Παρασκευή, 31 Ιουλίου 2015

To κράτος δεν είναι τίποτε, ας γίνουμε τα πάντα !

'''' Η δύναμη της αδράνειας λειτουργεί εναντίον μας.....""
   
     Raoul Vaneigem

Δεν είναι τυχαίο που η Ελλάδα, όπου γεννήθηκε η ιδέα της δημοκρατίας, δίνει πρώτη το σύνθημα της μάχης ενάντια σε μια διεφθαρμένη δημοκρατία, όπου αυξάνονται παντού οι πιέσεις από τις πολυεθνικές και τις χρηματοπιστωτικές μαφίες. Σ’αυτή τη χώρα είδαμε να εκδηλώνεται μια αντίσταση που έρχεται σε έντονη αντίθεση με τον λήθαργο του ευρωπαϊκού πολεταριάτου, που κείται πλέον αναίσθητο υπό την επίρροια δεκαετιών καταναλωτισμού και ψευδοχειραφέτησης.
Επιτρέψτε μου να θυμίσω ορισμένες βασικές κοινοτοπίες.
Ο καταναλωτισμός έχει εκλαϊκεύσει και εξαπλώσει παντού τη δημοκρατία του σουπερμάρκετ, όπου ο πολίτης διαθέτει τη μεγαλύτερη ελευθερία επιλογής υπό τον όρο να καταβάλλει το αντίτιμο κατά την έξοδο από το κατάστημα. Οι παλιές ιδεολογίες έχουν χάσει το ουσιαστικό τους περιεχόμενο κι έχουν καταντήσει διαφημιστικά χαρτοφυλάκια που εξυπηρετούν τους εκλεγμένους πολιτικούς να πολλαπλασιάσουν την πελατεία και την εξουσία τους. Η πολιτική, είτε αριστερή θέλει να λέγεται είτε δεξιά, δεν είναι παρά ένα σύστημα πελατειακό, όπου οι εκλεγμένοι προάγουν τα προσωπικά τους συμφέροντα κι όχι αυτά των πολιτών που υποτίθεται πως εκπροσωπούν. Για μια ακόμα φορά, η Ελλάδα είναι στην ευχάριστη θέση να αποκαθιστά την αρχική σημασία της λέξης πολιτική, που είναι η τέχνη του να κυβερνάς την πόλη.
Η δεύτερη κοινοτοπία είναι ότι τα κράτη έχουν απωλέσει το προνόμιο, που περηφανεύονταν ότι κατέχουν, να διαχειρίζονται τα δημόσια αγαθά. Το παραδοσιακό κράτος πάντοτε βέβαια ξάφριζε τους πολίτες για να γεμίζει το παγκάρι του επιβάλλοντας φόρους και δασμούς, από την άλλη όμως, διασφάλιζε και τη λειτουργία των δημοσίων υπηρεσιών, όπως η παιδεία, η υγεία, τα ταχυδρομεία, οι συγκοινωνίες, τα επιδόματα ανεργίας, οι συντάξεις…Τα κράτη σήμερα είναι πλέον σκέτοι υπηρέτες των τραπεζών και των πολυεθνικών.
Ωστόσο, αυτές αντιμετωπίζουν τώρα την πανωλεθρία του «τρελού χρήματος» το οποίο, αφού επενδύεται στην κερδοσκοπία του χρηματιστηρίου και όχι σε παραγωγικές βιομηχανίες βασικών ειδών ή σε εταιρείες κοινής ωφελείας, γίνεται φούσκα που σκάει – αυτό είναι το χρηματιστηριακό κραχ. Είμαστε έρμαια των διαχειριστών της χρεωκοπίας, που βιάζονται να στραγγίξουν και την τελευταία σταγόνα γρήγορου κέρδους με την υπερεκμετάλλευση των πολιτών, των πολιτών που καλούνται να γεμίσουν, με αντάλλαγμα μια ζωή ολοένα και πιο επισφαλή, τον απύθμενο λάκκο του ελλείμματος που έσκαψαν οι τραπεζικές αγυρτείες.
Το κράτος όχι μόνο δεν είναι πια σε θέση να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του, αυτές που προκύπτουν από τους όρους του κοινωνικού συμβολαίου, αλλά επιπλέον ψαλιδίζει τους προϋπολογισμούς των δημοσίων υπηρεσιών, κάνει κομμάτια ό,τι μπορούσε να εγγυάται τουλάχιστον την επιβίωση – αφού δεν κατάφερνε να επιτρέπει στον καθένα να ζει μια πραγματική ζωή. Κι όλ’ αυτά στο όνομα μιας τεράστιας απάτης που λέγεται δημόσιο χρέος.
Η μοναδική αρμοδιότητα που έχει απομείνει στο κράτος είναι η αστυνομική καταστολή. Η μοναδική δικλείδα ασφαλείας του κράτους είναι να σπέρνει το φόβο και την απελπισία. Τα χειρίζεται πολύ αποτελεσματικά, επενδύοντάς τα μ’ ένα είδος αποκαλυψιακής αχλής. Σκορπά τη φήμη ότι το αύριο θα είναι χειρότερο από το σήμερα. Το συνετό είναι επομένως να καταναλώνεις, να ξοδεύεις ό,τι προλάβεις πριν την πτώχευση, να βγάζεις στο σφυρί ό,τι μπορεί να αποφέρει κέρδος, ακόμη κι αν αυτό σημαίνει ότι θυσιάζεις την ύπαρξή σου και τον πλανήτη ολόκληρο μόνο και μόνο για να διαιωνίζεται η γενικευμένη αυτή απάτη.
Φιλοσοφία των επιχειρήσεων είναι ο μηδενισμός. Εκεί όπου το παν είναι το χρήμα, όλες οι αξίες, εκτός από την εμπορευματική, εξαφανίζονται εντελώς. Είδαμε πώς ο καταναλωτισμός υπονόμευσε τις δήθεν αιώνιες αλήθειες του παρελθόντος: την αυθεντία του πατέρα και την πατριαρχική εξουσία, τις θρησκείες, τις ιδεολογίες, το κύρος του στρατού και της αστυνομίας, το σεβασμό προς τ’ αφεντικά, την ιερότητα της θυσίας, την αρετή της σκληρής δουλειάς, την περιφρόνηση προς τη γυναίκα, το παιδί, τη φύση…Την ίδια στιγμή όμως ο καταναλωτισμός έχει αποκοιμήσει τη συνείδηση, τη συνείδηση που σήμερα μας υποχρεώνει να εγερθούμε με οδηγό τις ανθρώπινες αξίες, εκείνες που τόσες φορές βρέθηκαν στην καρδιά των ξεσηκωμών, των εξεγέρσεων, των επαναστάσεων.
Γνωρίζουμε ότι πάει να συγκροτηθεί μια νέα συμμαχία μ’ όλ’ αυτά που η φύση που προσφέρει δωρεάν, μια συμμαχία που θα δώσει ένα τέλος στη στυγνή εκμετάλλευση της γης και του ανθρώπου. Σε μας αναλογεί να αρπάξουμε, με την έξαρση και το δυναμισμό του καπιταλισμού που εξορμά εις άγραν νέων κερδών, τις ελεύθερες και δωρεάν μορφές ενέργειας, που εκείνος ετοιμάζεται να μας πουλήσει πολύ ακριβά. Γιατί η εποχή μας, που δεν μαστίζεται από κρίση οικονομική, αλλά από κρίση της οικονομίας της εκμετάλλευσης, προσφέρει ταυτόχρονα και μια ευκαιρία στον άνθρωπο να γίνει ανθρώπινος. Και γίνομαι ανθρώπινος σημαίνει αρνούμαι να είμαι σκλάβος της εργασίας ή της εξουσίας και την ίδια στιγμή επιβεβαιώνω το δικαίωμά μου να διαμορφώνω τη μοίρα μου και να δημιουργώ καταστάσεις που ευνοούν την ευτυχία όλων.
Πολλά ερωτήματα τίθενται με μιαν αίσθηση επείγοντος, αίσθηση που κινδυνεύει να ενταθεί υπερβολικά με την ορμή των γεγονότων. Θα φροντίσω να μην δώσω απαντήσεις, αφού έξω από το πλαίσιό τους, έξω δηλαδή από τις πρακτικές συνθήκες και τις συλλογικότητες όπου τίθενται τα ερωτήματα, κινδυνεύουν να πέσουν στο κενό της αφαίρεσης – και η αφαίρεση, ως σκέψη αποκομμένη από τη ζωή, πάντοτε νεκρανασταίνει τα παλιά τέρατα της εξουσίας. Θα αρκεστώ λοιπόν να δώσω ορισμένες διευκρινήσεις.
1. Eίμαστε άραγε διατεθειμένοι να προσφέρουμε τις δυνάμεις μας για να ανακουφίσουμε τη χρεωκοπία ενός κράτους που όχι μόνο δεν υπηρετεί πια τους πολίτες αλλά ως βρυκόλακας τους ρουφά το αίμα για να ταΐσει τα πλοκάμια του παγκόσμιου τραπεζικού κήτους;
Η δύναμη της αδράνειας λειτουργεί εναντίον μας. Οι οικογενειακές, κοινωνικές, πολιτικές, οικονομικές, θρησκευτικές, ιδεολογικές παραδόσεις εξακολουθούν να αναπαράγουν από γενιά σε γενιά την εθελοδουλεία που κατήγγειλε ο Étienne de la Boétie. Από την άλλη, μπορούμε και να επωφεληθούμε από το σοκ που θα προκαλέσει η κατάρρευση του συστήματος και η αποσύνθεση του κράτους, να αξιοποιήσουμε τον πειρασμό να κοιτάξουμε πέρα από τα σύνορα της εμπορευματικής μιζέριας.
Αναμενόμενο είναι να αντιστραφούν οι προοπτικές μας. Πέρα από τις ενδεχόμενες λεηλασίες σουπερμάρκετ, που ενέχουν και τον κίνδυνο να επιταχύνουν την εξάπλωση της φτώχειας, πολλοί καταναλωτές που απειλούνται με αποκλεισμό από την κατανάλωση, δεν θ’ αργήσουν να συνειδητοποιήσουν ότι ζωή δεν σημαίνει απλά επιβίωση, ότι η συσσώρευση προϊόντων νοθευμένων και άχρηστων δεν αξίζει τίποτε μπρος στην ευχαρίστηση μιας ύπαρξης όπου η ανακάλυψη των μορφών ενέργειας και των αγαθών που γεννά η φύση εναρμονίζεται με τις εκκλήσεις των επιθυμιών μας. Ότι η ζωή είναι εδώ και τώρα, ότι βρίσκεται στα χέρια της μεγάλης πλειοψηφίας και το μόνο που ζητά είναι να οικοδομηθεί και να εξαπλωθεί.
Ας πάψουμε να αυτοοικτιρόμαστε για τις αποτυχίες της χειραφέτησης που στιγματίζουν την ιστορία μας, όχι όμως για να εορτάσουμε τις όποιες επιτυχίες σημειώσαμε: Όλη τούτη η συζήτηση για νίκες και ήττες, αποτυχίες κι επιτυχίες αναδίδει τη δυσωδία του εμπορευματικού ανταγωνισμού, της τακτικής και της στρατηγικής, της αρπακτικότητας. Το ζήτημα είναι να προωθήσουμε εγχειρήματα που να διαπνέονται από ευτυχία και τόλμη και που να απαιτούν από μας να εφαρμόζουμε στην πράξη σχέδια αυτοδιαχείρισης και συνελεύσεις αμεσοδημοκρατικές.



