Κυριακή, 23 Αυγούστου 2015

ΤΟ ΜΠΟΖΟΝΙΟ 'Ζ' KAI H KBANTIKH YΠΕΡΣΥΜΜΕΤΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΖΩΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ


ΕΚΛΟΓΕΣ 20 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 2015.....Ε ΚΑΙ.....Η ΛΥΣΗ ΛΕΓΕΤΑΙ ΕΛΛΗΝΑΣ ΠΟΛΙΤΗΣ




Τί τελικά μπορούμε να ορίσουμε ως πολιτικό μποζόνιο Ζ στην κβαντική πολιτική κατάσταση που βιώνουμε σήμερα;
Ποιοί είναι οι πόλοι θετικής και αρνητικής φόρτισης που θα δημιουργήσουν μία πολιτική ουδετερότητα προς όφελος των χειριστών παρατηρητών του επιταχυντήρα, που ως πείραμα παρατήρησης θα αποφέρει κέρδη στην τσέπη τους και μόνο;
Η ιδιοστροφή των πολιτικών σωματιδίων είναι ελεγχόμενη από τους εξωτερικούς παρατηρητές, με πιθανότητες ενεργοποίησης της εξίσωσης Αϊνστάϊν E=mc2.




Ποιοί θέλουν όμως μία πυρηνική έκρηξη πολιτικών διαστάσεων και ποιούς θα ευνοήσει μία Ευρωπαϊκή Χιροσίμα με ζωντανούς νεκρούς στην αλυσίδα οικονομικού κέρδους των τραπεζών;
Αναζητώντας τις διαστάσεις του χώρου, αγνοώντας τον χρόνο που καμία κατάσταση δεν μπορεί να τον διανύσει προς τα πίσω, είμαστε υποχρεωμένοι να ορίσουμε τις συντεταγμένες της χωροχρονικής σχάσης, που θα δημιουργήσει την σκιά του παγκόσμιου σωματιδίου του Θεού, ένα σωματίδιο που επιμένει να ελέγχει την ζωή μας, καταρρίπτοντας κάθε θεωρία απόλυτης ισορροπίας.
Και για όσους δεν κατάλαβαν τίποτα, ιδού η Ρόδος, ιδού και το μποζόνιο!




Προσοχή!
Η ψήφος είναι ραδιενεργή και επηρεάζει πάντα αυτόν που την κρατάει και όχι αυτόν που την κατασκευάζει!


                                                     

                                   
Διαβάστε Περισσότερα »

Παρασκευή, 14 Αυγούστου 2015

Ύβρις και Άτη




THΣ ΝΙΚΟΛΙΤΣΑΣ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΥ ΛΙΑΝΤΙΝΗ

ΚΑΘΗΓΗΤΡΙΑΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ ΣΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΚΑΙ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΚΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΑΘΗΝΩΝ




Η ανάμειξη της ανθρώπινης ευθύνης στην πλοκή του τραγικού μύθου εμφανίζεται ήδη στον Αισχύλο, ο οποίος κατά τα άλλα είναι ο κατ’ εξοχήν εκπρόσωπος της σύγκρουσης ανάμεσα στην ανθρώπινη μοίρα και το θείο. […] Αλλά την αποκορύφωση της ανθρώπινης ευθύνης στην τραγική εμπλοκή του ανθρώπου ο μεγαλοπρεπής Αισχύλος την φιλοτέχνησε στους Πέρσες[…]
Με τους Πέρσες ο Αισχύλος εδίδαξε το ανθρώπινο γένος ότι η ηθική τάξη διαταράζεται, όταν ο άνθρωπος φτάσει στην ὓβρι. Και η ύβρις γεννιέται, οσάκις υπερβαίνουμε το μέτρο που δόθηκε από το θεό στη φύση μας. Η υπέρβαση αυτή εμφανίζεται σαν αλαζονεία απέναντι όχι μόνο στους άλλους ανθρώπους αλλά και στον ίδιο το θεό, του οποίου η ουσία και η βούληση εκφράζεται τέλεια ενεργητική – που θα πει απέραντα φιλάνθρωπη αλλά και αδυσώπητα σκληρή – μέσα στους νόμους της φύσης.

