στον Μ. Γλέζο αλλά πολύ περισσότερο απέναντι στο Μ. Θεοδωράκη, μπορεί να συγκριθεί μόνο με την εικόνα μιας γάτας, η οποία ξύνει τα νύχια της στην πολυποίκιλτη πρόσοψη ενός βαρύτιμου επίπλου, αφού δεν την ενδιαφέρει η αξία του αλλά μόνο η ανάγκη της…
Φυσικά ο Γ. Καραμπελιάς δεν διαθέτει την αθωότητα της γάτας. Τότε ποιά είναι η ανάγκη του;
Όταν η εμπλοκή στον ψυχολογικό κόσμο του εγώ κάνει κεφαλοκλείδωμα στην λογική του Έλληνα, τότε η λογική μετατρέπεται σε δόλο. Ο συγκεκριμένος δόλος έγκειται στην πρόθεση του Γ. Καραμπελιά να κατεβάσει ειδικά τον Μίκη Θεοδωράκη στα δικά του μέτρα δηλ. να τον κρίνει αποκλειστικά με όρους πολιτικού ακτιβισμού, παραγνωρίζοντας προκλητικά μέχρι αγενείας
  • την τεράστια και ανυπολογίστου αξίας πολιτισμική προσφορά του Μίκη στον Ελληνισμό.
Ειδικά σήμερα που η ανθρωπότητα εισέρχεται σε μία νέα βαρβαρότητα  και η Ευρώπη σε ένα νέο Μεσαίωνα, τα τραγούδια του Μίκη θα εμπνέουν τους Έλληνες, όπως ο Θούριος του Ρήγα Φεραίου θέριευε τις ψυχές των ραγιάδων προετοιμάζοντας την νέα Επανάσταση και
  • την καταλυτική συνεισφορά του Μίκη στην διαμόρφωση ενός ιδεολογικού αντιμνημονιακού μετώπου με προτεραιότητα την προάσπιση της εθνικής ανεξαρτησίας.

Ο Γ. Καραμπελιάς κατηγορεί τον Μίκη, ότι ίδρυσε τις ΣΠΙΘΕΣ αλλά δεν έκανε την Επανάσταση.
Ο Μίκης παρά την ηλικία του σήκωσε το λάβαρο της Επαναστάσεως. Η Επανάσταση τελικά δεν έγινε, διότι εσείς οι φιλόδοξοι αρχηγίσκοι τον εγκαταλείψατε. Εσύ, ο Καζάκης  ο Μαριάς, ο Ζουράρις. Αλλά και ο Μ. Γλέζος τράβηξε τον δικό του δρόμο. Μόνο ο Γ. Κασιμάτης του έμεινε πιστός.
Τώρα έρχεσαι εσύ, Γιώργο Καραμπελιά, να βγάλεις άχρηστους όλους αυτούς, μαζί και τον ίδιο τον Μίκη και θέλεις να μας πείσεις ότι μόνο εσύ μένεις πιστός στο όραμα της Επαναστάσεως. Αυτό στην θεολογία λέγετα προτεσταντική αυτοδικαίωση. Είσαι ο μόνος εκλεκτός της ιστορίας, ο μόνος «σεσωσμένος»!
  1. Η Επανάσταση έχει προϋποθέσεις