Οι ζαπατιστικές κοινότητες της Τσιάπας ίσως να είναι οι μοναδικές που εφαρμόζουν σήμερα την άμεση δημοκρατία. Η κοινοκτημοσύνη της γης αποκλείει εκ των προτέρων τις συγκρούσεις για την ιδιοκτησία. Ο καθένας έχει το δικαίωμα να μετέχει στις γενικές συνελεύσεις, να παίρνει το λόγο και να λέει τη γνώμη του, ακόμη και τα παιδιά. Ουσιαστικά δεν υπάρχουν αξιωματούχοι εκλεγμένοι με ψηφοφορία. Στα άτομα της κοινότητας που εκδηλώνουν ενδιαφέρον για κάποιον συγκεκριμένο τομέα, όπως η παιδεία, η υγεία, η μηχανική, ο καφές, η οργάνωση γιορτών, οι μορφές βιοκαλλιέργειας, οι εξωτερικές σχέσεις κ.ο.κ., η συνέλευση αναθέτει την αντίστοιχη αρμοδιότητα. Οι αρμόδιοι αυτοί εντάσσονται κατόπιν σε ένα «συμβούλιο καλής διακυβέρνησης» και για όσο διαρκεί η αποστολή τους, κάνουν τακτικά απολογισμό των δραστηριοτήτων τους στην κοινότητα. Οι γυναίκες, επιφυλακτικές στην αρχή, εξαιτίας των πατριαρχικών συνηθειών των Μάγιας, κατέχουν σήμερα εξέχουσα θέση στα «συμβούλια καλής διακυβέρνησης». Για να συνοψίσουμε τη βούληση των ζαπατίστας να δημιουργήσουν μια κοινωνία πιο ανθρώπινη, ιδού ένα σύνθημά τους, που μας θυμίζει πως πρέπει να είμαστε συνεχώς σε επιφυλακή: Δεν είμαστε παράδειγμα, είμαστε πείραμα.
2. Το χρήμα δεν οδεύει μόνον προς την υποτίμησή του, οδεύει προς την εξαφάνισή του. Κατά τη διάρκεια της ισπανικής επανάστασης, οι κοινότητες της Ανδαλουσίας, της Αραγονίας και της Καταλωνίας εφάρμοζαν ένα σύστημα διανομής που ακύρωνε την ανάγκη να καταφύγεις στο χρήμα. Σήμερα έγκειται σ’ εμάς να εξετάσουμε πώς θα ξερριζώσουμε, μέσα από σχέσεις ανθρώπινες, βασισμένες περισσότερο στη χαριστικότητα παρά στην ανταλλαγή, την εκμεταλλευτική συνθήκη στην οποία οι συναλλαγές μεταξύ αντικειμένων επικαθορίζουν τις συναλλαγές μεταξύ ανθρώπων.
Υπήρξαμε σκλάβοι μιας οικονομικής επιχείρησης που εγκαινίασε τον εμπορευματικό πολιτισμό, επιδεινώνοντας τις ατομικές και κοινωνικές συμπεριφορές, διατηρώντας μια μόνιμη σύγχυση μεταξύ άνεσης και αποφυσικοποίησης, προόδου και οπισθοδρόμησης, ανθρώπινης επιθυμίας και βαρβαρότητας.
Σίγουρα, οι χρηματοπιστωτικοί μηχανισμοί, απτοί ή άυλοι, συγκεκριμένοι ή εικονικοί, εξακολουθούν να συγκροτούν ένα σύστημα συνεκτικό. Όσο παράλογη κι αν είναι αυτή η συνοχή, διατηρεί την ικανότητα να κυριαρχεί στους θεσμούς και τις συμπεριφορές μας. Από την άλλη, μπορούμε να αναλογιστούμε τι μπορεί να συμβεί όταν η χρηματοπιστωτική κρίση αφαιρέσει από το χρήμα την αξία και τη χρησιμότητά του;
Ας μην έχουμε καμιά αμφιβολία ότι όσοι αρνούνται να παραχωρήσουν στο χρήμα το δικαίωμα να δεσπόζει τυραννικά στην καθημερινότητά τους, θα χαιρετίσουν την εξαφάνιση του χρήματος ως απελευθέρωση. Ωστόσο, ο φετιχισμός του χρήματος είναι τόσο βαθιά αγκυροβολημένος στα ήθη μας, που πολλοί απ’ όσους βρίσκονται υπό τον χιλιετή του ζυγό, θα βυθιστούν σε μια κατάσταση ψυχικής αναστάτωσης και κοινωνικής διαστροφής, μια κατάσταση όπου κυριαρχεί ο νόμος της ζούγκλας, ξεσπά ο πόλεμος όλων εναντίον όλων και σηκώνει κεφάλι η τυφλή βία που ψάχνει για εξιλαστήρια θύματα.
Ας μην αγνοήσουμε τα πλοκάμια του κήτους που κουλουριάστηκαν στα τελευταία τους αναχώματα. Η κατάρρευση του χρήματος δεν συνεπάγεται απαραίτητα και τέλος του φθονερού ανταγωνισμού, της εξουσίας, της ιδιοποίησης πραγμάτων και ζωντανών οργανισμών. Η όξυνση του χάους, που είναι τόσο επικερδής για τις κρατικές οργανώσεις και τις μαφίες, μεταδίδει έναν ιό αυτοκαταστροφής. Με τον ιό αυτόν, εθνικιστικές εξεγέρσεις, γενοκτονίες, θρησκευτικές συγκρούσεις, ανακάμψεις της φασιστικής πανούκλας, μπολσεβίκικες ή τρομοκρατικές, θα δηλητηριάσουν τα μυαλά μας, αν η ευαίσθητη και συνετή διάνοια του ζωντανού στοιχείου δεν επαναφέρει στο επίκεντρο των αναζητήσεών μας την ευτυχία και τη χαρά της ζωής.
Πόσο γοητευτική ήταν ανέκαθεν η ολική απόρριψη, εκείνη που, μετά τις πρώτες επιφυλάξεις που συναντά, διανοίγει ένα μυστικό πέρασμα και περιμένει να κερδίσει όλα τα στρώματα του πληθυσμού για να εγγυηθεί κατόπιν την ατιμωρησία και τη νομιμοποίηση της βαρβαρότητας που έχει πια γενικευθεί. Η άνοδος του ναζισμού στη Γερμανία έδειξε πώς ο αφηρημένος ανθρωπισμός μπορεί να μεταλλαχθεί στην χειρότερη αγριότητα.
Από την άλλη, η απανθρωπιά του παρελθόντος δεν πρέπει να επισκιάσει τη μνήμη του πιο ριζοσπαστικού στοιχείου που ενείχαν τα μεγάλα κινήματα κοινωνικής χειραφέτησης: της επιθυμίας να απελευθερώσουν τον αλλοτριωμένο άνθρωπο και να γεννήσουν εντός του την αληθινή ανθρωπινότητα που σε κάθε γενιά, αναπόφευκτα και αναπόδραστα, θα επανεμφανίζεται.
Η κοινωνία που έρχεται δεν έχει άλλη επιλογή. Πρέπει να ξαναπιάσει και να αναπτύξει τα εγχειρήματα αυτοδιαχείρισης, από την Κομμούνα του Παρισιού μέχρι τις ελευθεριακές κοινότητες της επαναστατικής Ισπανίας, τα οποία θεμελίωσαν στην αυτονομία του ατόμου την αναζήτηση μιας αρμονίας, όπου η ευτυχία όλων θα είναι αλληλένδετη και αλληλέγγυα με την ευτυχία του καθένα και της καθεμιάς.
3. Η χρεωκοπία του κράτους θα αναγκάσει τις τοπικές κοινότητες να ιδρύσουν διοικητικούς μηχανισμούς κοινής ωφελείας προσαρμοσμένους στα ζωτικά συμφέροντα των ατόμων. Μην έχουμε όμως την αυταπάτη ότι η απελευθέρωση εδαφών της εμπορευματικής αυτοκρατορίας και η δημιουργία ελεύθερων ζωνών, όπου τα ανθρώπινα δικαιώματα θα καταργούν τα δικαιώματα του εμπορίου και του κέρδους, θα επιτευχθούν δίχως κλυδωνισμούς και συγκρούσεις. Πώς λοιπόν θα υπερασπιστούμε τους θύλακες της χαριστικότητας που θέλουμε να σπείρουμε σ’ έναν κόσμο οριοθετημένο και ελεγχόμενο από ένα παγκόσμιο σύστημα λαίμαργο και αρπακτικό;
Στο πλαίσιο της πραγμάτευσης αυτής, μου φαίνεται εξαιρετικά σημαντικό το παραπάνω ερώτημα. Μου το έθεσε ένας φίλος πέρσης. Αντιμέτωπος με την κατασταλτική βία της ισλαμιστικής δικτατορίας στο Ιράν, απηχεί τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η κοινωνική αντιπολίτευση, όταν συνειδητοποιεί την αριθμητική της δύναμη, αλλά ταυτόχρονα και την τραγική της αδυναμία μπρος στις ωμές επεμβάσεις του στρατού, της αστυνομίας και των «φρουρών της επανάστασης», δηλαδή παραστρατιωτικών ομάδων αποτελούμενων από κακοποιούς με θρησκευτική εξουσία η οποία νομιμοποιεί τις βιαιοπραγίες τους. Οι σκέψεις που ακολουθούν γράφτηκαν κατόπιν δικού του αιτήματος.
Ούτε στρατιώτης ούτε μάρτυρας