Η ύβρις λοιπόν στην οποία περιέπεσε ο Ξέρξης εκδηλώνεται τη στιγμή που αξιώνει να του υποταχθούν τα φυσικά στοιχεία. […] Ο Ελλήσποντος όφειλε να μην τρικυμίσει τα νερά του, που κατέστρεψαν τις γέφυρες της διακομιδής του στρατού. Ο Ξέρξης διατάζει να μαστιγώσουν τη θάλασσα, και να ρίξουν στα νερά της τις χειροπέδες. Γι’ αυτό η αποκατάσταση της ανθρώπινης ύβρης από τη θεία τάξη θα πραγματοποιηθεί εκεί που συντελέστηκε το έγκλημα. Στα νερά μιας άλλης θάλασσας: στη Σαλαμίνα (Πέρσαι 447: «νῆσός τις ἔστι πρόσθε Σαλαμῖνος τόπων»).
Η βαθύτερη σύσταση αυτής της ηθικής διαδικασίας είναι ότι η αφθονία και ο πλούτος οδηγούν τον άνθρωπο στην ύβρι, που εκφράζεται με τον κομπασμό και την τύφλωση. Ἄτη είναι ο περίφημος όρος της ελληνικής τραγωδίας.
Η άτη γεννά την υπερβολή και την αμετρία. Την άκοσμη δηλαδή και την αλογάριαστη συμπεριφορά της αδικίας, που κάποτε θα πληρωθεί με τον πιο παραδειγματικό κολασμό (Πέρσαι 821-22):
«γιατί η ύβρις που περίσσεψε έθρεψε το στόχο της άτης
απ’ όπου θα θεριστούν οι θυμωνιές του μεγάλου θρήνου»
Σ’ αυτή την πρωτόγονα απλή αλλά την αξεδιάλυτα περίπλοκη διαδικασία της ηθικής αγρυπνεί, εποπτεύει και ενσκήπτει καίρια ο θεός σαν καταλύτης διαιτητής, που κάθε φορά ισιώνει σκληρά το στραβό (Πέρσαι 827-28):
«Και πια επεμβαίνει ο Δίας τιμωρός στους υπερφίαλους
συλλογισμούς των ανθρώπων, ο σκληρός διευθυντής»
Μετά τους Πέρσες τόσο ο Αισχύλος όσο και οι δύο ακόλουθοί του το υπερβατικό θέμα της σύγκρουσης της ανθρώπινης μοίρας προς το θείο θα βρουν τρόπο να το μετριάσουν, κατά την έννοια ότι θα το αναμείξουν πλέον – όπως περίπου οι Έλληνες αναμείγνυαν τον άκρατο οίνο με το νερό – με το μερίδιο της ευθύνης του ανθρώπου στα συντελούμενα. Έτσι οι μύθοι των τραγωδιών θα γίνουν περισσότερο ανθρώπινοι και η ερμηνευτική τους επεξεργασία θα στραφεί προς την περιοχή της ηθικής με περισσότερο ξεκαθαρισμένο τρόπο.
Αυτή την καινοτομία οι σύγχρονοι ερευνητές την διατυπώνουν ως εξής. Ο Αισχύλος, χωρίς να το πετύχει, προσπάθησε να λύσει το πρόβλημα της σύγκρουσης του ανθρώπου προς το θεό και της άτης.