Η Πατρίδα μας καλεί να αφήσουμε στην άκρη τα ψυχολογικά μας και τις όποιες προσωπικές μας φιλοδοξίες, να βρούμε τα κοινά σημεία και να συγκλίνουμε σε ένα κοινό όραμα για την σωτηρία του Έθνους μας.
     Συμφωνούμε με τον Γ. Καραμπελιά ότι:
α. το Έθνος μας έχει βυθισθεί σε μια βαθύτατη παρακμή, η οποία θέτει σε κίνδυνο την ίδια την υπόσταση του και ότι
β. η παρακμή εκτείνεται και στα τρία επίπεδα του συλλογικού μας βίου, δηλ.την πολιτική εξουσία, την διανόηση  αλλά και τον ίδιο τον λαό.
Ο Γ.Καραμπελιάς καταγγέλει το σύστημα που κτίσθηκε από την Μεταπολίτευση ,ότι έφθειρε ανεπανόρθωτα και τις ελίτ και διέφθειρε σε μεγάλο βαθμό και το ίδιο το λαϊκό σώμα. Όμως ο Γ. Καραμπελιάς δεν χάνει την ελπίδα και την στηρίζει σε δυο προσδοκίες:
α. ότι δεν έχει διαφθαρεί το σύνολο του λαού αλλά έχουν απομείνει «λίγοι ή πολλοί», «τίμιοι και αξιοπρεπείς άνθρωποι» και ότι  
β.θα «απελευθερωθούν εντελώς από Τσίπρες, Παπαδάκηδες, Λαζόπουλους, Καμμένους, Σαμαράδες και θα αποφασίσουν, πως πρέπει επιτέλους να υπάρξειένα κίνημα ενάντια στην παρακμή, που θα σαρώσει ολοκληρωτικά και αμετάκλητα όλον αυτόν τον θίασο των διεφθαρμένων και ανικάνων…». Διερωτάται όμως: «Θα αποφασίσουν άραγε οι άνθρωποι που βρίσκονται στα σπίτια τους, στα χωράφια τους, στις δουλειές τους, να πάρουν την σκούπα να βγουν από την, έστω αξιοπρεπή, ιδιώτευση τους και να σαρώσουν το σύνολο των διεφθαρμένων ελίτ;»
Πάλι θα πρέπει να καταφύγουμε στην ψυχολογία. Η όλη διατύπωση των θέσεων του Γ. Καραμπελιά αποπνέει βαρειά απογοήτευση ακόμη και παραίτηση. Θυμίζει ένα γέρο καπετάνιο, που εγκαταλείπει τον αγώνα, βγάζει πικρίες, μοιράζει ευθύνες δεξιά και αριστερά και εναποθέτει τις ελπίδες του στην ύπαρξη μιας μερίδας του λαού, η οποία τώρα μεν «ιδιωτεύει αξιοπρεπώς» αλλά κάποια στιγμή θα πάρει την σκούπα!...
   Τελικά ο γερόλυκος της πολιτικής αντιστάσεως Γ. Καραμπελιάς ελπίζει ότι το «έντιμο και αξιοπρεπές» κομμάτι του λαού μας διαθέτει επαναστατικά ελατήρια στα πόδια του και, όπως οι βάτραχοι, κάποια στιγμή θα κάνει το μεγάλο άλμα προς το μέλλον.
Προς μεγάλη μας έκπληξη το πολιτικό πρόγραμμα του Γ. Καραμπελιά δεν είναι καθόλου πολιτικό.
Ένας οποιοσδήποτε εκπρόσωπος της «αξιοπρεπούς ιδιωτεύσεως» θα μπορούσε να αρθρογραφήσει κατά τον ίδιο τρόπο.
Μετά ο Γ.Καραμπελιάς έρχεται να  κατηγορήσει τον Μίκη Θεοδωράκη για «ακαθόριστη αντίσταση»!!
Γιώργο Καραμπελιά, φαίνεται  ότι περνάς μία κρίση βαρειάς απογοητεύσεως.
Αλλά αντί να μεταδίδεις τον ιό της απογοητεύσεως και της μετατροπής της πολιτικής σκέψεως  σε ατομική προσευχή μπροστά στο εικονοστάσι του λαού, θα μπορούσες να κάνεις λίγες αλλά αποφασιστικές και κυρίως στρατηγικές κινήσεις:
Να προτείνεις στον Μίκη Θεοδωράκη, τον Γ. Κασιμάτη, τον Γ. Κοντογιώργη και άλλους πολιτικούς διανοητές:
α.την ίδρυση μιας δεξαμενής σκέψεως για το που πάει η Ελλάδα και ο κόσμος και τι δέον γενέσθαι
β.την προγραμματισμένη δράση για την ενημέρωση   και εμψύχωση του λαού μας. Χρειαζόμαστε μία  νέα Φιλική Εταιρεία και μια Σχολή στελεχών για την σωτηρία της Πατρίδας μας με απόλυτη ανεξαρτησία από όλα τα κόμματα και με πρόταξη των μακροπρόθεσμων προβλημάτων και στόχων του Ελληνισμού. Ο Μίκης Θεοδωράκης έχει προτείνει ένα Ενιαίο Πατριωτικό Παλλαϊκό Μέτωπο και την αναβίωση της Δελφικής Ιδέας για μία ουδέτερη Ελλάδα. Είναι αυτά «ακαθόριστη αντίσταση», Γ. Καραμπελιά;




Οι άνθρωποι μπορούν να κάνουν εντυπωσιακά άλματα αλλά μόνο μετά φοράς και προπονητική προετοιμασία και ιδίως όταν δίνουμε εμείς πρώτοι το ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ της συνεργασίας.

.......... Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα!   
.............





Του καθηγητή Ηλία Φιλιππίδη Κοινωνιολόγου ,νομικού,αντιπροέδρου του Κρητικού Λαϊκού Πανεπιστημίου.

ΠΗΓΗ 1 ) http://diktioellada.blogspot.gr/2015/06/blog-post_98.html

ΠΗΓΗ 2 ) https://www.facebook.com/profile.php?id=100000798599141&fref=ts

Διαβάστε Περισσότερα »