«Όποιος μπορεί τα περισσότερα, μπορεί και τα λιγότερα»: Να ένα ρητό κατάλληλο για όποια περίσταση μας καλεί να καταφύγουμε στη βία ή τη μη-βία, παντού όπου η καταστολή, κρατική, κομματική, ταξική, μαφιόζικη, θρησκευτική, ιδεολογική, εμποδίζει την ελευθερία και την έκφραση των ατόμων. Αν καταφέρουμε να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα εκεί που υπάρχει η αγριότερη, η πιο αμείλικτη καταστολή, θα μπορέσουμε κατ’ αναλογίαν να εξαγάγουμε κάποια συμπεράσματα σχετικά με τις χώρες όπου ο δημοκρατικός φορμαλισμός περιορίζει κάπως τις ακρότητες της όλης βαρβαρότητας. Είναι σαφές ότι υπάρχουν έντονες διαφορές στις συνθήκες της καταπίεσης ανάμεσα π.χ. στο Ιράν, τη Σαουδική Αραβία, την Αλγερία, τη Γαλλία, την Ιταλία, τη Ρωσία, την Κίνα, τις ΗΠΑ, την Κολομβία…
Μου φαίνεται πως μπορούμε άνετα να προσεγγίσουμε το ερώτημα παραμένοντας στο παράδειγμα του Ιράν, της Βόρειας Κορέας ή της Βιρμανίας και να προσαρμόσουμε τις προτάσεις μας για αντίσταση και σε άλλες χώρες, λιγότερο συνηθισμένες στη χρήση της βαναυσότητας.
Μέχρι σήμερα είχαμε δύο εναλλακτικές: Είτε η αποφασιστικότητά μας να βάλουμε τέλος στην κατασταλτική βία εισέβαλλε στο πεδίο του εχθρού για να αντιπαραθέσει στον εχθρό βία ίδια με τη δική του, αλλά με αντίθετη κατεύθυνση, από εμάς προς αυτόν· είτε η αντίθεση στην τυραννία κατέφευγε στην παθητική αντίσταση, στο ύφος του ειρηνισμού που είχε εφαρμόσει με αδιαμφισβήτητη επιτυχία ο Γκάντι.
Μπορεί βέβαια ο ειρηνισμός του Γκάντι να θριάμβευσε επί της αγγλικής κατοχής, αυτό όμως συνέβη επειδή είχε απέναντί του έναν αντίπαλο ο οποίος, όσο άσπλαχνος κι αν ήταν, σάστισε και οι αντιδράσεις του παρέλυσαν. Κι αυτό γιατί ο εχθρός εκείνος, η αγγλική κατοχή, διαπνεόταν από έναν φιλανθρωπικό φορμαλισμό, από τα υπολείμματα δηλαδή ενός ήθους, μιας πολεμικής δεοντολογίας, που τον έκαναν να διστάζει να σφάξει έναν πληθυσμό εχθρικό μεν, αλλά άοπλο. Παρά την υποκρισία του, κάπου τον φαγούριζε ένα είδος στρατιωτικού fair play και τον εμπόδιζε να ξεδιπλώσει μια και καλή την τακτική της κατάπνιξης του εξεγερσιακού κινήματος από τη γένεσή του. Γνωρίζουμε ότι η διπλωματική ευφυΐα του λόρδου Μαουντμπάτεν επηρέασε και τη νίκη κάποιων λαϊκών διεκδικήσεων. Από την άλλη, όταν ο ειρηνισμός του Γκάντι πήγε να αντιπαρατεθεί με μια εξουσία πολύ λιγότερο επιρρεπή σε ηθικούς προβληματισμούς, όπως ήταν το απαρτχάιντ της Νότιας Αφρικής, αποδείχτηκε άχρηστος. Παρομοίως, η χούντα της Βιρμανίας δεν δίστασε να ανοίξει πυρ εναντίον του πλήθους των αντιφρονούντων που διαδήλωνε ειρηνικά. Σε μια παρόμοια λογική υπάγεται και η καταστολή στο Ιράν.
Τι απάντηση προτείνει το αντάρτικο; Κάθε φορά που κουβαλά μαζί του την απάντηση, είναι για κακό. Ο θρίαμβος των όπλων οδηγεί πάντοτε σε πικρή ήττα των ανθρώπων.
Το βασικό λάθος της ένοπλης πάλης είναι ότι δίνει προτεραιότητα σε έναν στόχο στρατιωτικό έναντι της δημιουργίας μιας ζωής καλύτερης για όλους. Αν πρέπει να διεισδύσεις στο πεδίο του εχθρού για να επιτύχεις τον στόχο σου, τότε έχεις ήδη προδώσει τη βούληση για ζωή υπέρ της βούλησης για δύναμη. Οι Κομμουνάριοι είχαν τα κανόνια, όταν όμως αδιαφόρησαν για τα χρήματα στην τράπεζα της Γαλλίας και για το πώς θα μπορούσαν να τα χρησιμοποιήσουν, βρέθηκαν σε μειονεκτική θέση μπρος στα στρατεύματα των Βερσαλλιών. Γνωρίζουμε με ποιον τρόπο, στο όνομα της επανάστασης, ο στρατιωτικοποιημένος μπολσεβικισμός εξόντωσε τα πρώτα σοβιέτ, τους ναύτες της Κρονστάνδης, τους μαχνοβίτες και αργότερα τις ελευθεριακές κοινότητες στην Ισπανία. Τηρουμένων των αναλογιών, το ίδιο δήθεν κομμουνιστικό κόμμα, το ίδιο σταλινικό πνεύμα, αποστράγγιξε τον Μάη του ’68 από την ουσία του: Χωρίς εκεί να τέθηκε ζήτημα αντάρτικου, βλέπουμε ότι η ίδια έμμονη ιδέα της εξουσίας διαστρέβλωσε την ορμή της εξέγερσης.
Χρειάζεται μήπως να θυμίσουμε πως όπου θριάμβευσε το αντάρτικο, στην Κίνα του Μάο, στο Βιετνάμ, την Καμπότζη ή την Κούβα, η ένοπλη ιδεολογία έγινε ιδεολογικός στρατός που κατάργησε την ελευθερία για την οποία ισχυριζόταν ότι πολεμούσε; Το αποκρουστικό σύνθημα «η εξουσία βρίσκεται στην κάνη του όπλου» στην αρχή φέρνει στο μυαλό όσους αντιμάχονται κάθε μορφή αυταρχικής εξουσίας. Μετρά ωστόσο λιγότερα θύματα μεταξύ των αντεπαναστατών απ’ όσα μεταξύ των επαναστατών, των εχθρών της τυραννίας.
Από την άλλη βέβαια δεν θέλουμε άλλα Φρανκενχάουζεν. Εκεί, το 1535, οι εξεγερμένοι γερμανοί αγρότες αρνήθηκαν να αντισταθούν και αφέθηκαν να σφαχτούν από τον στρατό των πριγκήπων, επειδή, υπολογίζοντας στη βοήθεια του Θεού, ξέχασαν ότι, όπως έλεγε κι ο Μπυσύ-Ραμπουτέν, «ο Θεός είναι πάντοτε στο πλευρό των μεγάλων στρατευμάτων».
Θέλετε πιο πρόσφατο παράδειγμα; Στις 22 Δεκεμβρίου 1997, 45 άνθρωποι, κυρίως γυναίκες και παιδιά, δολοφονήθηκαν από παραστρατιωτικούς, στο Actéal, ένα μεξικανικό χωριό, μέσα σε μια εκκλησία την ώρα που προσεύχονταν. Επρόκειτο για ανθρώπους του κινήματος των Abejas, μιας ομάδας χριστιανών ειρηνιστών οι οποίοι, παρότι βρίσκονται κοντά στους ζαπατίστας, ενστερνίζονται την απόλυτη μη-βία. Αιτία της φρικωδίας αυτής ήταν η εγκατάσταση των Αμπέχας σε εδάφη που εποφθαλμιούσαν άλλοι ινδιάνοι, μέλη του διεφθαρμένου Θεσμικού Επαναστατικού Κόμματος (PRI).
Πέρα από την αποστροφή που προκαλεί τούτη η βαναυσότητα, μπορεί κανείς να εξοργιστεί με τους βασανιστές χωρίς να θεωρήσει συνυπεύθυνη και τη χριστιανική τάση του μαρτυρίου και της αυταπάρνησης, που επιδρά στον δειλό ως διεγερτικό και προικίζει τον ακόμη πιο δειλό με την αμείλικτη σκληρότητα του Ματαμόρ; [Στμ: θρασύδειλο στρατιώτη-ήρωα της commedia dell’ arte]. Ο πιο δειλός απ’ όλους γνωρίζει ότι δεν ρισκάρει τίποτε όσο τα θύματά του αρνούνται να υπερασπιστούν τον εαυτό τους και σφίγγει τη θηλιά στο λαιμό τους.
Οφείλουμε να είμαστε πιο προσεκτικοί με τα στοιχεία εκείνα στη συμπεριφορά μας που προκαλούν τον εχθρό να μας επιτεθεί, γιατί, χωρίς πάντοτε να το συνειδητοποιούμε, είναι σαν να του ανοίγουμε την πόρτα.
Πώς επιτυγχάνουν το στόχο τους οι αντίπαλοί μας; Συχνά ενσταλάζουν στο μυαλό μας μια παράλογη πίστη στην παντοδυναμία τους. Ενεργοποιούν το αντανακλαστικό του φόβου ότι ο παλιός κόσμος είναι αήττητος, την ώρα που ο κόσμος αυτός καταρρέει ολοσχερώς. Η καταστροφική επίρροια του δόγματος αυτού δεν εκδηλώνεται μόνο με την παραίτηση και τη μοιρολατρεία των μαζών. Το ίδιο δόγμα εμψυχώνει και την απέλπιδα τόλμη που σε οδηγεί να ορμήξεις στην επίθεση με την αίσθηση ότι θα πεθάνεις σε μια μάχη ανώφελη μεν, αλλά τουλάχιστον ένδοξη.
Κι όμως, είναι άραγε τόσο εκλεπτυσμένο το κατασταλτικό τους οπλοστάσιο, ώστε να είναι ικανό για παρεμβάσεις αστραπιαίες; Η πανταχού παρούσα τεχνολογία επιτήρησης δεν εμπόδισε την καταστροφή των πύργων της Νέας Υόρκης και μάλιστα με μέσα στοιχειώδη και ερασιτεχνικά. Έτσι είχε γελοιοποιηθεί και η αήττητη γραμμή Μαζινό από το γερμανικό στράτευμα, που απλά αγνοούσε την ύπαρξή της!
Αν τα μέσα της επιτήρησης των αντιπάλων παρουσιάζουν τέτοια κενά στον αγώνα τους ενάντια στις καταστροφικές δυνάμεις που τους απειλούν διαρκώς, με τι φόντα θα πολεμήσουν αποτελεσματικά μια δράση που δεν έχει στόχο να τα εξοντώσει, αλλά σχεδιάζει να δημιουργήσει μια κοινωνία ριζικά διαφορετική, μια κοινωνία που να αχρηστεύει και να χλευάζει τα σκιάχτρα των καλάσνικοφ ή των πυρηνικών.
Επιστρέφω στο ερώτημα: Πώς θα γίνει να αρνηθούμε και να μείνουμε ανυπεράσπιστοι μπρος στα όπλα της καταστολής, αλλά και να αντιτάξουμε στην κυρίαρχη εξουσία των όπλων τα ίδια όπλα που αυτή στρέφει εναντίον μας;
Η συζήτηση είναι ανοιχτή. Δεν έχω καμία έτοιμη απάντηση. Θα ήθελα απλώς να κάνω ορισμένα διευκρινιστικά σχόλια.
Η καλύτερη δικλείδα ασφαλείας είναι να μην εισερχόμαστε στο στρατόπεδο του εχθρού, εκεί δηλαδή όπου μας περιμένει και εύχεται να μας συναντήσει. Γνωρίζει καλά ως και τις πιο απόκρυφες γωνιές της επικράτειάς του, που οριοθετείται από το εμπόρευμα και τις συνήθεις συμπεριφορές που έχει εγκαθιδρύσει ο ίδιος (αρπακτικότητα, ανταγωνισμός, αυταρχικότητα, φόβος, ευπιστία, φετιχισμός του χρήματος, λαιμαργία, πελατειακές σχέσεις). Από την άλλη, αγνοεί τα πάντα για τη ζωή και τους αναρίθμητους δημιουργικούς της πόρους.
Ένα προληπτικό μέτρο, για τη δική μας προστασία, είναι να εξαφανίσουμε από τις συνελεύσεις μας κάθε μορφή και κάθε παρόρμηση της εξουσίας και της αυταρχικής οργάνωσης. Η ατομική αυτονομία είναι προϋπόθεση της αυτοδιαχείρισης. Αυτήν προσπαθεί να εφαρμόσει και το κίνημα VOCAL στην Οαχάκα, με τη συνέλευση βάσης που λαμβάνει απευθείας τις αποφάσεις για τα ζητήματά της και απορρίπτει κάθε παρέμβαση κομμάτων, συνδικάτων, πολιτικών σχημάτων, ή πελατειακών δημαγωγών.
Η συνοχή οφείλει να στηρίζεται σε ένα σχέδιο ατομικής και κοινωνικής ζωής. Το μέλλον ανήκει στις τοπικές κοινότητες που είναι ικανές να σκέφτονται παγκόσμια. Θέλω να πω: στις κοινότητες που με την εξάπλωση της ριζοσπαστικότητάς τους επιδιώκουν να χτίσουν τα θεμέλια μιας Διεθνούς του ανθρώπινου είδους. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος να αποφύγουμε την παγίδα του τοπικιστικού κοινοτισμού, που είναι προϊόν του κρατικού ιακωβινισμού.
Αξίζει να διερευνηθεί η ιδέα των επιτροπών γειτονιάς που εφαρμόστηκε στην Οαχάκα. Το Μεξικό μακράν απέχει από το να είναι Ιράν, ωστόσο δεν προσφέρει και τις συνθήκες που έχουμε στην Ευρώπη. Στην Οαχάκα οι παραστρατιωτικοί δολοφονούν με την ευλογία ενός αυταρχικού κυβερνήτη. Εκείνος έχει ανάγκη από συνομιλητές στους οποίους θα διακρίνει τα σπέρματα της διαφθοράς που ενυπάρχουν σε κάθε εξουσία, όποια κι αν είναι. Έχει ανάγκη από κόμματα, συνδικάτα, φράξιες. Τα εντοπίζει εύκολα. Μαζί τους νιώθει πως βρίσκεται σε οικείο έδαφος και μπορεί, ανάλογα με τις περιστάσεις, να τα εξοντώσει ή να συνεργαστεί μαζί τους.
Αντίθετα, οι επιτροπές γειτονιάς έχουν μοναδικό τους στόχο να υπερασπιστούν τα συμφέροντα του τοπικού πληθυσμού, προσεγγίζοντας τα προβλήματα ανθρώπων, ζώων και πραγμάτων στη ρίζα τους, έτσι ώστε οι πρωτοβουλίες που λαμβάνονται για ορισμένους, να είναι ευπρόσδεκτες και από τη μεγάλη πλειοψηφία (το ξαναλέμε: η αρχή της τοπικότητας είναι αδιαχώριστη από την αρχή της παγκοσμιότητας). Οι επιτροπές γειτονιάς δεν εκπροσωπούν μιαν ένοπλη απειλή, δεν είναι κίνδυνος αναγνωρίσιμος από την εξουσία. Αποτελούν ένα πεδίο όπου φροντίζει κανείς για τις προμήθειες τροφής, νερού, ενέργειας, ένα πεδίο δηλαδή που η εξουσία δύσκολα ταυτοποιεί και αντιλαμβάνεται.
Έχει αρχίσει να αναπτύσσεται μια μορφή αλληλεγγύης σε ζητήματα φαινομενικά ευτελή και ανώδυνα, που μεταμορφώνει τις νοοτροπίες και τις διανοίγει προς τη συνείδηση και την επινοητικότητα. Επίσης, η ισότητα του άντρα και της γυναίκας, το δικαίωμα στην ευτυχία, η βελτίωση της καθημερινής ζωής και του περιβάλλοντος απεκδύονται τον αφηρημένο τους χαρακτήρα και αλλάζουν
τις συμπεριφορές και τις συνήθειές μας

.