Ο Σοφοκλής εγκαταλείπει το πρόβλημα, γιατί την άτη τη θεωρεί δεδομένη. Και ο Ευριπίδης, περισσότερο αναλυτικός και ψυχογράφος, αντικρίζει τα πράγματα κάτω από την προβληματική και το πνεύμα της εποχής του.
Έτσι η ευθύνη αναγνωρίζεται στη συμπεριφορά τόσο του Κρέοντα όσο και της Αντιγόνης στο γνωστό θέμα του Σοφοκλή. Γιατί και οι δύο υποστηρίζουν το δίκιο τους, με μια τυφλή πεποίθηση, που την επιτείνει η αγέρωχη γλώσσα τους […] Οι στίχοι του σύγχρονου ποιητή[1] φαίνονται να φρονηματίζονται  από αυτή την υπερβολή:
«Όχι δεν είμαστε ταγμένοι για να πούμε
που είναι το δίκιο. Το δικό μας χρέος
είναι να βρούμε το μικρότερο κακό»
Κατά τον ίδιο τρόπο εκμαιεύεται έμμεσα η ευθύνη στην πράξη όλων σχεδόν των τραγικών ηρώων. Τα φανερό δίκιο του Αίαντα λ.χ. τραυματίζεται τόσο από την άκαμπτη επιμονή στη διεκδίκηση του, ώστε αναγκάζει την Αθηνά, προτού ο ίδιος εγκρατής τον εαυτό του οδηγηθεί στην αυτοκτονία, να του βλάψει τις φρένες.


Το τρυφερό πάθος της Μήδειας για τον άνδρα της θα μεταβληθεί στην ειδεχθέστερη κακουργία. Ακόμη και η παρθενική αγνότητα του έφηβου Ιππόλυτου καταντά να γίνει τόσο υπέρογκη, ώστε να προκαλεί τη θεϊκή ανοχή της Αφροδίτης και να κινήσει καταστροφικά την οργή της.
Απέναντι σ’ αυτό το μαινόμενο περιβάλλον της άτης και της ύβρης η αττική τραγωδία θα στήσει το αιώνιο και πάγκαλο άγαλμα της Δίκης [...]

Πηγή: Άξια Λόγου (4/12/13): «Ύβρις και Άτη», Νικολίτσα Δ. Γεωργοπούλου, Η έννοια του θείου στην κλασική Ελλάδα(, Θυμέλη, 1996, σελ. 160-163)



ΠΗΓΗ (1):http://www.efylakas.com/archives/18950http://www.efylakas.com/archives/18950

ΠΗΓΗ (2):https://www.facebook.com/lokin.platonos/about
Διαβάστε Περισσότερα »

Τετάρτη, 12 Αυγούστου 2015

ΠΟΙΟΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΧΡΕΩΚΟΠΕΙ ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΧΡΕΩΚΟΠΗΜΕΝΟΣ ;

Αποτέλεσμα εικόνας για πολιτικη χρεοκοπια

ΤΗΣ ΣΟΦΙΑΣ ΛΟΥΚΑ



Την οικονομική κατάσταση που έχει περιέλθει η Ελλάδα τα τελευταία σαράντα χρόνια, την αντιλαμβανόμαστε σαν να ανακαλύπτουμε τώρα την Αμερική...
Ίσως θα πρέπει να περάσουμε πρώτα στην ανάλυση των εννοιών και μετά στο οικονομικό φασματοσκόπειο που εμπεριέχει ίχνη χρώματος κομματικών εντολών και διακυβερνήσεων από ξένα κέντρα, που φέρουν μάλιστα την υπογραφή του ελληνικού λαού, που επί χρόνια σφραγίζει κυβερνητικά σχήματα, τα οποία αμβλύνουν την οικονομική γωνία και από 90 μοίρες ορθής τάσης, την έφτασαν στις 180 μοίρες της Κοιμωμένης του Χαλεπά ...