Δευτέρα, 22 Ιουνίου 2015

ΑΝΕΡΓΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ



Συνταγματικώς  κατοχυρωμένο δικαίωμα στην εργασία
Διεθνείς συμβάσεις, ατομικές και συλλογικές συμβάσεις. Ευρωπαϊκό κεκτημένο, ελεύθερη αγορά σκλάβων.
Ματωμένες  ψυχές  στις ουρές  του  οργανισμού  εργατικού δυναμικού.
Άρθρο 22 Συντάγματος
«Η εργασία αποτελεί δικαίωμα και προστατεύεται από το κράτος
που μεριμνά για την δημιουργία συνθηκών απασχόλησης όλων των πολιτών και για την ηθική και υλική εξύψωση του εργαζόμενου αγροτικού και αστικού  πληθυσμού
Στην εποχή των πλουσίων εργατολόγων  και των φτωχών εργαζομένων.
Η ανεργία και η καταπάτηση εργασιακών συνθηκών αξιοπρέπειας,  δεν είναι νομικό  θέμα  εργατικού δικαίου.
Είναι θέμα Δημοκρατίας. Είναι θεμελιώδες πολιτικό πρόβλημα.
Η συμμετοχή των πολιτών στο δημόσιο βίο ενός πολιτεύματος, όπως απαιτεί η έννοια της Δημοκρατίας,  δεν  διασφαλίζεται ισότιμα, όταν η οικονομική  ανισότητα  κυριαρχεί στις κοινωνικές καταστάσεις.
Τα δυτικά ολιγαρχικά πολιτεύματα,  καπηλευόμενα την έννοια της δημοκρατίας, χρησιμοποιούν τα ποσοστά ανεργίας για τον έλεγχο των εργασιακών αμοιβών.
Η  τάξη των ανέργων στη δύνη της απελπισίας  την ώρα που
οι συγκλητικοί του διεθνούς κεφαλαίου συνεδριάζουν σε
πνεύμα  κερδοφορίας.
Η επιβίωση δισεπίλυτη εξίσωση  και τα όνειρα των νέων
θυσία στο  βωμό της απληστίας των ισχυρών.
Οι σάρκες της Δημοκρατίας πλουσιοπάροχο γεύμα  στις
επαύλεις  των ολιγαρχιών.  Επίσημοι προσκεκλημένοι
και συνδαιτυμόνες,  εκμαυλισμένοι πολιτικοί.
Οι κόκκινες γραμμές είναι βαμμένες  με το αίμα  χιλιάδων
αθώων. Δεν είναι διαπραγματεύσιμες.
Η οργή  δεν διαπραγματεύεται.             

 
                                                           

ΠΟΛΙΤΕΣ ΠΟΛΙΤΟΚΡΑΤΙΑΣ
Διαβάστε Περισσότερα »

Κυριακή, 21 Ιουνίου 2015

ΤΟ ΛΗΣΜΟΝΗΜΕΝΟ ΑΙΤΗΜΑ ΤΟΥ ΦΡΑΝΣΙΣ ΜΠΕΪΚΟΝ ΚΑΙ Η ΕΙΡΗΝΗ




Francis BaconΗ γενική πεποίθηση του μέσου ανθρώπου ότι είναι οπαδός της ειρήνης και της λογικής  είναι ψευδής.
Επίσης, η πεποίθηση ότι η τεχνική θα έφερνε και ψυχολογική πρόοδο έχει και αυτή διαψευστεί από την πραγματικότητα. Αυτό μαρτυρούν οι συνεχείς στρατιωτικές συγκρούσεις, η εθνική επιθετικότητα –με ή χωρίς προσχήματα–  το βίαιο πλιάτσικο των ορυκτών πόρων χωρών που έχουν προηγουμένως ισοπεδωθεί  'χάριν' της δημοκρατίας και ούτω καθεξής.