Δίνοντας προτεραιότητα στα ερωτήματα που θέτει η καθημερινή ζωή καθιστούμε σιγά-σιγά ανενεργά και απαρχαιωμένα τα παραδοσιακά προβλήματα που μονότονα σφυροκοπούν οι ιδεολογίες, οι θρησκείες της γερασμένης αυτής πολιτικής, που είναι η πολιτική του παλιού κόσμου. Έτσι επιστρέφουμε και στην αρχική σημασία της λέξης πολιτική, που είναι η τέχνη του να κυβερνάς την πόλη, να βελτιώνεις δηλαδή κοινωνικά και ψυχολογικά τον τόπο όπου ένας πληθυσμός φιλοδοξεί να ζήσει σύμφωνα με τις επιθυμίες του.
Δεν έχουμε παρά να κερδίσουμε αν επιτεθούμε στο σύστημα και όχι στους ανθρώπους που είναι μεν υπεύθυνοι γι’ αυτό, αλλά είναι ταυτόχρονα και σκλάβοι του. Αν προσδεθούμε στο άρμα της συναισθηματικής πανούκλας, της εκδίκησης, της παρακμής, τότε θα συμμετέχουμε στο χάος και την τυφλή βία που έχουν ανάγκη το κράτος και οι κατασταλτικοί του μηχανισμοί για να συνεχίσουν να υπάρχουν. Δεν υποτιμώ την ανακούφιση που φέρνει σ’ ένα οργισμένο πλήθος η πυρπόληση μιας τράπεζας ή η λεηλασία ενός σουπερμάρκετ. Γνωρίζουμε όμως ότι η υπέρβαση αυτή εν τέλει αποτίει φόρο τιμής στο απαγορευμένο, είναι βαλβίδα εκτόνωσης της καταστολής, δεν καταστρέφει την καταστολή, την αποκαθιστά. Η καταστολή έχει ανάγκη από ανταρσίες τυφλές, χωρίς όραμα.
Τελικά δεν βλέπω να υπάρχει καταλληλότερο μέσο για την καταστροφή του εμπορευματικού συστήματος από τη διάδοση της έννοιας και των πρακτικών της χαριστικότητας (επί τόπου, κάτι τέτοιο ασκούν δειλά-δειλά όσοι μπλοκάρουν τα παρκόμετρα, προς μεγάλη απογοήτευση των εταιρειών που επιδιώκουν να κλέβουν το χώρο και τον χρόνο μας).
Τόσο λίγη φαντασία έχουμε, τόσο λίγη δημιουργικότητα, που να μην μπορούμε να απαλείψουμε τους περιορισμούς των διαφόρων λόμπυ, κρατικών και ιδιωτικών; Ποια μέσα θα βρουν να επιστρατεύσουν εναντίον ενός συλλογικού κινήματος που θα διεκδικεί δωρεάν δημόσιες συγκοινωνίες, θα αρνείται να πληρώνει φόρους και δασμούς σ’ ένα κράτος-απατεώνα και αντίθετα θα επενδύει, για το καλό όλων, στον εξοπλισμό μιας περιοχής για την παραγωγή ανανεώσιμης ενέργειας, θα αποκαθιστά την ποιότητα των υπηρεσιών υγείας, παιδείας, διατροφής και την ποιότητα του περιβάλλοντος;
Αποκαθιστώντας μια πραγματική πολιτική συσπείρωσης της κοινότητας θα θέσουμε τα θεμέλια της αυτοδιευθυνόμενης κοινωνίας. Στις απεργίες στα τρένα, τα λεωφορεία, τα μετρό, αντί να εμποδίζουμε τη μετακίνηση των πολιτών στα μέσα συγκοινωνίας, γιατί να μην τα κινούμε, αλλά χωρίς εισιτήριο; Η ωφέλεια είναι τετραπλή: Πλήττονται τα έσοδα των εταιρειών, μειώνονται τα κέρδη των πετρελαϊκών λόμπυ, χτυπιέται ο γραφειοκρατικός έλεγχος των συνδικάτων και κυρίως, αναζωπυρώνεται το αίσθημα της συμμετοχής και γεννιέται η μαζική στήριξη όλων όσων χρησιμοποιούν τις συγκοινωνίες!
Είμαστε βυθισμένοι σε προβλήματα πλαστά που αποκρύπτουν τα πραγματικά προβλήματα. Οι διάφορες αντιλήψεις, πάντοτε χειραγωγημένες, τελικά χειραγωγούν αυτό που θα έπρεπε να είναι το μοναδικό μας κίνητρο: η αβεβαιότητα και το ρίσκο των καθημερινών επιθυμιών, δηλαδή οι εμπειρίες που θα θέλαμε να βιώσουμε, τα μέσα για να απαλλαγούμε από ό,τι μας αλυσοδένει…Ποιο το νόημα όλων αυτών των συζητήσεων για την κρίση από την οποία πρέπει να εξέλθουμε, όσο δεν εξερχόμαστε απ’ αυτήν, όσο μένουμε με την απελπισία της υποχρεωτικής εργασίας, την ανία της κατανάλωσης, την απάρνηση κάθε πάθους για να αποκτήσουμε περισσότερα χάνοντας όμως τη χαρά της ζωής – χάριν ενός κέρδους που, επιπλέον, είναι καταδικασμένο να καταρρεύσει;
Μαζί με τις πόζες της χειραφέτησης (φιλελευθερισμός, σοσιαλισμός, κομμουνισμός), ο καταναλωτισμός και οι πελατειακές σχέσεις των λεγόμενων δημοκρατικών καθεστώτων έχουν αμβλύνει την ταξική συνείδηση, η οποία είχε αρπάξει από τον καπιταλισμό κάμποσες κοινωνικές δεξιότητες και τις έκανε δικές του. Οι αφηρημένες ιδέες μας πέταξαν στη λάσπη και το αίμα. Έπεσε από πάνω και η δήθεν «κοινή υπόθεση του λαού», το «καλό του τόπου» και μας αποτελείωσε.
Ο μόνος ριζοσπαστισμός σήμερα είναι η επιστροφή στα βασικά. Η επιστροφή στα βασικά εξουδετερώνει τους πλαστούς προβληματισμούς που τροφοδοτούν το συναισθηματικό χάος εις βάρος της συνείδησης. Παρεμπιπτόντως, το παράδειγμα του «καυγά για το ισλαμικό βέλο» αποκαλύπτει ανάγλυφα τη θεαματική λειτουργία που ιδιοποιείται, αφομοιώνει και πλαστογραφεί το δικαίωμά μας στην αυθεντική ζωή. Η όλη διαμάχη, είτε δικαιώνει είτε αναθεματίζει το βέλο, είτε είναι πουριτανική είτε ελαστική, είτε μιλά για καταπίεση είτε για ελευθερία, είτε για άρση είτε για απαγόρευση, τελικά κάνει κύκλους και αποκρύπτει μια πραγματικότητα που από κάποιους ανθρώπους βιώνεται καθημερινά: τις συνθήκες που υφίστανται οι γυναίκες. Το θέαμα, ως μέρος του όλου σχεδίου άρτος και θεάματα, προσφέρει ατέρμονες συζητήσεις για το πάπλωμα: υπογραφές για την εθελούσια υποταγή, προβοκάτσιες, φολκλορική διαδήλωση, κοινοτική συνοχή, δικαίωμα θρησκευτικής επιλογής, αντίδραση στην περιφρόνηση της γυναίκας από τη διαφήμιση, ερωτική υπόσχεση στα κρυμμένα κάλλη των γυναικών, συνδυασμός φιλαρέσκειας και σεμνότητας, έκφραση ιερότητας, κατάλληλο μέσο άμυνας ενάντια στη σεξουαλική παρενόχληση των ανδρών – που νομιμοποιούνται από την πατριαρχική παράδοση να ανακουφίζονται με την υγρή πλαδαρότητα της στέρησης στο βλέμμα…
Ο πραγματικός αγώνας δεν βρίσκεται εκεί, είναι στα βασικά, είναι στη χειραφέτηση που ενώνει τον άντρα και τη γυναίκα, είναι στην απόρριψη του απαρτχάιντ, του αποκλεισμού, της μισογυνικής και της ομοφοβικής συμπεριφοράς. Φτάνει πια με τους ψευδεπίγραφους διαλόγους, φτάνει με τις ιδεολογίες! Στο Τίποτε δεν είναι ιερό, όλα μπορούν να ειπωθούν διατύπωσα την εξής αρχή: Ανοχή σε όλες τις ιδέες, καμιά ανοχή σε βάρβαρες ενέργειες. Το μοναδικό μας κριτήριο είναι η ανθρώπινη πρόοδος, η γενναιοδωρία, ο εμπλουτισμός της καθημερινότητας. Οι πράξεις μας δικαιώνονται από το ίδιο το δικαίωμα στη ζωή.



Η εξουσία στοχεύει κι επιδρά στα συναισθήματα. Ο παράλογος φόβος που σκορπά είναι πηγή της τυφλής βίας από την οποία κατεξοχήν επωφελείται. Το πλεονέκτημα των τοπικών συλλογικοτήτων, που ανυπομονούν να καθορίσουν οι ίδιες τη μοίρα τους, που δίνουν προτεραιότητα στη δημιουργία μιας ζωής αυθεντικά ανθρώπινης, είναι ότι η πρακτική τους ξεπερνά το βάρβαρο αίσθημα της ακατέργαστης σκληρότητας και αφυπνίζει την ποιητική συνείδηση.
Όπως είναι άχρηστο το μποϋκοτάζ των νοθευμένων προϊόντων που μας σερβίρουν οι πετροχημικές και αγροβιομηχανικές μαφίες, αν δεν υπάρχει ταυτόχρονα πρόσβαση σε ποιοτική διατροφή, έτσι και η επιθυμία να τελειώνουμε με τον καταναλωτισμό που υποκαθιστά το είναι με το έχειν, δεν γεννιέται από κάποιο ηθικό δόγμα, αλλά από τη γοητεία που ασκεί η ιδέα της ελεύθερης ζωής.
Αν το να καταφεύγουμε στα όπλα του εχθρού είναι το προοίμιο μιας προκαθορισμένης ήττας, η αντίστροφη πορεία οδηγεί ξεκάθαρα κάπου αλλού: Όσο εξαπλώνεται η αίσθηση ότι η ζωή και η ανθρώπινη αλληλεγγύη είναι η μαγιά μιας ύπαρξης που σέβεται το όνομά της, τόσο η δειλία και η διχόνοια θα κάμπτουν την αποφασιστικότητα και τον φανατισμό που κινητοποιούν τους μισθοφόρους του κόμματος της διαφθοράς και του θανάτου.
Υπάρχουν μαρτυρίες ότι ένας αυξανόμενος αριθμός δολοφόνων με πατέντα, είτε πρόκειται για «φρουρούς της επανάστασης» στο Ιράν, κακοποιούς που στρατολογεί η Χαμάς, ισραηλινούς στρατιώτες που προπόνησαν τη σκληρότητά τους στη λωρίδα της Γάζας, για δολοφόνους στο βόρειο ή το νότιο Σουδάν, για σουδανούς που λεηλατούν χωριά … ότι όλος αυτός ο συρφετός έχει αρχίσει να διαβρώνεται από την αβεβαιότητα. Για μένα, τέτοιες μαρτυρίες δεν εξυπηρετούν κάποια ρητορική τακτική, δεν υπάγονται σε κάποιο στρατιωτικό σκεπτικό που μου επιτρέπει να συμπεράνω, αφελώς βέβαια, ότι ο εχθρός τάχα σκάβει το λάκκο του. Εδραιώνουν ωστόσο μια πιθανότητα: Όπως η χρηματοπιστωτική κρίση πάει να καταστρέψει το χρήμα, έτσι και η αυτοκτονική αποφασιστικότητα στην οποία ποντάρουν οι γραφειοκράτες του οργανωμένου εγκλήματος, οι μαφίες της κερδοσκοπικής βαρβαρότητας για να στρατολογούν τους πολεμιστές τους, απειλείται με υποτίμηση – ακόμη περισσότερο τώρα, που οι παλιές θρησκευτικές ή ιδεολογικές προφάσεις χάνουν την αξιοπιστία τους και οι φανατικοί αρχίζουν και αμφισβητούν την παντοδυναμία του Θεού-δολοφόνου.
Με αυτήν τη έννοια λοιπόν, προσβλέπω σε μιαν αντίσταση ικανή να γονιμοποιήσει τα εδάφη που ρήμαξε και ξέρανε η οικονομία της εκμετάλλευσης και οι γραφειοκρατικές της μαφίες. Ο δημιουργικός μας πλούτος κατέχει το μυστικό να προετοιμάσει και να διαχειριστεί, στο πλαίσιο της κοινωνικής και της ατομικής ζωής, τους χώρους και τους χρόνους που επιτέλους θα απελευθερωθούν από την εμπορευματική κυριαρχία. Μόνον η ποίηση μπορεί να ξεφύγει από το διαπεραστικό βλέμμα της εξουσίας. Μόνον το πάθος της ζωής μπορεί να αποκρούσει τον θάνατο.
Δύο υποσημειώσεις για την αυτοάμυνα
1. O EZLN αποτελείται από μερικές χιλιάδες πολεμιστές στο τροπικό δάσος της Λακαντόνα. Στις γενικές συνελεύσεις, οι γυναίκες πρότειναν –και εισακούστηκαν- ο EZLN να μην διεξάγει επιθετικές επιχειρήσεις, αλλά να κρατά μια στάση αμυντική. Όταν, ωστόσο, τα ζαπατιστικά χωριά απειλήθηκαν από παραστρατιωτικές ομάδες, ο EZLN δεν ενεπλάκη, έμεινε απλώς σε επιφυλακή. Τα «συμβούλια καλής διακυβέρησης» σχημάτισαν μια ανθρώπινη ασπίδα, μαζί με εκατοντάδες μέλη και συμπαθούντες, που είχαν έρθει από παντού. Οι δημιοσιογράφοι και οι καμεραμέν της τηλεόρασης κάλυψαν το γεγονός, αξιοποιώντας το θέαμα, ώστε όλος ο κόσμος να είναι ενήμερος για το τι θα επακολουθούσε σε περίπτωση επίθεσης. Αυτό ήταν αρκετό για να αναχαιτίσει τους επιτιθέμενους.
2. Σύμφωνα με ένα ινδικό παραμύθι, οι χωρικοί πάνε στο σοφό να παραπονεθούν για ένα τεράστιο φίδι που τους ορμάει και τους δαγκώνει θανάσιμα. Ο συριγμός που αναγγέλλει τον ερχομό του αρκεί για να σκορπίσει τον τρόμο στο χωριό. Ο σοφός πάει και βρίσκει το φίδι και καταφέρνει να το πείσει ν’ αφήσει ήσυχους τους χωρικούς. Αμέσως κάποιοι σπεύδουν να κοροϊδέψουν το φίδι που έπαψε ξαφνικά να σφυρίζει κι έγινε ειρηνικό, χλευάζουν την αδυναμία του και δεν χορταίνουν να το προκαλούν. Απηυδησμένο από την περιφρόνηση που του δείχνουν, το φίδι σέρνεται ως το σοφό και του εξομολογείται την ταραχή του: Πώς να φερθεί τώρα; Ο σοφός σκέφτεται λίγο και του απαντά: «Εγώ σου ζήτησα να σταματήσεις να σκοτώνεις, όχι να σταματήσεις να σφυρίζεις».


ΜΗΝΥΜΑ ΣΤΟΥΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Σύντροφοι, δεν έπαψα ποτέ να ελπίζω στην επανάσταση της αυτοδιεύθυνσης και την επανάσταση της καθημερινής ζωής. Πόσω μάλλον σήμερα.
Έχω την πεποίθηση ότι, πάνω και πέρα από τα οδοφράγματα της αντίστασης και της αυτοάμυνας, οι ζωντανές δυνάμεις ολόκληρου του κόσμού ξυπνούν από έναν ύπνο βαθύ. Η ορμή τους, δυναμική και ειρηνική, θα σαρώσει κάθε εμπόδιο που ορθώνεται ενάντια στην απέραντη επιθυμία για ζωή, επιθυμία που τρέφει αναρίθμητους ανθρώπους που γεννιούνται και ξαναγεννιούνται με κάθε καινούργια μέρα. Ο κόσμος που έχουμε να χτίσουμε θα ξερριζώσει τον κόσμο που καταστρέφει τον εαυτό του.
Μέχρι σήμερα δεν ήμαστε παρά υβρίδια, μισός άνθρωπος – μισό θηρίο. Οι κοινωνίες μας υπήρξαν ως τώρα τεράστιες αποθήκες, όπου ο άνθρωπος, υποβιβασμένος σε εμπόρευμα, εξίσου φθηνός και ευτελής, μπορούσε να πουληθεί και να αλλαχθεί με κάποιο άλλο. Ας εγκαινιάσουμε μια εποχή όπου ο άνθρωπος θα ξαναβρεί την αποστολή του ως στοχαστή και δημιουργού και θα ξαναγίνει αυτό που είναι και θα είναι πάντα: ένα ολοκληρωμένο ανθρώπινο ον.
Δεν διεκδικώ το αδύνατο. Δεν απαιτώ τίποτα. Δεν με απασχολεί η ελπίδα ή η απελπισία. Θέλω μόνο να δω χειροπιαστή, στα χέρια τα δικά μας και στα χέρια ολόκληρου του κόσμου, μια Διεθνή του ανθρώπινου είδους, που θα θάψει στο παρελθόν τον ετοιμοθάνατο πολιτισμό του εμπορεύματος και το κόμμα του θανάτου που συσπάται και σκιρτά λίγο πριν ξεψυχήσει.