Τώρα ανακαλύψαμε την χρεωκοπία; Όταν ένα κράτος φέρνει εξαγώγιμα προϊόντα, στέλνοντας έξω εκατομμύρια νομισματικές μονάδες, χωρίς να μπορεί να τις αντισταθμίσει λόγω σταδιακής μείωσης της παραγωγικότητας αλλά και το κυριότερο την συμπίεση της πρωτογενούς παραγωγής στο 3%, ποιά έκπληξη μας διακατέχει τώρα;





Ο Περικλής Γιαννόπουλος αντιλαμβανόμενος την στροφή της ελληνικής Παιδείας προς την σκοτεινή
διανοουμενίστικη ευρωπαϊκή παιδεία, έκλεισε τα μάτια του για πάντα το 1910 ως διαμαρτυρία
γι'αυτούς που κόμιζαν γλαύκες στην Αθήνα, θρυμματίζοντας το πυθάρι του Διογένη.
Σήμερα, 105 χρόνια μετά, ελάχιστοι γνωρίζουν τον Περικλή Γιαννόπουλο αλλά και το πυθάρι του Διογένη ...
Βλέπεις, το πυθάρι του Διογένη μετατράπηκε σε θυρίδες τραπεζικών οίκων και ο Περικλής Γιαννόπουλος έπεσε στα χέρια μαύρων υφασμάτων, που θέλουν να φέρουν την αυγή στην Ελλάδα.


Αποτέλεσμα εικόνας για Κωνσταντίνος Μπρουμίδης,



Ο Έλληνας ζωγράφος Κωνσταντίνος Μπρουμίδης, κατά την περίοδο του 1850 έδωσε φως στα όνειρα των Αμερικάνων με χρώμα ελληνικό. Τους έδωσε τα σύμβολα, τους δίδαξε τον κύκλο των θεών, τους άνοιξε τον ορίζοντα και έρχονται αυτοί σήμερα κουνώντας το δάχτυλο να μας επισημάνουν την χρεωκοπία.
Αυτοί που η ατυχία των αιώνων τους γέννησε χρεωκοπημένους από πολιτισμό...
Ποιός πραγματικά χρεωκόπησε;
Το Γιόμ Κιπούρ θα το αποκαλύψει και η σπηλιά του Πάνα που κρύβει στα σπλάχνα του ο λόφος, τον Πάνα που κάποιοι επιχειρούν σήμερα να τον ξανασκοτώσουν.
Δεν ακούνε όμως τον Κωστή Παλαμά πως "Ο Μέγας Παν δεν πέθανε,/όχι ο Παν δεν πεθαίνει!"
Τα σπλάχνα της Ελλάδος είναι συνδεδεμένα με ομφάλιο λώρο με την αρχαία Τηθύ μητέρα.
Σήμερα, οικονομικά μεθυσμένοι εισβολείς, στον ρόλο του Πενθέα θέλουν να απογυμνώσουν την χώρα μας.


ΠΕΝΘΕΑΣ ΚΑΙ ΜΑΙΝΑΔΕΣ

Μα οι Μαινάδα όπως στον Θηβαϊκό κύκλο, πάντα θα νικά και θα παίρνει το κεφάλι του Πενθέα.
Η χρεωκοπία αναλύεται για όσους δεν έχουν χρέος στον κόπο. Και οι Έλληνες κόπιασαν πολύ για να χτίσουν αυτή την Ιστορία. Και όπως λέει ο Ρωμαίος Κίκερων «Ει θεοί διαλέγονται τη των Ελλήνων γλώττη χρώνται».
Τι να μας πουν λοιπόν οι Κεϋνσιανιστές και οι Φριντμανιστές... Ας αναλύσουν όλοι μαζί τους οικονομικούς κύκλους του Ρώσου Κοντράτιεφ και εκεί δεν θα βρουν ποτέ την Ελλάδα.
Γιατί μπορεί να διαχειρίζονται οικονομικούς χάρτες, στατιστικά στοιχεία και αριθμούς αλλά τους λείπει το πιό βασικό : ο Πυθαγόρας.