Η ευκολία να αποδίδουμε αποκλειστικά στους άλλους το κακό, που λόγω της ανθρώπινης φύσης μας φωλιάζει και μέσα μας, διαστρεβλώνει την πραγματικότητα.
Παρά τον Β′ Παγκόσμιο Πόλεμο, τη σχετική οικονομική ευμάρεια στη Δύση και τη μαζική εκπαίδευση, ο ψυχισμός πίσω από την πολιτική σκηνή δεν φαίνεται να έχει σημειώσει  πρόοδο.  Μήπως ήρθε η ώρα να δώσουμε προσοχή στα συμπεράσματα και τις προτροπές του Εμμανουήλ Καντ και στο αίτημα του Φραγκίσκου Βάκωνα για απελευθέρωση από τα κοινωνικά είδωλα;  Μήπως ο φόβος απέναντι στον χρόνο είναι πολύ πιο πρακτικός συντελεστής της καθημερινής ζωής από ό,τι θέλουμε να παραδεχτούμε;  (συντακτική ομάδα: solon.org.gr)
Λίγη ιστορίαΘεωρητικά, η ανθρωπότητα και οι περισσότεροι από τους ανθρώπους ζουν με την πεποίθηση του αγαθού της ειρήνης και της λογικής διαχείρισης της ζωής και των σχέσεών της – δηλαδή, της διανοητικής αρτιότητας.  Η πραγματικότητα, όμως, είναι διαφορετική. Η εικόνα μας για τη φιλειρηνικότητα και τη λογική μας είναι ψευδής και διόλου εμπειρική-πειραματική. Είναι περίπου ίδια με τη γνώμη μας σχετικά με το αν είμαστε ρατσιστές, εγωκεντρικοί ή όχι. Η τάση μας να πιστεύουμε ότι εκφράζουμε με ακεραιότητα το αγαθό και να αποδίδουμε το κακό στο περιβάλλον μας καθιστά ψεύτικη την εικόνα μας για τον εαυτό μας και το περιβάλλον και αποτελεί ένα είδος πολέμου και παραλογισμού. Αυτό είναι πλέον διαπίστωση της σύγχρονης ψυχολογίας και με τα λόγια του ψυχολόγου Καρλ Γιουνγκ μπορεί να αποδοθεί ως εξής:
«Ακόμη και αν δεν είμαστε τα όργανα του εγκλήματος, θα είμαστε πάντοτε εν δυνάμει εγκληματίες χάριν στην ανθρώπινη φύση μας. Στην πραγματικότητα μας λείπει μάλλον η κατάλληλη ευκαιρία για να χαθούμε σε μια κολασμένη συμπλοκή. Κανείς δε βρίσκεται έξω από τη μαύρη συλλογική σκιά της ανθρωπότητας. Το αν το έγκλημα διαπράχθηκε σε προηγούμενες γενιές ή συντελείται σήμερα παραμένει ένα σύμπτωμα της πανταχού παρούσας προδιάθεσης και για αυτό καλά θα έκανε κανείς να «σκέφτεται πότε-πότε το κακό», γιατί μόνο ο βλάκας αρνείται μόνιμα τις συνθήκες της ίδιας του της ύπαρξης. Αλήθεια, αυτή η άρνηση είναι ο καλύτερος τρόπος για να γίνει κάποιος όργανο του κακού. Η πραότητα και η αφέλεια βοηθάνε τόσο, όσο και κάποιον που πάσχει από χολέρα. Τουναντίον κατευθύνουν στον «άλλο» την προβολή του μη αναγνωρισμένου κακού». [1]
Το λησμονημένο αίτημα του ΒάκωναΠέρασαν τέσσερεις αιώνες από τη διατύπωση των όρων της επιστημονικής προσέγγισης, που, στην πραγματικότητα, είχε διατυπώσει  ο Φραγκίσκος Βάκωνας στο θεμελιώδες έργο του με τίτλο «Νέο Όργανο». Ο Βάκωνας είχε εισηγηθεί την πειραματική ανάπτυξη της επιστήμης υπό τον όρο ότι αυτή θα προσπερνούσε τις τέσσερεις κατηγορίες ειδώλων: Τα είδωλα της φυλής, της κρύπτης, της Ρωμαϊκής Αγοράς, του θεάτρου. [2]
Πέρα από αυτό που φαντάζει ως αυτονόητο, αλλά δεν είναι – τη στατιστική δηλαδή αποτύπωση της πραγματικότητας – ο Βάκωνας ανέλυσε στις περίφημες κατηγορίες των ειδώλων την ανθρώπινη πλάνη και αυτό το έκανε καλύτερα από κάθε άλλον, όπως παρατήρησε ο Κοντιγιάκ. Έδειξε τις πηγές της ανθρώπινης πλάνης και έβαλε έτσι περισσότερη ζωή στη λογική από οποιονδήποτε άλλο, όπως μας λέει ο δριμύς επικριτής του, Μακώλεϋ.
Ο κόσμος μας θα ήταν πολύ διαφορετικός, εάν είχαμε καταφέρει να εφαρμόσουμε την προσέγγιση του Βάκωνα. Πάνω σε αυτήν μπορούν να συντεθούν διεπιστημονικά όλες οι προσεγγίσεις μας στον αγώνα απελευθέρωσης από τους εξωραϊσμούς των ανθρωπίνων προθέσεων και εικόνων. Πρόθεσή μας πρέπει να είναι να εισαγάγουμε περισσότερη ειρήνη και λογική στη σκέψη και στη δράση. Αυτό θα αποκαλύψει το «ένδυμα» ειρήνης και λογικής που φοράει η πολεμικότητα και ο παραλογισμός.