ΠΗΓΗ:https://asyntaxtostypos.wordpress.com/2010/11/17/%CE%BC%CE%B7%CE%BD%CF%85%CE%BC%CE%B1-%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%83-%CE%B5%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%84%CE%B5%CF%83-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B1%CE%B4%CE%B1/


Διαβάστε Περισσότερα »

ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΕΝΔΥΜΙΩΝΑ



ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΔΕΥΤΕΡΗ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟ ΤΟΥ ΙΟΥΛΙΟΥ


O Ωρίωνας ξαπλωμένος και μισοκοιμισμένος στο νυχτερινό ουρανό μπλέκει τα δάχτυλά του στην κόμη της Βερενίκης αναζητώντας όνειρα που να ταιριάζουν στην πανσέληνο. Ένα σκυλί στα πόδια του φυλάει τον ύπνο του. Άρτεμις,με το τόξο σημάδεψε μιά μικρή μαύρη τελεία μεταξύ ορίζοντα και θάλασσας. Αυτό το καλοκαίρι με τη φαρέτρα σου θα σημαδέψω το τίποτα. Δεν έχω στόχους. Τι να τους κάνω άλλωστε; Χιλιάδες άστρα και τα βέλη λίγα. Στο Κρυονέρι οι φύλακες του νερού θα έχουν μορφή ψαριού και η σελήνη θα κρύβεται πίσω απ' τον ήλιο.

Εδώ δεν έχει θέση η Αφροδίτη. Τύχη και αναγκαιότητα. Ναι, Ερμή, οι δρόμοι γράφουν το όνομά σου μέχρι τη σπηλιά του αρχανθρώπου. Και κει ξεκινά το μυστήριο. Ποιός ήταν; Σίγουρα ο Ωρίωνας δε θα χαλάσει τον ύπνο του για να μας πει κι ας ξέρει. Πάντα η ανθρώπινη περιέργεια θα ερωτοτροπεί με τα μυστήρια του σπηλαίου. Η Κερυνεία θέλει γερά πόδια μα ποτέ δε θα την φτάσεις. Τα ιερά λατρεύονται, δεν αγγίζονται.

Οι Κύκλωπες θα φτιάχνουν στο αμόνι τα θεϊκά βέλη. Μα τίποτα... τίποτα δεν λερώνει τον ουρανό. Άλλωστε τα καλοκαίρια χαράζουν τα όνειρά τους στο σκοτάδι. Ποιός όμως βλέπει το χάραγμα; Δεν υπάρχουν σύνορα, οι φόβοι τα δημιουργούν. Κι οι φόβοι φτιάχνουν στρατηλάτες. Νομίζουν πως είναι η ίδια η Ιστορία. Τίποτα... τίποτα. Κρατούν πάντα αυτό που χάνουν. Τίποτα... τίποτα.

"Τρελό καρτέρι, και ολόγυρά μου
η κρυφή νύχτα και η σιγανή
μόνο γιομάτη θα είν' η καρδιά μου
από την ψάλτρα σου τη φωνή.

Και οι στρατολάτες που θα περνάνε,
και όσα τριγύρω μου ριζωμένα,
κάτι από σένα θα μου μηνάνε,
και θα μου παίρνουν κάτι από σένα."


Όλα ένα μονοπάτι. Δεκαπενταύγουστο κρύφτηκε η σελήνη. Δε χρειαζόταν ίχνος φως. Άλλωστε ο Ωρίωνας είχε αποκοιμηθεί για πάντα στον ουρανό. Προσωπικό ζήτημα η είσοδος στη σπηλιά. Η συνάντηση με την Ιστορία, τυχαία. Στην Όλυμπο θα παραμένει ανεξερεύνητο ακόμα το σπήλαιο του Βορριά. Ίσως πρέπει να γαληνεύσει ο αέρας σαν τον ύπνο του Ωρίωνα. Άρτεμις, θα κυνηγήσεις ή θα προστατεύσεις τη νύχτα; Ο ήλιος δεν έχει χώρο στο όνειρο. Μόνο οι στρατολάτες θα αφήνουν τα βήματά τους στα μονοπάτια του βουνού. Η συνάντηση με την Ιστορία τυχαία. Η σύγκρουση αναπόφευκτη. Ευτυχώς που η σελήνη πρόλαβε να κρυφτεί στην αγκαλιά του Ενδυμίωνα πάνω στη Γκιώνα. Ασέληνος ο Αύγουστος.

Μα η ψυχή του Ενδυμίωνα γίνεται στόχος της Αρτέμιδος. Έτσι ξεκινάνε τα ταξίδια κι ας λεν πως κάποιοι ... φεύγω.

Σ.Μ

Υ.Γ. : Το ποίημα είναι του ΚΩΣΤΗ ΠΑΛΑΜΑ
Διαβάστε Περισσότερα »

Κυριακή, 26 Ιουλίου 2015

Η ανατομία του Αλέξη Τσίπρα

    
Αποτέλεσμα εικόνας για τσιπρασ


Ψυχογραφία και πολιτική ανάλυση  
της προσωπικότητάς του


 Του καθηγητή Ηλία Φιλιππίδη

1.   Ο χαρακτήρας του Αλέξη Τσίπρα

   
Ο Αλέξης Τσίπρας είναι ένας νέος άνθρωπος, συμπαθής, αποπνέει ειλικρίνεια και σοβαρότητα και επομένως κερδίζει εύκολα μία πίστωση συμπάθειας και εμπιστοσύνης.
Oμως διαθέτει και εσωτερικά ψυχικά προσόντα, όπως ψυχραιμία, αυτοσυγκράτηση, άνεση επικοινωνίας, ευγένεια, διαλλακτικότητα, συναινετική διάθεση και σεβασμό προς τους συνομιλητές του.
Όλα αυτά τα εξωτερικά και εσωτερικά προτερήματα απετέλεσαν την βάση του κεφαλαίου των ηγετικών του ικανοτήτων, οι οποίες σε συνδυασμό με την σπανιότητά τους στον χώρο της αριστεράς, τον ανέδειξαν:

· πρώτα ως τον νεότερο αρχηγό πολιτικού κόμματος στην Ελλαδα, το 2008 σε ηλικία 33 ετών και

· μετά συνέβαλαν στο να αναδειχθεί και ως ο δεύτερος νεότερος πρωθυπουργός της Ελλάδας σε ηλικία 41 ετών.

Ο πρώτος ήταν ο Επαμεινώνδας Δεληγεώργης το 1865, ο οποίος έγινε πρωθυπουργός σε ηλικία 36 ετών.
Το γεγονός ότι ο Αλέξης σε τόσο νεαρή ηλικία είχε αναδείξει ψυχικά χαρίσματα, τα οποία σπανίζουν όχι μόνο στην αριστερά αλλά γενικότερα στην Ελλάδα, μπορεί να εξηγηθεί εν μέρει και από την ηπειρωτική καταγωγή του πατέρα του και την μικρασιατική-μακεδονική καταγωγή της μητέρας του.
Ο Αλέξης εκπροσωπεί ένα βόρειο ελληνικό αρχέτυπο της στέρεης σοβαρότητας σε συνδυασμό με την πληγωμένη ωριμότητα της προσφυγιάς. Αυτό γίνεται κατανοητό, αν παραβληθεί προς την επίπλαστη και κούφια εντύπωση, που αποπνέουν ως πολιτικά πρόσωπα οι σύγχρονοι του, ΓΑΠ, Σαμαράς, Βενιζέλος, Γεννηματά και Θεοδωράκης.     
Ο Αλέξης θα μπορούσε να παραβληθεί μόνο προς τον Κώστα Καραμανλή, που διαθέτει και αυτός μία παράδοση μακεδονικού θυμικού. Ίσως και γιαυτό τον λόγο να υπάρχει μία ιδιαίτερη εκτίμηση μεταξύ τους. Δεν εννοούμε το περιεχόμενο μόνο ως ικανότητες αλλά πρωταρχικά ως αμεσότητα εκφράσεως. Είναι διαφορετικό να εκφράζεσαι και να δείχνεις αυτό που είσαι και διαφορετικό να προσπαθείς να πείσεις για κάτι που δεν είσαι.
Η χειρότερη περίπτωση από όλες ήταν αυτή του Αντ. Σαμαρά, ο οποίος, όταν μιλούσε, δεν προσπαθούσε απλώς να δείξει κάτι διαφορετικό από αυτό που ήταν, αλλά με ένα αγχώδη τρόπο έδειχνε ότι το πρόβλημα ήταν πρωτ’ απ’ όλα προσωπικό, δικό του: κρεμώταν ο ίδιος από αυτά που έλεγε, στην αγωνιώδη προσπάθεια του να ταυτισθεί με κάτι, να βρει τον χαμένο του εαυτό.
Ήταν δηλ. ένας άνθρωπος χωρίς προσωπικότητα.
Απορώ πως οι Έλληνες ψυχολόγοι δεν έχουν εντοπίσει το «Σύμπτωμα Σαμαρά» και πως ακόμη δεν έχουν γραφεί διδακτορικές εργασίες πάνω σε αυτό το θέμα.
Παραπλήσια είναι και η περίπτωση του Ευαγ. Βενιζέλου με την διαφορά, ότι ο «Μπένυ», λόγω του άκρατου φιλοτομαρισμού του, δεν αισθανόταν την ανάγκη να αναζητήσει πρότυπα, πίστευε ότι είναι ο ίδιος πρότυπο και για τον εαυτό του και για τους άλλους…..
Όσο για την περίπτωση του ΓΑΠ, πράγματι θα χρειασθεί ειδική διδακτορική διατριβή!....


2. Η πολιτική προσωπικότητα του Αλέξη

 Όλοι αναγνωρίζουν τα αναμφισβήτητα ηγετικά προσόντα του Αλέξη. Στην μέχρι τώρα πολιτική του σταδιοδρομία αναδείχθηκε σε έναν ικανότατο rodeo-boy στο ράντσο των διάφορων ομάδων του Σύριζα, οπού κυριαρχεί μία εξωκοινοβουλευτική νοοτροπία.
Η γυναίκα μου είναι κρητικιά και θαύμαζε τον Τσίπρα, πως
« νταγιαντίζει και κουλαντρίζει όλους αυτούς τους παζαβούς»!

Τα φυσικά προσόντα δεν αρκούν για να αναδειχθεί κάποιος ως ηγέτης. Χρειάζονται τρία επιπλέον στοιχεία:

· φιλομάθεια

· διαχρονικότητα

· στρατηγική
   
 Όποιος διαπιστώσει, ότι έχει τα βασικά προσόντα να εξελιχθεί σε ηγέτη, πρέπει να σέβεται τις εμπειρίες του, να μαθαίνει από αυτές και ιδιαίτερα από τα λάθη του. Πρέπει να λαμβάνει σοβαρά την πραγματικότητα, ακόμη και όταν την απορρίπτει.
Η ψυχραιμία και η αυτοσυγκράτηση φθάνουν στο επίπεδο της αποτελεσματικότητας μόνο ως αποτέλεσμα μιας εσωτερικής στρατηγικής, η οποία επενδύει την προσπάθεια πάνω στο κεφάλαιο του χρόνου. Η στρατηγική προϋποθέτει την διαχρονικότητα ως ισχυρή διάσταση της συνειδήσεως.
Ο Τσίπρας χειρίζεται τον εαυτό του ως οικοδόμος, τον κτίζει.
Ίσως σε αυτό να συνέβαλαν και οι σπουδές του στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο.
   
Όμως, αν ο Αλέξης έμαθε να βαδίζει πάνω στον τάπητα του χρόνου ως εξελισσόμενη προσωπικότητα, αποδυνάμωσε αυτό το πλεονέκτημα με δυο σοβαρά μειονεκτήματα:
Πρόκειται για δυο μονομέρειες :
Την μονομέρεια του κομματικού μικρόκοσμου.
Ενός κόμματος μάλιστα το οποίο εκινείτο στην περιφέρεια ( μέχρι και το περιθώριο) της ελληνικής κοινωνίας.
    
Δυστυχώς ο Αλέξης, πάρα την αναμφισβήτητη ευφυΐα του, επέτρεπε στον εαυτό του να συμψηφίζει την επενδυτική του διάθεση και την μεθοδικότητα του με τους δύο αξιωματικούς κανόνες της «επαναστατικής» Μεταπολιτεύσεως:

· Στους στραβούς βασιλεύει ο μονόφθαλμος και

· «Η αριστεία είναι ρετσινιά». Πρόκειται για το δόγμα της «ήσσονος προσπάθειας», όπως πολύ επιγραμματικά το διατύπωσε ο φωστήρας υπουργός του Υπουργείου «ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΜΑΣ ΤΟ ΧΑΛΙ » ( Κατά κόσμον «Υπουργείο Παιδείας» ) διατρίψας μάλιστα και εν Παρισίοις, Αριστείδης Μπαλτάς !
    
Το δράμα είναι, ότι ο Αλέξης στερείται γενικότερης παιδείας. Αποτέλεσμα αυτού του κενού είναι, ότι ο Αλέξης στερείται ενός οράματος για το εκπαιδευτικό μας σύστημα. Η θριαμβευτική νίκη της 25ης Ιανουαρίου έπρεπε να συνδεθεί με μία ποιοτική επανάσταση με κέντρο το εκπαιδευτικό μας σύστημα, με θεσμικές πρωτοβουλίες που δεν απαιτούν χρήματα και με ένα γενικό προσκλητήριο προς την νεολαία μας και τον πνευματικό κόσμο της χώρας μας για ένα άλμα προς το μέλλον.
    
Οι πολιτικοί σου πρόγονοι, Αλέξη, οι νεολαίοι της ΕΠΟΝ, ήθελαν να κάνουν «άλμα προς τον ουρανό».

Εσύ, Αλέξη, έχεις υψοφοβία, δεν έβγαλες φτερά. Έτσι εξηγείται η αδιαφορία σου για το εκπαιδευτικό μας σύστημα και το ότι άφησες έναν «μπαλτά», να παραστάνει τον Γιακούμπ πάνω στο ευαίσθητο σώμα της άρρωστης παιδείας μας.
    