ΠΗΓΗ:https://www.facebook.com/loukiasofou
Διαβάστε Περισσότερα »

Πέμπτη, 6 Αυγούστου 2015

ΜΥΘΟΙ ΚΑΙ ΒΟΤΑΝΑ

Ποιός ψάχνει επίκεντρα αρχαίων σεισμών
Εδὠ η νύχτα γεφυρώνει το φως
στο σώμα του Αιγόκερου...
Νασίρα σε ποιό φαραγγι μικρέ μου
αναζητάς τους Δροσουλίτες και τον έρωντα
Οι μύθοι και τα βότανα
είναι τ' αρώματα της νύχτας
Κοιμήσου ...απόψε ο τροπικός
ερωτοτροπεί με τις φωτιές του Ήλιου
Και 'συ ένα αστεράκι
που χάνεται στα ουράνια φαράγγια
Μα περπάτα αργά
γιά να σε βλέπω
Γιατί και το δικό μου βλέμμα
στον ουρανό ριζώνει
Ποιός ψάχνει επίκεντρα αρχαίων σεισμών
ὀταν το σύμπαν δονεί ολόκληρη την ζωή του
.....
περίμενέ με Νασίρα
στου ουρανού σου τα φαράγγια



ΣΩΤΗΡΗΣ ΜΠΟΤΑΣ

Διαβάστε Περισσότερα »

Τετάρτη, 5 Αυγούστου 2015

Ο αναρχικός έχει πατρίδα;

 

Πολύς λόγος γίνεται (ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια) για την εθνική συνείδηση που μπορεί να έχει ένας σοσιαλιστής ή ένας αναρχικός.
Κατά πόσο μπορεί ο διεθνισμός να συμβαδίσει με την αγάπη προς την πατρίδα; Είναι έννοιες ασύμβατες;
Τελικά είναι φασίστας, εθνικιστής, μικροαστός μεγαλοιδεάτης όποιος δηλώνει πως αγαπάει την πατρίδα του και δε δηλώνει απλώς άνθρωπος, αλλά -εκτός των άλλων- (π.χ.) Έλληνας άνθρωπος;
Είναι εθνικιστής όποιος τιμά τα σύμβολα του έθνους του, δηλαδή τη σημαία και τον εθνικό ύμνο;
Είναι ακροδεξιός όποιος πιστεύει στην έννοια του "συνανήκειν" με άλλους ανθρώπους με τους οποίους μοιράζεται κοινη καταγωγή, γλώσσα, πολιτισμό, παιδεία, αναμνήσεις, ιστορία;

Ας μας απανήσουν δυο μορφές του αναρχικού- ακροαριστερού χώρου.
Ο σημαντικότερος αναρχικός διανοητής παγκοσμίως Μιχαήλ Μπακούνιν και ο σημαντικότερος Έλληνας τροτσκιστής διανοητής Μ. Ράπτης ("Πάμπλο")