Η διεύρυνση της συνείδησης και της γνώσης επιβάλλει θεωρητικές, πειραματικές και θεσμικές καινοτομίες. Η παραδοχή ότι η τεχνική και η θεσμική πρόοδος μας φέρνει πιο κοντά στην ειρήνη είναι μια πλάνη.
Ο πίνακας του Quincy Wright του 1965 [3] δείχνει –μαζί με τα μεταγενέστερα δεδομένα– τον υπερ-εικοσαπλασιασμό των μαχών από τον 16ο αιώνα έως τον εικοστό αιώνα. Υπάρχουν βέβαια νέα δεδομένα μετά από τον Β′ Παγκόσμιο Πόλεμο, ενώ επίσης ο πίνακας με τις μάχες σταματά στο 1940. Η πύκνωση των μαχών από το 1940 έως το 1945 και ο αριθμός των μεταπολεμικών συγκρούσεων δεν αφήνουν περιθώρια για αφελείς ουτοπίες και μεθοδολογικές προσεγγίσεις της πραγματικότητας. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι θεωρίες που υπακούουν στις προθέσεις των εμπνευστών, στον «κατά το δοκούν» χαρακτήρα των επιστημών του ανθρώπου, όπως είναι και οι ανταγωνιστικές θεωρίες, έχουν προβάδισμα επιστημονικότητας.
Η αντιδραστικότητα της ανθρώπινης φύσηςΤο τέλος του Ψυχρού Πολέμου και τα γεγονότα που ακολούθησαν αποκάλυψαν πόσο μακριά είναι ο κόσμος από την ειρήνη και τη λογική. Φοβόμαστε, μάλιστα, πως είμαστε μόνο στην αρχή, καθώς η παγκοσμιοποίηση ως πλαίσιο θεσμών και ειρήνευσης δεν έχει βάθος, ούτε ειλικρίνεια πολιτικής και πολιτισμού.
Τη δυσχέρεια της απαγκίστρωσης του ανθρώπινου πολιτισμού από τη συγκρουσιακότητα εντοπίζουν πολλοί κλασικοί συγγραφείς. Δύο χαρακτηριστικοί εκπρόσωποι είναι ο Χομπς και ο Καντ. Κατά τον Χομπς, ο κόσμος της έννοιας είναι ο μόνος τρόπος-τόπος διαχείρισης της ανθρώπινης κοινωνίας που είναι μη-συγκρουσιακός. Το αδύνατο, όμως, της εγρήγορσης των λαών στη διαλεκτική και τη δημιουργική τάξη των εννοιών «επιβάλλει» ως αναγκαία την εξουσία. [4] Η ίδια σκέψη επανέρχεται στον Χέγκελ με την έκκληση για προσήλωση στην αφηρημένη σκέψη, ώστε να σιγάσουν οι ιδιοτέλειες και τα ιδιοτελή κίνητρα των ανθρώπων και των λαών.
Παρατηρούμε, δηλαδή, ότι τόσο η εμπειρία όσο και η θεωρητική ανάλυση των κλασικών στοχαστών δείχνουν το αδύνατο της διαρκούς ειρήνης με τους υφισταμένους ανθρωπολογικούς, πολιτισμικούς και εκπαιδευτικούς όρους.
Το πρόβλημα που έχουμε να αντιμετωπίσουμε είναι:
1. η απουσία μιας εκ βαθέων φιλειρηνικής και λογικής διάρθρωσης του κόσμου·
2 η απουσία  μιας ομαδικής συνέπειας και συνεργατικότητας της διανόησης επί των προβλημάτων του σύγχρονου κόσμου.
Είναι αλήθεια πως το πλανητικό γίγνεσθαι, παρ’ όλες τις ανισορροπίες και τις άδικες ανισότητες, δείχνει να ενσωματώνει τις προοπτικές και τις δυνάμεις αποτροπής ενός μείζονος πολέμου, σε μια καταναλωτική ειρήνη και σε  μια αγοραία πολιτισμικότητα. Είναι όμως, επίσης, ιστορική αλήθεια ότι παρήλθαν ανάλογες ιστορικές περίοδοι εντυπώσεων που έδειχναν την ανθρωπότητα να εκπλήσσεται από τις οξύνσεις και τα κύματα βαρβαρότητας που έκρυβε μέσα του ο πολιτισμός. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η απογοήτευση του Αλμπέρτου Αϊνστάιν και του Σίγκμουντ Φρόυντ, όπως αυτή αποτυπώνεται στην αλληλογραφία τους,[5] από τα όσα έγιναν κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου. Το εντυπωσιακό είναι ότι διεπράχθησαν ακόμη χειρότερα εγκλήματα λίγα χρόνια αργότερα, κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Δυστυχώς, σήμερα, τα λειτουργικά, θεσμικά και πολιτισμικά ελλείμματα εξακολουθούν να είναι πολλά, ενώ δεν υπάρχει σοβαρή επικοινωνιακή στρατηγική για τον Λόγο και την Ειρήνη.