Έτσι ήταν εύκολο για τον Αλέξη ,να σχηματίσει για τον εαυτό του μία εικόνα μεγαλοσύνης και να θέλει να αναγνωρισθεί ως μεγάλος ηγέτης με βάση τις προδιαγραφές των φοιτητικών και κομματικών συνελεύσεων.
Τρανό κριτήριο αυτού του επιμερισμένου ορίζοντα είναι το γεγονός, ότι δεν φρόντισε να μάθει έστω τα αγγλικά.
    
Μέχρι τις εκλογές του 2012, που τον ανέδειξαν σε αρχηγό της αξιωματικής αντιπολιτεύσεως, τα αγγλικά του Τσίπρα ήταν άθλια. Εν όψει του «κινδύνου » να αναλάβει ο ΣΥΡΙΖΑ την εξουσία, ο Αλέξης άρχισε εντατικά μαθήματα αγγλικής, βοηθούσης και της συζύγου του. Το γεγονός ότι στις αλλεπάλληλες συσκέψεις των Βρυξελλών ήταν σε θέση να συζητεί εξειδικευμένα θέματα με τους ευρωπαίους ηγέτες, αποδεικνύει την ιδιαίτερη ευφυΐα και την μαθησιακή του ικανότητα αλλά αποκαλύπτει και την ευθύνη του για την ταύτιση της επαναστατικότητας με την μαθησιακή ημιμάθεια.



    Το πολιτικό πρόγραμμα του Αλέξη Τσίπρα


  Η πολιτική δράση του Αλέξη χωρίζεται σε τρία επίπεδα:

α. Ως στελέχους και αρχηγού ενός μικρού κόμματος της αριστεράς μέχρι τις εκλογές της 6-5-2012, οπότε ο ΣΥΡΙΖΑ, ευνοούμενος από το ρεύμα της αγανακτήσεως του λαού μας για την πολιτική των Μνημονίων, εκτοξεύθηκε από το 4,6% στο 16,78%.

β. Ως ηγετικής προσωπικότητας της ευρωπαϊκής αριστεράς, όταν στο τρίτο συνέδριο των κομμάτων της Ευρωπαϊκής Αριστεράς (European Left), 3-5/12/2010 στο Παρίσι, ο Τσίπρας εξελέγη αντιπρόεδρος.
Στις Ευρω-εκλογές του 2014 ο Αλέξης προτάθηκε από την EL για την διεκδίκηση της προεδρίας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

γ. Ως πρωθυπουργός πλέον της Ελλάδας μετά την εκλογική νίκη της 25/1/2015 και την κυβερνητική σύμπραξη ΣΥΡΙΖΑ –ΑΝΕΛ.
     Σχετικά με την πρώτη περίοδο της δράσεως του Αλέξη η προσωπική μας άποψη είναι ότι:

· Ο Αλέξης δεν προετοιμάσθηκε για έναν ευρύτερο πολιτικό ρόλο, παρ΄ όλο που είχε την φιλοδοξία. Το θεωρούσε τόσο εύκολο;

· Η διαμόρφωση της πολιτικής ταυτότητας του Αλέξη έχει μία ιδιαιτερότητα, η οποία έχει περισσότερο έναν προσωπικό πάρα έναν πολιτικό χαρακτήρα αντίστοιχο προς την δράση του. Κατά την άποψη μας ο Αλέξης δεν είναι αριστερός, αλλά πάντα φιλοδοξούσε να εξελιχθεί σε ΛΑΪΚΟ ΗΓΕΤΗ.
Άλλο αριστερός και άλλο λαϊκός ηγέτης. Μπορούσε ο νεαρός Αλέξης να συνειδητοποιεί και να κάνει τέτοιες διακρίσεις, που προϋποθέτουν ωριμότητα και πείρα;
Απάντηση: Με όποιο δάσκαλο καθίσεις, τέτοια γράμματα θα μάθεις και στην προκειμένη περίπτωση ο νεαρός Αλέξης επέλεξε ως δάσκαλο
του τον Ανδρέα Παπανδρέου.


4. Ο Αλέξης και ο Ανδρέας Παπανδρέου.

Ο Αλέξης είχε την ικανότητα από μικρός να οσφραίνεται την πολιτική ατμόσφαιρα της εποχής του και σχεδόν άθελά του η αναπνοή του εναρμονίσθηκε με αυτήν του Ανδρέα Παπανδρέου.
Ο Ανδρέας αναδείχθηκε σε πολιτικό πρότυπο της εποχής του τόσο για τον κόσμο της Δεξιάς όσο και τον κόσμο της Αριστεράς .
Ο λαός θέλει να αισθάνεται, ότι ο ηγέτης του είναι δικός του, ότι πασχίζει γαυτόν, ανεξαρτήτως της πολιτικής που ακολουθεί.
Ο λαϊκός ηγέτης ασχολείται μόνο με το παρόν.
Ο Αλέξης έμαθε από μικρός να μπαίνει στο πετσί του Ανδρέα, τον απορρόφησε υποσυνείδητα και τον μελέτησε συνειδητά.
Ο Αλέξης μιμείται τον Ανδρέα ακόμη και ηχητικά.
Μιλάει κάπως αργά, ρητορικά και όχι αφηγηματικά. Τονίζει την κάθε λέξη, δίνει μεγάλη σημασία στην ορθοφωνία, δίνει ένταση στον τόνο της φωνής του χωρίς να τον ανεβάζει. Έτσι αποπνέει βεβαιότητα και αυτοπεποίθηση. Μιλάει με ένα σταθερό και «κρουστό» τόνο φωνής χρησιμοποιώντας ακόμη και την «αμερικανιά» του Ανδρέα, τον ήχο του «αααα….» ως φωνήεν –γέφυρα ανάμεσα σε δυο φράσεις αντί του ελληνικού «εεεε…».
    
Ο Αλέξης επενδύει στο να ενθουσιάζει τον λαό, θέλει να αισθάνεται, ότι τον εμπνέει και γιαύτό θέλει κάπου-κάπου να εκτοξεύει και κάποιες μεγαλοστομίες, όπως: «Η Ελλάδα θα παίζει την λύρα και οι Δανειστές θα χορεύουν πεντοζάλι», «Εγώ δεν θα γίνω Παπαδήμος», «Δεν είμαι πρωθυπουργός παντός καιρού», «Έχω μάθει στην ζωή μου να παίρνω ρίσκα».
     Στην πραγματικότητα, ως προς το τελευταίο, ο Αλέξης αποφεύγει συστηματικά τα ρίσκα και αποδέχεται την πραγματικότητα ,όπως αυτή είναι, αφού βεβαίως εξαντλήσει όλες τις σφαίρες του. Ο Αλέξης δεν έχει διάθεση να γίνει παρανάλωμα της ιδεολογίας ούτε Ιφιγένεια, προκειμένου να επιβεβαιωθεί το κόμμα του. Εξάλλου το ξέρει ότι χωρίς αυτόν το κόμμα του δεν πρόκειται να επιβιώσει .
     Ο Αλέξης είναι ταγμένος στην πολιτική ως διακυβέρνηση, όχι στην ιδεολογία ούτε στο κόμμα του και ως πολιτικός αισθάνεται υπόλογος μόνο απέναντι στην ιστορία ( στην καλύτερη περίπτωση ) και τον εαυτό του ( στην χειρότερη ).
     Ο Αλέξης θέλει να γράψει ιστορία. Θέλγεται να ταυτίζεται με την ιστορία. Αυτό φαίνεται και από το βλέμμα του, το οποίο κατευθύνεται προς ένα απροσδιόριστο βάθος. Αυτό το βάθος είναι η διάσταση της ιστορίας, όπου η έννοια του ρίσκου θα ευσταθούσε. Όμως για τον Αλέξη πρόκειται περισσότερο για ένα στοίχημα και λιγότερο για ένα ρίσκο. Αυτό που είναι «παντός καιρού» στον Αλέξη ,είναι η ψυχραιμία του. Έχει την ψυχολογία του ακροβάτη, ο οποίος έχει το βλέμμα του προσηλωμένο στο σημείο του τερματισμού. Η διαδρομή απασχολεί τον ακροβάτη μόνο ως κατάσταση, από την οποία μπορούν να προκύψουν έκτακτες δυσκολίες π.χ. οι ριπές του ανέμου.
     Το να είναι ένας πολιτικός ερωτευμένος με την ιστορία, είναι βασικά θετικό, αρκεί να εντάσσει στην ιστορία και την υστεροφημία του.
Αυτή είναι η μεγάλη διαφορά ανάμεσα στον Κωνσταντίνο Καραμανλή και τον Ανδρέα Παπανδρέου. Και οι δυο ήταν ερωτευμένοι με την ιστορία. Ειδικά ο Ανδρέας χαρακτήριζε την «Αλλαγή» ως «ραντεβού με την ιστορία» και διακήρυττε, ότι το ΠΑΣΟΚ θα έβαζε την Δεξιά στο «Χρονοντούλαπο της ιστορίας». Ομως ο Ανδρέας εξαιρούσε από την ιστορία την υστεροφημία του, σε αντίθεση με τον Κων/νο Καραμανλή, ο οποίος διέθετε υψηλό δείκτη προσωπικής αξιοπρέπειας και αγωνιούσε για την υστεροφημία του.
     Ο Ανδρέας ήταν ένα παθολογικά αυτιστικό άτομο, το οποίο με την συμπεριφορά του ήταν σαν να μας έλεγε: «Εγώ θα κάνω αυτό που θέλω και αυτό που με ευχαριστεί και δεν πρόκειται να χάνω τον ύπνο μου για σας .Εσείς μετά μπορείτε να έρχεσθε στον τάφο μου και να με φτύνετε. Ποσώς με ενδιαφέρει. Θα μπορούσα ακόμη να σας πω, ότι η οργή σας για μένα θα με ηδονίζει, διότι, όσο πιο έντονη θα είναι, τόσο πιο πολύ θα ικανοποιούμαι, ότι σας την έφερα. Κορόϊδα!…»
Με αυτή την έννοια ο Τσίπρας είναι μαθητής του Κ.Καραμανλή και όχι του Ανδρέα.


5. Το μέλλον του Αλέξη Τσίπρα


Ο Αλέξης έχει να αντιμετωπίσει τρία προβλήματα :

α. ο Αλέξης στερείται παντελώς ενός αναπτυξιακού οράματος.

β. ο Αλέξης έχει πρόβλημα συντονισμού των δυο ρόλων του: ως εθνικού ηγέτη και ως προσωπικότητα της ευρωπαϊκής αριστεράς και
γ. ο Αλέξης πιστεύει στο ευρώ και δεν φαίνεται να έχει εναλλακτική λύση.

Η έλλειψη αναπτυξιακού οράματος οφείλεται στο γεγονός, ότι ο Αλέξης ανδρώθηκε ως αριστερός πολιτικός. Το αριστερό του υποσυνείδητο μέχρι τώρα τον καθησύχαζε, ότι η οικονομική ανάπτυξη είναι ευθύνη «άλλων », όχι πάντως ενός συνεπούς ηγέτη της αριστεράς, το καθήκον του οποίου είναι η διανομή του εθνικού προϊόντος και όχι η παραγωγή του. Οι άνθρωποι της παραγωγής βρίσκονται στην απέναντι όχθη.
Το ερώτημα λοιπόν είναι:
· Πότε ο Τσίπρας θα αποκτήσει αναπτυξιακό όραμα για την Ελλάδα;
· Ποιά θα είναι η στρατηγική αυτού του οράματος; Θα στηρίζεται στην αξιοποίηση των συγκριτικών πλεονεκτημάτων της χώρας μας; Γιατί δεν μιλάει για την ΑΟΖ;
Είναι γνωστό ότι οι φιλοδοξίες του Αλέξη ξεπερνούν τα όρια της Ελλάδας και καταλήγουν:
α. στην ανάδειξη του σε πανευρωπαϊκή πολιτική προσωπικότητα στο χώρο του Νότου και της Αριστεράς
β. στην ανατροπή των πολιτικών συσχετισμών στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ώστε να καταλυθεί η οικονομική και πολιτική δικτατορία του Ordo-Liberalismus, τον οποίο εκπροσωπούν ο Δρ .Σόιμπλε και η Φράου Μέρκελ. Η επιστροφή της Ευρώπης στις ιστορικές της παραδόσεις του ανθρωπισμού, της δημοκρατίας και του κοινωνικού κράτους θα ανασχέσει τόσο την επέλαση της παγκόσμιας ολιγαρχίας όσο και την τάση γερμανοποιήσεως της Ευρώπης.
     Στο θέμα αυτό βεβαίως πρέπει να ενθαρρύνουμε και να υποστηρίζουμε τον Αλέξη. Πρόκειται για ένα όραμα ιστορικής σημασίας, το οποίο πρέπει να ενταχθεί ως βασική συντεταγμένη στην εθνική μας στρατηγική για τα επόμενα τουλάχιστον 20 χρόνια.
     Αυτός ο στόχος μπορεί να επιδιωχθεί υπό δύο προϋποθέσεις :
α. Η πρώτη προϋπόθεση είναι η εθνική ενότητα και ετοιμότητα και η δημιουργία ενός ευρύτερου όχι μόνο δημοκρατικού αλλά και πατριωτικού μετώπου.
     Η Ελλάδα μπαίνει σε μία νέα περίοδο της ιστορίας της, η οποία μπορεί να συγκριθεί, ως παράδειγμα προς αποφυγήν, με τον Διχασμό κατά την διάρκεια της εθνικής εξορμήσεως 1919-22. Είναι ανεπίτρεπτο οι μισοί Έλληνες να λένε στον Τσίπρα :
· «Μην τολμήσεις να γυρίσεις, αν υπογράψεις» και οι άλλοι μισοί να του λένε :
· «Αν γυρίσεις, χωρίς να έχεις υπογράψει, θα πας φυλακή»!...
     Τα θετικά του τρίτου Μνημονίου βρίσκονται εκτός του κειμένου του και είναι :
α. το σπάσιμο της πολιτικο-οικονομικής μονολιθικότητας της ΕΕ και η εκδήλωση των πρώτων αντιστασιακών αντιδράσεων, τόσο λαϊκών όσο και κοινοβουλευτικών.
β. το πέσιμο της μάσκας. Η ΕΕ δε είναι «Ευρώπη» αλλά γερμανοκρατούμενη ζώνη. Η δανειοδότηση της Ελλάδας δεν είναι «Ευρωπαϊκή αλληλεγγύη» αλλά οικονομική υποδούλωση, οι Γερμανοί, ως πολιτική Σόιμπλε-Μέρκελ, δεν είναι «Φίλοι μας», όπως τους αποκαλούν τα κόμματα του «Υπόγραψε!».Τα Μνημόνια δεν είναι η «σωτηρία μας». Άλλο είναι να υποκύπτω συνειδητά σε ένα ωμό εκβιασμό, διότι δεν έχω άλλη διέξοδο και άλλο να αναφέρομαι στους εκβιαστές ως «Συμμάχους» και «Φίλους».
     Εάν τα κόμματα της μνημονιακής αντιπολιτεύσεως έβαζαν πλάτη, όχι πιέζοντας τον Τσίπρα να υπογράψει την όποια συμφωνία αλλά ομόφωνα κατήγγειλαν ως ωμό εκβιασμό την πολιτική του Βερολίνου, θα μπορούσαν ίσως οι όροι του τρίτου Μνημονίου να ήσαν πιο ευνοϊκοί.
     Η δεύτερη προϋπόθεση επιτυχίας μιας εναλλακτικής πολιτικής στα πλαίσια της ΕΕ είναι ο δημιουργικός συνδυασμός μιάς εθνικής προσπάθειας για την αναπτυξιακή αυτοδυναμία της Ελλάδας με τα όποια πλεονεκτήματα μπορεί να έχει η συμμετοχή μας στην ΕΕ.
     Αυτή η ανάγκη μιας διπλής, παράλληλης και συνδυασμένης πολιτικής κινδυνεύει από αυτό που θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε ως το σύνδρομο του εφαλτηρίου.
     Αποδίδουμε το σύνδρομο του εφαλτηρίου σε έλληνες πολιτικούς, οι οποίοι αποβλέπουν σε στόχους πέρα από αυτό που έχουν επιτύχει και συγκεκριμένα σε πρωθυπουργούς που θέλουν να αναλάβουν διεθνή αξιώματα. Οπότε χρησιμοποιούν την χώρα μας ως εφαλτήριο, προκειμένου να πετύχουν τον σκοπό τους.
     Σε μία μικρή χώρα, όπως η Ελλάδα, αλλά με πολιτικούς χωρίς όρια φιλοδοξίας, δημιουργείται συνωστισμός: Ανδρέας Παπανδρέου, Κώστας Σημίτης, Γιώργος Παπανδρέου και Αλέξης Τσίπρας.
     Μέσα από την δραστηριοποίηση μου στο διεθνές κίνημα ειρήνης είχα σχηματίσει την εντύπωση, ότι η τελική φιλοδοξία του Ανδρέα ήταν η θέση του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ με την υποστήριξη των Αμερικανών και την συναίνεση των Ρώσων.
     Με βάση αυτό το σκεπτικό ο Ανδρέας χρησιμοποιούσε την Ελλάδα απλώς ως εφαλτήριο.
     Την ίδια τακτική του εφαλτηρίου ακολούθησε και ο «Αντι-Ανδρέας» Κώστας Σημίτης αποβλέποντας στην θέση του Προέδρου της Ευρωπαϊκής επιτροπής με την υποστήριξη των Γερμανών και την μεσολάβηση του αδελφού του, Σπύρου Σημίτη. Αυτή η φιλοδοξία του Σημίτη ήταν η βασική σκοπιμότητα, για να μας βάλει στο Ευρώ, χωρίς να πληρούμε τις προϋποθέσεις αλλά με την κάλυψη του καγκελαρίου Γκέχαρτ Σρέντερ.
     Η πλέον τραγική περίπτωση είναι αυτή του ΓΑΠ. Ο «Γιωργάκης» κληρονόμησε από τον πατέρα του την φιλοδοξία της καταλήψεως της θέσεως του Γ.Γ. του ΟΗΕ και όλες οι ενέργειες του περιστρέφονταν γύρω από αυτό τον άξονα. Χειρίσθηκε ακόμη και το πρόβλημα του δημοσιονομικού ελλείμματος της Ελλάδας με αποκλειστικό γνώμονα την «μόχλευση» των διεθνών δημοσίων σχέσεων του. Το μόνο ελαφρυντικό του ΓΑΠ ήταν, ότι η ελληνική ταυτότητα δεν αποτελεί την προτεραιότητα στην συνείδηση του.
     Ο Αλέξης Τσίπρας έχει την ικανότητα να παίξει έναν πανευρωπαϊκό ρόλο. Είναι ασύγκριτα καλύτερος από τον «Ευρωπαίο» Μάρτιν Σούλτς. Για τον ρόλο του Γιούνκερ ο Αλέξης είναι μάλλον «δυσκίνητος».
     Όμως θέλουμε, όχι να πείσουμε τον Αλέξη να εγκαταλείψει τις ευρωπαϊκές του φιλοδοξίες, κάθε άλλο, αλλά να προλάβουμε το κακό, δηλ. να λειτουργήσει και στην δική του περίπτωση το σύνδρομο του εφαλτηρίου.
     Θεωρούμε το σύνδρομο του εφαλτηρίου ως μία από τις βασικότερες αιτίες της παρακμής της πολιτικής μας ζωής και της οικονομίας μας στην διάρκεια της Μεταπολιτεύσεως.
     Ξέρουμε ότι δεν είναι εύκολος ο συνδυασμός εθνικού και διεθνούς ρόλου ιδιαίτερα για πολιτικούς από μικρές χώρες, όπως η Ελλάδα και όταν αυτές οι χώρες έχουν πρόσθετα προβλήματα.
     Θέλουμε να συμβάλουμε, ώστε ο Αλέξης να συνειδητοποιήσει τον κίνδυνο και να μην παρασυρθεί από τις διεθνείς συμπάθειες που έχει κερδίσει κυρίως λόγω των προβλημάτων της Ελλάδας. Περιμένουμε από τον Τσίπρα να επενδύσει αποκλειστικά στην Ελλάδα τις ικανότητες του, να αποκτήσει πείρα και να μην μπλέξει με διεθνείς υποχρεώσεις προτού περάσουν δέκα χρόνια.
     Επίσης θα πρέπει να προσέξει, ώστε να λαμβάνει τις αποφάσεις του με αποκλειστικό κριτήριο το συμφέρον της Ελλάδας και όχι τον όποιον αντίκτυπο τους στο εξωτερικό. Εάν δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις για μια κατά προτεραιότητα ελληνοκεντρική απόφαση, ας φροντίζει να τις δημιουργεί και μάλιστα, όσο γίνεται πιο πολύ, σε ανύποπτο χρόνο.
     Ας πάρουμε το πλέον επίκαιρο παράδειγμα:
Το δίλημμα ανάμεσα στο ευρώ και την επιστροφή στην Δραχμή .
    Φοβάμαι ότι ο Τσίπρας «πιστεύει» στο Ευρώ.
Η σχέση του Τσίπρα με το Ευρώ μπορεί να έχει μια ή περισσότερες από τις παρακάτω μορφές :
· Επειδή δεν έχει πείρα μεγάλων αποφάσεων, διστάζει να αναλάβει το ρίσκο της εξόδου, ακόμη και αν αυτό θα ήταν αναγκαίο.
· Αντιλαμβάνεται, ότι μία απόφαση εξόδου από το Ευρώ χρειάζεται σοβαρές προϋποθέσεις που σήμερα δεν υπάρχουν
· Θεωρεί την συμμετοχή στο Ευρώ ως κεντρικό πυλώνα μιας εθνικής συναινέσεως και
· Θεωρεί, ότι η συμμετοχή στην Ευρωζώνη αποτελεί βασική προϋπόθεση για την δυνατότητα μιάς χώρας ή ενός πολιτικού να επηρεάζει το ευρωπαϊκό γίγνεσθαι και να παίζει έναν πανευρωπαϊκό ρόλο.
     Η προσωπική μας άποψη είναι, ότι το Ευρώ δεν συμβιβάζεται με το ζητούμενο της αναπτύξεως της Ελλάδας .Φαίνεται όμως, ότι ο Τσίπρας θεωρεί το Ευρώ περισσότερο ως όργανο πολιτικής και λιγότερο οικονομίας. Αυτό είναι πρόβλημα. Δεν επιτρέπεται ο Τσίπρας να λέει, ότι είναι άλλο πράγμα η «Λαϊκή κυριαρχία» και άλλο η «Εθνική ανεξαρτησία».


       6. Επίλογος

     Τι σημαίνει ο Τσίπρας για την Ελλάδα;
Ένα το κρατούμενο. Τον θεωρούμε ως τον μόνο έλληνα πολιτικό με προοπτική μέλλοντος. Ας φροντίσουμε να δημιουργηθούν και άλλοι και δεν εννοούμε βέβαια τον Στ. Θεοδωράκη.
     Ένα διαχρονικό πρόβλημα, από το οποίο πάσχει η «δημοκρατία »μας, είναι ότι όλοι οι πολιτικοί μας, καλοί και κακοί, ΔΕΝ ΥΠΟΛΟΓΙΖΟΥΝ ΤΟΝ ΛΑΟ, δεν μας σέβονται. Μας θεωρούν χειραγώγιμους. Καλούμαστε μόνο να ψηφίζουμε, οπότε κάθε φορά μας φέρνουν μπροστά σε βασανιστικά ή εικονικά διλήμματα.
     Έχει δίκαιο ο Γ. Κοντογιώργης, όταν λέει, ότι δημοκρατία θα έχουμε, όταν η κοινωνία μας θα αποκτήσει πολιτική υπόσταση. Η κομματοκρατία στην Ελλάδα έχει φροντίσει να κρατά τις κοινωνικές δυνάμεις μακρυά από την άσκηση της εξουσίας, γιαυτό και δεν έχουμε πολιτικό πολιτισμό.
     Μόνο ο ίδιος ο λαός με την συσπείρωση και ενεργοποίηση του μπορεί να επιβάλει στο πολιτικό μας σύστημα, να αναγνωρίζει την ελληνική κοινωνία ως ισότιμο πολιτικό υποκείμενο.

Αθήνα, 13 ΙΟΥΛΙΟΥ 2015

ΠΗΓΗ:http://www.hellenologia.com/2015/07/blog-post_20.html
Διαβάστε Περισσότερα »

Σάββατο, 11 Ιουλίου 2015

ΠΟΙΑ ΕΥΡΩΠΗ;



Η ανάγκη μιας νέας Ευρώπης.





Του καθηγητή Ηλία Φιλιππίδη

''Αφιερώνω αυτό το άρθρο στην μνήμη του συνεργάτη των ΚΡΗΤΙΚΩΝ ΝΕΩΝ, του πατριώτη, φίλου της Κρήτης, μιας ελεύθερης φωνής, του Mr. Solo, που  ενδιαφερόταν για την διεθνή κατάσταση, του αξέχαστου ΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΝΟΥ.
Θερμά συλλυπητήρια στην οικογένεια του και στα ΚΡΗΤΙΚΑ ΝΕΑ, που τόσο είχε αγαπήσει.''


1. Η αξιολόγηση του Δημοψηφίσματος.

Η επικράτηση του ΟΧΙ και η μεγάλη υπεροχή του (61,3) έναντι του ΝΑΙ (38,7) υπήρξε μία ιστορική αντίδραση του Ελληνικού λαού και ένας κόλαφος για την πολιτική αποικιοκρατίας και στερήσεως της κ. Μέρκελ, του κ. Σόιμπλε και της κ. Λαγκάρντ.
Η αντίδραση του Ελληνικού λαού ήταν μία πράξη αντιστάσεως στην ευρωπαϊκή ολιγαρχία και επικυριαρχία. Δεν περίμεναν το αποτέλεσμα για τους παρακάτω λόγους:

α. Τόσο οι ευρωπαίοι ηγέτες της ολιγαρχίας όσο και τα ελληνικά πολιτικά κόμματα του λεγόμενου ευρωπαϊκού τόξου κατατρομοκρατούσαν τον ελληνικό λαό, ότι τυχόν ΟΧΙ: α.α. θα εκληφθεί ως βούληση εξόδου από το Ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση.

α.β. θα ενισχύσει και θα δώσει το πρόσχημα στις δυνάμεις που θέλουν την έξοδο της Ελλάδας από το Ευρώ, να μας θέσουν τέτοιες απαράδεκτες απαιτήσεις, ώστε μόνοι μας να αναγκασθούμε να φύγουμε.