Είναι λυπηρό που η σύγχρονη πραγματικότητα εξακολουθεί να ευθυγραμμίζεται –τόσο στο μορφωτικό όσο και στο επικοινωνιακό της επίπεδο – με όσα διαπίστωνε ο Χίτλερ στο γνωστό βιβλίο του.  Η επιστημονική παιδεία όχι μόνο δεν είναι βιωματική, διαλεκτική και συνθετική, αλλά παραμένει στοιχειώδης.  Με όση εκπαιδευτική εμπειρία μπόρεσα να έχω, διαπίστωσα μια τραγική εικόνα τόσο για τους απόφοιτους της δευτεροβάθμιας, όσο και της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Τα κατά καιρούς δημοσιεύματα σχετικά με τα μορφωτικά ερωτηματολόγια, τόσο στη χώρα μας, όσο και διεθνώς, είναι –φαίνεται– πολύ βάσιμα. Η τραγική εικόνα υπάρχει ακόμη και για γνώσεις που αφορούν στο εσωτερικό μιας πανεπιστημιακής ειδικότητας, ενώ η αιτιατή σκέψη είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Αυτή η πνευματική αφασία ενοχλείται φανερά από τα πνευματικά χαρίσματα και γι’ αυτό ο ναζί Χίτλερ θεωρεί ότι ο πνευματικός άνθρωπος δρα καταστροφικά και όχι οργανωτικά και διαιωνιστικά, όπως θα ήθελε ο ίδιος. Δεν είναι τυχαία η εχθρότητα απέναντι στην  πνευματική ζωντάνια και η άρνηση της παραδοσιακότητας να αποδεχθεί τον δημιουργικό και τον προοδευτικό ρόλο της διανόησης.
Ωστόσο, ευθύνες για την αναξιοπιστία της διανόησης έχει και ένα μεγάλο μέρος των εκπροσώπων της. [6] Είναι καιρός να δούμε ότι τα ίδια παθολογικά στοιχεία της σκέψης εκφράζονται τόσο στους διανοούμενους, όσο και στους απλούς ανθρώπους, με την όποια μορφωτική και συνειδησιακή ανάπτυξή τους. Τα φουτουριστικά μανιφέστα είναι ένα δείγμα ανεύθυνης διανόησης όμοιας με εκείνη προ της εμφάνισης των Ναζί, η οποία συνεχίζει τον διαταραγμένο δρόμο του Νίτσε. [7] Ο Μαρινέττι είναι ένας πρόδρομος ακόμη και της τεχνοκρατούμενης  σύγχρονης ψυχαγωγίας μας. Φράσεις όπως: «εμείς θέλουμε να υμνήσουμε την επιθετική δράση», «το πήδημα του θανάτου», «την ομορφιά της ταχύτητας» και άλλα ταιριάζουν τόσο στη σύγχρονη νεολαιίστικη «κουλτούρα», όσο και στα ολοκληρωτικά καθεστώτα του 20ου αιώνα. Αυτοί οι εγκληματίες του πολιτισμού –όπως υπήρξε ο Μαρινέττι– εκφράζουν ένα αρχέγονο λάθος, μια πτώση στο κενό και τον φθόνο εκ μέρους του νου.
Ο ολοκληρωτισμός της μαζικής κοινωνίαςΣε αντιδιαστολή, έχει διαχρονικά παρουσιαστεί η έκφραση της αγαθής όψης του νου με συνέπεια και διαλογική συνοχή, από τον Αμφικτύωνα ως τον Καντ.  Αυτή όμως η όψη είναι και παραμένει μικρής αναγνώρισης και αποδοχής, γιατί και δεν ήταν και δεν είναι εμπορική, αλλά  και γιατί εξακολουθεί να απουσιάζει η ολιστική παιδεία και το ενδιαφέρον για αυτοσυνειδησία, που θα έκανε τον κόσμο των εννοιών και των σημασιών κτήμα των πολλών και στέρεη βάση αξιοκρατίας και σχεδιασμού του πολιτισμού.
Δυστυχώς, η μαζική επικοινωνία οχυρώνεται εχθρικά απέναντι στο αναγκαίο, ποιοτικά, βήμα. Έτσι, η σημερινή πολιτική εξακολουθεί να κινείται σε εκείνο το επίπεδο που επιβεβαιώνει τους ορισμούς που έθετε ο Ντίτριχ Έκχαρτ, ότι δηλαδή η πολιτική δεν χρειάζεται εξυπνάδα, διότι είναι το πιο ανόητο πράγμα στον κόσμο, και πως εκείνο που χρειάζεται είναι μια κενόδοξη μαϊμού, ικανή να δίνει αμέσως την απάντηση που χρειάζεται.  Αυτό το αίτημα το υλοποίησε με κάθε συνέπεια και συστηματικότητα ο Χίτλερ. Κατά θλιβερό τρόπο, οι επτά αρχές της δημαγωγίας του δεν διαφέρουν από τις αρχές της τρέχουσας επικοινωνιακής πολιτικής –  διαφέρει μονάχα ο στόχος. Ο ίδιος δεν είχε σκοπό του τη διάδοση της ιδεολογίας του, αλλά τον απέραντο ολοκληρωτισμό, ενώ τα σημερινά μέσα επικοινωνίας αρκούνται στα κέρδη και την απήχησή τους, όταν βεβαίως η αγορά τους δεν βρίσκεται σε ανώμαλη κρίση.