β. Στην Ελλάδα «δούλεψε» ένα συντονισμένο σύστημα ασύστολης προπαγάνδας των μεγαλύτερων τηλεοπτικών σταθμών υπέρ του ΝΑΙ μέχρι και το βράδυ της παραμονής των εκλογών. γ. Όμως το βαρύ πυροβολικό του ΝΑΙ υπήρξε το κλείσιμο των ελληνικών τραπεζών από την Δευτέρα 29/6. Ήταν καθαρά ένα πρόβλημα ρευστότητας, το οποίο οφειλόταν στην νομικώς αμφίβολη εναρμόνιση της τραπεζικής πολιτικής της Εύρωπ. Κεντρικής Τράπεζας με τον χρόνο λήξεως του Προγράμματος Στηρίξεως της Ελλάδας στις 30/6. Μα, θα σκεφθείτε, γιατί ο Τσίπρας περίμενε να φθάσει ο χρόνος καλύψεως της Ελλάδας στην λήξη του, για να αναγγείλει την διεξαγωγή Δημοψηφίσματος το Σάββατο στις 27/6.
Δεν μπορούσε να διεξάγει το Δημοψήφισμα νωρίτερα;
Η προσφυγή σε Δημοψήφισμα δεν ήταν ένα αναγκαίο πολιτικό μέτρο αλλά μία πράξη απελπισίας ( ή του ύψους ή του βάθους ), η οποία αποφασίσθηκε την τελευταία στιγμή, όταν η ελληνική αντιπροσωπεία στο Eurogroup διαπίστωσε ότι οι «Φίλοι» και «Σύμμαχοι» μας, με νέες απαιτήσεις κάθε φορά, την έσπρωχναν σε πολιτική αυτοκτονία.
Το πολιτικό καθεστημένο της Γερμανίας ήταν τόσο σίγουρο για το ΝΑΙ, που έβαλαν τον Γερμανό «σοσιαλδημοκράτη» πρόεδρο του Ευρωκοινοβουλίου, Μ. Σουλτς, να ανακοινώσει το δικτατορικό του πρόγραμμα για την Ελλάδα: επικράτηση του ΝΑΙ, παραίτηση κυβερνήσεως Τσίπρα, σχηματισμός κυβερνήσεως τεχνοκρατών!
Ο Γιάννης Στουρνάρας ετοίμαζε το πρωθυπουργικό του κοστούμι…..
Σαν να μην έφθαναν όλα αυτά, την Παρασκευή 3/7 ( Δύο ημέρες πριν το Δημοψήφισμα ) η «Financial Times» κυκλοφόρησαν την «είδηση», ότι επίκειται «κούρεμα » των καταθέσεων στις ελληνικές τράπεζες άνω των 8.000 ευρώ κατά 30%....
Όλη αυτή η ομοβροντία των απειλών και η επιστράτευση υπέρ του ΝΑΙ όλων των παλαιών φαντασμάτων της πολιτικής μας ζωής δημιούργησαν μία ατμόσφαιρα Κατοχής και πείσμωσαν τους Έλληνες, αντί να τους γονατίσουν. Το ποσοστό υπέρ του ΟΧΙ θα ήταν ακόμη μεγαλύτερο και θα έφθανε το70%, αν τασσόταν υπέρ του ΟΧΙ και το ΚΚΕ. Κρίμα….

2. Τι θέλει η «Ευρώπη»;

Όσοι πιστεύουν, ότι «Οι Ευρωπαίοι θέλουν το καλό μας», ότι η «Η Ελλάδα ζει από την ευρωπαϊκή αλληλεγγύη», ότι «τα Μνημόνια μπορεί να είναι ένα πικρό φάρμακο, αλλά είναι μονόδρομος, για να βγούμε από την κρίση», πρέπει να λάβουν υπόψιν τους δύο δεδομένα:

α. όταν λέμε σήμερα «Ευρώπη», εννοούμε ένα κυρίαρχο κέντρο αποφάσεων και αυτό είναι το Βερολίνο.

β. η ίδια η Μέρκελ ήταν αυτή που άδειασε τον Σαμαρά. Το 2ο Μνημόνιο ( 12/2/2012 ) εκτός από επώδυνες νέες περικοπές προέβλεπε και διαπραγματεύσεις για «μείωση του δημοσίου χρέους και την διάσωση της εθνικής οικονομίας».
Ο Αντώνης Σαμαράς ανέλαβε πρωθυπουργός με τις εκλογές της 17/6/2012.
Η καγκελάριος Μέρκελ δύο φορές του υποσχέθηκε, ότι θα άνοιγε το θέμα της αναδιαρθρώσεως του ελληνικού χρέους, την πρώτη φορά για μετά τις ομοσπονδιακές εκλογές στην Γερμανία στις 22/9/2013 και την δεύτερη φορά για μετά τις Ευρωεκλογές της 25/5/2014.
Και τις δύο φορές αθέτησε την υπόσχεσή της. Πέρασε όλο το 2014 και η Μέρκελ άφηνε τον Σαμαρά να ψήνεται στα κάρβουνα της αναμονής. Ο Αντώνης, μη ξέροντας τι να κάνει, περιήλθε σε μία κατάσταση παραληρήματος και άρχισε να διαλαλεί, ότι «το χρέος είναι βιώσιμο»!... Ο εξωραϊσμός του χρέους από τον Σαμαρά υπήρξε ένα μοιραίο πλήγμα για την Ελλάδα, διότι στερούσε από την ελληνική πλευρά κάθε δικαίωμα, να ζητήσει την οποιανδήποτε διευκόλυνση και απάλλασσε την πλευρά των Δανειστών από κάθε ευθύνη ακόμη και για την ανθρωπιστική κρίση.
Η πρώτη επιτυχία της νέας κυβερνήσεως ήταν, να αναγκάσει τον μεσολαβητή Γιουνκέρ να παραδεχθεί, ότι υπάρχει ανθρωπιστική κρίση στην Ελλάδα, ως συνέπεια των μέτρων λιτότητας και ότι η κατάσταση θα πρέπει να ληφθεί υπόψιν στον νέο κύκλο των διαπραγματεύσεων. Από την άλλη πλευρά όμως η Μέρκελ εμφανιζόταν ανυποχώρητη και κατηγορούσε την Ελληνική Κυβέρνηση, ότι είναι «ανεύθυνη» και ότι δεν δείχνει «ευγνωμοσύνη » για την «γενναιοδωρία» των Δανειστών και την «αλληλεγγύη» των ευρωπαϊκών λαών!...
Παράλληλα η περιφρόνηση και η ειρωνεία που έδειχνε ο Σόιμπλε σε κάθε ευκαιρία, όχι μόνο προς την κυβέρνηση αλλά και τον Ελληνικό λαό, άγγιζαν τα όρια του μίσους η μάλλον δυσκολεύονταν να το κρύψουν.
Στο τέλος παρέσυραν προς το μέρος τους και τον καϋμένο τον Γιουνκέρ, ο οποίος με τους θεατρινισμούς του προσπαθούσε να αποδείξει, ότι είναι ανεξάρτητος ! Όσο για τον Πολωνό Ντόναλντ Τούσκ, πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, μόνο ως γερμανογενίτσαρο θα μπορούσε να τον χαρακτηρίσουμε.

3. Οι δυο «Εύρώπες» και η νέα Μεγάλη Ιδέα.

Ήταν φανερό, ότι το Γερμανικό καθεστημένο είχε πάρει απόφαση να μας βγάλουν από το Ευρώ, χωρίς αυτό βεβαίως να σημαίνει, ότι θα μείωναν αντίστοιχα το χρέος μας ,αφού με τα δύο Μνημόνια μας έχουν δέσει χειροπόδαρα. Ο μέγας «σοσιαλδημοκράτης» Μ. Σούλτς μας απειλούσε ευθέως, ότι αν ψηφίσουμε ΟΧΙ, η συνέπεια θα είναι η έξοδος μας από το Ευρώ, οπότε η μόνη υποχρέωση των «πολιτισμένων» ευρωπαίων Εταίρων μας θα ήταν ένα πρόγραμμα «ανθρωπιστικής βοήθειας» για την Ελλάδα.
Ούτε χώρα της Αφρικής να είμαστε!
Όμως, ακόμη και αν είμαστε νομικά δέσμιοι των Μνημονίων, το ΟΧΙ των Ελλήνων φόβισε τους αδίστακτους Δανειστές.
Τους αποδείξαμε ότι:

α. θεωρούμε την συμπεριφορά τους ως κήρυξη πολέμου κατά της Ελλάδας.

β. η ψυχή του Έλληνα δεν αλυσοδένεται. Η πλειοψηφία του λαού μας δεν υπέκυψε στους εκβιασμούς του Δ’ Ράιχ. Ξύπνησαν μέσα μας ανακλαστικά του 1940-41.

γ. ακόμη και με κλειστές τις Τράπεζες, ακόμη και με τον κίνδυνο κουρέματος των καταθέσεων, τους δώσαμε την άδεια να ερμηνεύσουν το ΟΧΙ μας ακόμη και ως πρόθεση εξόδου από το Ευρώ, ακόμη και από ΑΥΤΗ την «Εύρώπη»! Δεν είναι ΑΥΤΗ η Εύρώπη ,που οραματίσθηκαν και θεμελίωσαν οι Πατέρες της, Ζαν Μονέ, Ρομπέρ Σουμάν, Αλτσίντε ντε Γκάσπερι, Κόνρατ Αντενάουερ.
Το ευρώ ως κοινό νόμισμα έχει αποτύχει. Η Ευρωπαϊκή Ένωση ως προαύλιο της Γερμανίας και ως συνέταιρος της διεθνούς κερδοσκοπίας έχει αποτύχει. Χρειαζόμαστε μία ΝΕΑ ΕΥΡΩΠΗ των λαών, των αξιών, της διαφανούς και ορθολογικής οργανώσεως, της αναπτύξεως. Αυτή η Νέα Ευρώπη θα πρέπει να οικοδομηθεί αυτή την φορά με την δημιουργική συμμετοχή της Ελλάδας.
Η ΕΛΛΑΔΑ, παρά τα χάλια μας, είναι ακόμη και σήμερα, η μόνη πνευματική δύναμη που μπορεί να αναγεννήσει την Ευρώπη. Ο Μανώλης Γλέζος με τις συγκλονιστικές παρεμβάσεις του στο Ευρωκοινοβούλιο έδωσε το σύνθημα. Είθε στο όραμα μιάς Νέας Ευρώπης να βρούμε οι Έλληνες το ενωτικό μας στοιχείο και μία νέα ΜΕΓΑΛΗ ΙΔΕΑ, που τόσο έχουμε ανάγκη.

ΥΓ. Μπορεί τελικά να δεχθούμε ένα τρίτο Μνημόνιο με όρους εξίσου επαχθείς. Εχουμε μπει σε ένα πόλεμο, που θα διαρκέσει οπωσδήποτε 50 χρόνια. Το Δημοψήφισμα έχει περισσότερο διαχρονική σημασία. Εν τω μεταξύ ελπίζουμε να συγκροτηθεί το μέτωπο του Νότου με επικεφαλής την Γαλλία.
  

                                



ΠΗΓΗ:http://www.hellenologia.com/2015/07/blog-post_11.html
Διαβάστε Περισσότερα »

Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΑ ΜΕΤΡΑ ΥΠΟΤΑΓΗΣ ΚΑΙ Ο ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΒΑΡΝΑΛΗ



2010-2015
ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΓΑΠΗΣ

Καλοκαίρι 2015. Η ελληνική οικονομία πνιγμένη στην παραλία του Καστελόριζου. Καμία ανάσα, καμία ένδειξη ζωής, ακαμψία, μελάνωμα και οσμή. Και οι κυβερνώντες με ομοφωνία Βουλής πλην ελαχίστων, χαίρονται γιατί κατάφεραν να πάρουν δάνειο αξίας μιάς κάσας με τέσσερα χερούλια που θα την σηκώσει ο λαός θέλει δε θέλει.

Και το ΟΧΙ;  
  

Αποτέλεσμα εικόνας για ΟΧΙ


Ποιός λογαριάζει τον λαό…

Φτιάξαμε Σύνταγμα, δημιουργήσαμε μια ‘’σκηνή ελευθερίας’’ που δημοκρατικά καλείται ο λαός να μας παρακολουθεί, χωρίς να επεμβαίνει στο έργο μας. Στήσαμε κομματικά μετερίζια, κατασκευάσαμε συνδικαλιστικά όργανα ελέγχου, σχεδιάσαμε και δημιουργήσαμε συνεταιρισμούς  με κομματικό ομφάλιο λώρο, δημιουργήσαμε φίλους εξαρτημένους από την πολιτική μας και τους ανακατέψαμε στη πολιτειακή βάση, δημιουργήσαμε θέσεις εργασίας χωρίς παραγωγικό βατήρα στα μέτρα ενός Τεϊλοριστικού φιλοσοφικού συστήματος ελέγχου συνειδήσεων μα πάνω απ’ όλα δημιουργήσαμε σκηνικά ψευδαίσθησης. Χρώματα στην παλέτα μας ο ίδιος ο λαός. Στα χέρια μας το ΟΧΙ.


Ποιοί είστε εσείς περιφερόμενοι των πλατειών και των κινημάτων;


Εδώ ο πολίτης και η πολιτοκρατία καλείται να παίξει ενεργό ρόλο για την συσπείρωση της κοινωνικής βάσης και  να δώσει την απάντηση απέναντι στους εντεταλμένους υπαλληλίσκους των κροκοδειλιακών παγκόσμιων συστημάτων οικονομίας, που χύνουν δάκρυα μόνο για την τσέπη τους και φόρους για την υποταγή των λαών.
Η ώρα ανοχής δείχνει μηδέν ακριβώς.


Και ο ποιητής Κώστας Βάρναλης στέλνει μήνυμα από τους ελεύθερους ουρανούς :  

«Σε θέλουν σκλάβα να χτυπάς, το κούτελο στο χώμα!
Χασίσι αν θες μετά χαράς, αλλ’ όχι ελεφτεριά!» 

Έχουμε χρέος το μέλλον των παιδιών μας να είναι ανεξάρτητο και ελεύθερο!
   

Ο ΠΟΛΙΤΗΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΝΑΟΣ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ


Ο πολίτης κύρια δύναμη της κρατικής μηχανής, με άμεσο έλεγχο και νομοθετικό πλαίσιο που δεν θα αφήνει περιθώρια σε σφετεριστές να διαμελίζουν την πατρίδα.
Που δεν θα αφήνει τις ισχυρές τάξεις να δημιουργούν τοξική οικονομία για τα αδύναμα κοινωνικά στρώματα.

Μπορούμε!!!

ΜΕΤΩΠΟ ΠΟΛΙΤΩΝ ΠΟΛΙΤΟΚΡΑΤΙΑ
ΩΡΑ ΓΙΑ ΔΡΑΣΗ

                  
            


ΠΗΓΗ:http://politokratia.blogspot.gr/
Διαβάστε Περισσότερα »