Η πρώτη, λοιπόν, αρχή ήταν πως το επίπεδο πρέπει να είναι τόσο πιο χαμηλό, όσο πιο μεγάλη είναι η μάζα  που θέλει να «πιάσει». Η δεύτερη αρχή  λέει ότι απευθυνόμαστε στα αισθήματα χοντροκομένα, χωρίς περιπλοκές, πολύπλοκες διαρθρώσεις και λεπτές αποχρώσεις. Η τρίτη αρχή ερίζεται στην ανάγκη, τη νοσταλγία και στη γοητεία που ασκεί η βία του δυνατού. Η τέταρτη αρχή προβλέπει τη σταδιακή προσαρμογή όλων των μέσων και την κατάκτηση όλων των θέσεων με τη χρήση των αδυναμιών. Η πέμπτη είναι παράδοξη και θα μας απασχολήσει ιδιαίτερα, γιατί δείχνει το πάθος του νου για το ψέμα αλλά και την κοινή βάση ψέματος και αφέλειας, ή υπανάπτυξης, του νου. Η αρχή αυτής της δημαγωγίας λέει πως ένα μεγάλο ψέμα  γίνεται πιο πιστευτό και από την αλήθεια. Η έκτη αρχή αξιοποιεί τη μικρή νοητική και μνημονική ανάπτυξη της μαζικής συνείδησης και απαιτεί περιορισμό σε ελάχιστα και αφομοιώσιμα σημεία που θα επαναλαμβάνονται. Η έβδομη, τέλος, αρχή αφορά την εμμονή σε μια απλουστευτική «εικόνα» εχθρού, μέχρις σημείου ομαδικού παροξυσμού, όπου ο λαός προκειμένου να βρει την ηρεμία του θα ζητήσει να θυσιαστεί το θύμα του.
Ο ίδιος ο Χίτλερ γνώριζε την αδυναμία των μέσων μαζικής επικοινωνίας στα εντυπωσιακά γεγονότα και υποσχόταν ότι θα δημιουργούσε γεγονότα, ώστε να  κάνει τα μέσα να υπηρετούν την εξουσία του και την άνοδό του.
Επίλογος
Αναφέραμε τη σκοτεινή πραγματικότητα του 20ου αιώνα –και όχι μόνο– γιατί σε  αυτήν κρύβεται ένα μέρος του μέλλοντος και του παρόντος και γιατί χωρίς αυτές τις αναφορές δεν θα μπορέσουμε να εκτιμήσουμε τη σοβαρότητα των αλλαγών που πρέπει να επιχειρήσουμε. Σε έναν βαθμό, το σημείο καμπής και ρεαλισμού της  προσέγγισή μας εξακολουθεί να μας το προσφέρει ο Καντ – και την προσφορά του Καντ την κάνουμε αποδεκτή.
Υπάρχουν συνθήκες όπου μπορούμε να ενσωματώσουμε την ανταγωνιστικότητα στην ειρήνη και τη συνεργατικότητα. Αυτό το έχει τονίσει αρκετά καλά ο Καντ. Χρειάζεται όμως να προχωρήσουμε σε ένα μεγαλύτερο βάθος και με το φως της ψυχανάλυσης να φθάσουμε στα αίτια της συγκρουσιακότητας και της εκτροπής του νου σε «φονέα του πραγματικού». Αυτό πρέπει να γίνει, όχι μόνο για να κατανοήσουμε ερμηνευτικά αυτό που θα μπορούσαμε  να ονομάσουμε ανθρώπινη και πολιτισμική πραγματικότητα, αλλά και για να διευρύνουμε το μεθοδολογικό οπλοστάσιο μας στην προσπάθεια εδραίωσης της Ειρήνης και του Λόγου. Θέλουμε να βρούμε τις βάσεις για μια νέα ομαδική συνεργασία τόσο στις επιστήμες, όσο και μεταξύ των  διανοητών για να βαδίσουμε τις γραμμές της προόδου και της βιωσιμότητας του πολιτισμού.
Θα διαπιστώσουμε πως η μανία του Φουτουρισμού για τις μηχανές και την ταχύτητα έχει την ίδια αιτία με την έξη της σκέψης για το ψεύδος και την ανταγωνιστικότητα. Η δημιουργία του ιλιγγιώδους εποικοδομήματος και η κυριαρχία των συμβόλων έχουν την ίδια αιτία με την επίθεση της τέχνης και της διαφήμισης εναντίον στην πραγματικότητα. Η βία –ως μια ολοκληρωτική ψευδαίσθηση– έχει την ίδια ουσία με το κυνήγι και τον φόβο του Χρόνου, [8] με τη θεοποίηση της ταχύτητας και του ψεύδους.
Η κοινή καταγωγή όλων των παραπάνω έχει να κάνει με τον θεμελιώδη τρόπο ανάπτυξης της σκέψης. Όλους μας αφορά η ανθρωπολογική διάσταση του νου που ως όπλο εναντιώνεται στην πραγματικότητα και στον φόβο του θανάτου και της εκμηδένισης.
Βασικές θέσεις:
  • Η εικόνα μας για τη φιλειρηνικότητα και τη λογική μας είναι ψευδής και καθόλου εμπειρική-πειραματική
  • Το γεγονός ότι η τεχνική και η θεσμική πρόοδος μας φέρνει πιο κοντά στην ειρήνη είναι μια πλάνη.
  • Ο Βάκωνας είχε εισηγηθεί την πειραματική ανάπτυξη της επιστήμης υπό τον όρο ότι αυτή θα προσπερνούσε τις τέσσερεις κατηγορίες ειδώλων: Τα είδωλα της φυλής, της κρύπτης, της Ρωμαϊκής Αγοράς, του θεάτρου. Πάνω στην προσέγγιση αυτή μπορούν να συντεθούν όλες οι προσεγγίσεις απελευθέρωσης από τους εξωραϊσμούς των ανθρώπινων προθέσεων και εικόνων.
  • Είναι αναγκαία μια –εκ βαθέων– φιλειρηνική και λογική διάρθρωση του κόσμου, καθώς και η ομαδική συνέπεια και συνεργατικότητα της διανόησης πάνω στα προβλήματα του σύγχρονου κόσμου.
__________________
Αναφορές:
[1] Γιουνγκ, Καρλ, "Αυτογνωσία και πολιτικές κρίσεις",
[2] Βάκωνας, Φραγκίσκος, Νέο Όργανο«Τέσσερα είναι τα είδη ειδώλων, τα οποία πολιορκούν τον ανθρώπινο νου.Τα είδωλα της φυλής βασίζονται στην ανθρώπινη φύση και στην ίδια φυλή ή ανθρώπινο γένος.
Επομένως, είναι λάθος ότι η λογική είναι το κριτήριο των πραγμάτων. Αντίθετα, όλες οι αντιλήψεις, τόσο της λογικής όσο και του νου, προκύπτουν από την αναλογία με τον άνθρωπο, όχι από την αναλογία με το σύμπαν.
Τα είδωλα της κρύπτης είναι είδωλα του ανθρώπου ως ατόμου ... ο καθένας (εκτός τις παρεκκλίσεις γενικά της ανθρώπινης φύσης) έχει ένα είδος σπηλιάς ή κρύπτης που διαθλά και παραποιεί το φώς της φύσης, είτε εξ αιτίας της προσωπικής και ατομικής φύσης του καθενός είτε εξ αιτίας της διαπαιδαγώγησης,  της συζήτησης με άλλους, της αυθεντίας ... .
Τα είδωλα της Ρωμαϊκής Αγοράς … που προέρχονται σχεδόν από μια συμφωνία και από τις αμοιβαίες σχέσεις του ανθρώπινου γένους.
Τα είδωλα του θεάτρου ... που εισχωρούν στην ψυχή των ανθρώπων από διάφορα φιλοσοφικά συστήματα και από τους λανθασμένους νόμους των επιδείξεων».
Νίκολα Ουμπάλντο, Ανθολογία της Φιλοσοφίας, 2005, εκδ. Ενάλιος, σελ. 215.
[3] Βλέπε σχετικά: War cycles - Wikipedia,
[4] Τόμας Χόμπς, Λεβιάθαν, εκδόσεις ΓΝΩΣΗ, 2006, σελ. 252.
«Συνήθως, όσοι ζουν υπό μονάρχη, θεωρούν υπεύθυνη για ό,τι δεν πάει καλά την μοναρχία κι όσοι ζουν υπό δημοκρατική διακυβέρνηση ή άλλη κυρίαρχη συνέλευση αποδίδουν όλα τα δεινά σε αυτήν την μορφή πολιτικής κοινότητας – ενώ όλες οι μορφές εξουσίας, αν είναι τόσο καλές όσο χρειάζεται για να παρέχουν προστασία, είναι ίδιες, χωρίς να παίρνουν υπόψη τους ότι είναι αδύνατο να ζήσει ο άνθρωπος δίχως τη μια ή την άλλη δυσκολία, ότι και το χειρότερο που μπορεί να υποστεί ένας λαός από οποιαδήποτε μορφή διακυβέρνησης είναι ανεπαίσθητο σε σχέση με τα δεινά και τις τρομερές δυστυχίες που πηγάζουν από τον εμφύλιο πόλεμο ή και από τις χαώδεις συνθήκες ζωής των αναρχούμενων ανθρώπων, όταν απουσιάζει η υποταγή στους νόμους και μια δύναμη πειθαναγκασμού ικανή να τους αποτρέψει από τις αρπαγές και τις αντεκδικήσεις ... . Όλοι οι άνθρωποι είναι προικισμένοι εκ φύσεως με ισχυρούς μεγεθυντικούς φακούς (τα πάθη δηλαδή και την φιλαυτία τους), χάρη στους οποίους κάθε μικρή πληρωμή παίρνει διαστάσεις μεγάλης επιβάρυνσης. Δεν υπάρχουν όμως τα τηλεσκόπια που απαιτούνται (δηλαδή η ηθική και πολιτική επιστήμη) ώστε να διακρίνουν από μακριά τις δυστυχίες που τους περιμένουν και που δεν μπορούν να τις αποφύγουν χωρίς να πληρώσουν».
[5] Φρόιντ, Σίγκμουντ, Για τον Πόλεμο και τον Θάνατο, Εκδ. Επίκουρος.
[6] Ζήσης, Γιάννης, "Ολοκληρωτισμός και αντιφατικότητα πολιτικών και διανοούμενων",
[7] Μουτσοπούλου, Ιωάννα - Ζήσης, Γιάννης, "Ο Νιτσεϊκός πυρήνας του κακού",
[8] Ζήσης, Γιάννης, "Το σύνδρομο του Ηρώδη"

Διαβάστε Περισσότερα »