Ακολουθούν τέσσερα κειμενάκια των Μπακούνιν και Πάμπλο προς μελέτη…

“… Η ευημερία του κράτους είναι η αθλιότητα του πραγματικού έθνους, του λαού. Το μεγαλείο και η ισχύς του κράτους είναι η σκλαβιά του λαού…Το κράτος δεν είναι η πατρίδα. Είναι η αφαίρεση, ο μεταφυσικός, μυστικιστικός, πολιτικός, νομικός μύθος της πατρίδας. Οι λαϊκές μάζες όλων των χωρών αγαπούν βαθιά την πατρίδα τους. Αλλ’ αυτό είναι μια φυσική πραγματική αγάπη. Ο πατριωτισμός του λαού δεν είναι ιδέα, αλλά γεγονός… Η πατρίδα, η εθνικότητα, όπως και η ατομικότητα, είναι ένα γεγονός φυσικό και κοινωνικό, ψυχολογικό και ιστορικό ταυτόχρονα. Δεν είναι μια θεωρητική αρχή. Δεν μπορούμε να ονομάσουμε ανθρώπινη αρχή, παρά μόνο ότι είναι καθολικό, κοινό σ’ όλους τους ανθρώπους. Η εθνικότητα τους χωρίζει. Δεν είναι λοιπόν αρχή. Αλλά αυτό που είναι η αρχή, είναι ο σεβασμός που ο καθένας πρέπει να έχει για τα φυσικά, πραγματικά ή κοινωνικά γεγονότα. Η εθνικότητα, όπως και η ατομικότητα, είναι ένα από τα γεγονότα αυτά. Οφείλουμε λοιπόν να τη σεβόμαστε. Η καταπίεση της είναι έγκλημα,…γίνεται ιερή αρχή κάθε φορά που απειλείται ή καταπιέζεται. Γι’ αυτό λοιπόν αισθάνομαι ειλικρινά και πάντα τον πατριώτη κάθε καταπιεσμένης πατρίδας.
(Γαλλική έκδοση των απάντων Μ. Μπακούνιν, τόμος I, σελ. 225 -227, μετ. Πόλυ Γκέκα, εκδ. Πλέθρον)

Η πατρίδα αντιπροσωπέυει το αδιαφιλονίκητο και ιερό δικαίωμα κάθε ανθρώπου,ομάδας ανθρώπων,ενώσεων,κοινοτήτων,περιοχών,να ζούν,να σκέφτονται,να θέλουν και να δρούν κατα τον τρόπο τους,που γεννήθηκε ως αποτέλεσμα της μακρόχρονης ιστορικής εξέλιξης.
Υποκλίνομαι λοιπόν μπρος στην παράδοση και την ιστορία των λαών, γιατί είναι το αίμα και η σάρκα,η σκέψη και η θέληση κάθε λαού.
Γι αυτό, ειλικρινά, είμαι ο πατριώτης όλων των καταπιεσμένων πατρίδων.
Έιμαι πατριώτης και διεθνιστής ταυτόχρονα”Μιχαήλ Μπακούνιν(Γράμματα για τον Πατριωτισμό,1869)

“…Ο λαός επίσης είναι από τη φύση του πατριώτης. Αγαπά τη γη όπου γεννήθηκε, το κλίμα μέσα στο οποίο αναπτύχθηκε…Ο πραγματικός, ζωντανός, ισχυρός, φυσικός πατριωτισμός του λαού, δεν είναι καθόλου εθνικός πατριωτισμός, ούτε καν τοπικός, αλλά στο μεγαλύτερο μέρος του αποκλειστικά κοινοτικός. Αλλά αγαπά ακόμα τη γλώσσα που μιλά…Ταυτίζεται επίσης με τα έθιμα και τις αληθινές ή λαθεμένες αντιλήψεις της χώρας του. Αν αυτά τα έθιμα, αυτές οι ιδέες κι αυτή η γλώσσα καλύπτουν μια περιοχή, τότε αρχίζει να γίνεται πραγματικά ένας τοπικός πατριώτης. Αν καλύπτουν ένα ολόκληρο έθνος, τότε γίνεται ένας εθνικός πατριώτης. Με την έννοια αυτή, κανείς δεν είναι τόσο βαθιά ούτε τόσο ειλικρινά πατριώτης όσο ο λαός…
(Μ. Μπακούνιν και Ιταλία, 2ο μέρος, σελ. 81-83 μετ. Πόλυ Γκέκα, εκδ. Πλέθρον)

[...]Η βασική αντινομία, που χαρακτηρίζει αυτή τη στιγμή τη νέα τάξη, είναι η προσπάθεια προς ένα ενιαίο οικονομικά κόσμο, όμως πολιτικά κατακερματισμένο, ώστε τα μικρά του τμήματα να ελέγχονται ευκολότερα και που οδηγούν βέβαια από την άλλη μεριά, στο βαθμό που τα μέρη αυτά θέλουν να αντισταθούν, στην έξαρση του εθνικιστικού φαινομένου. Φαινόμενο το οποίο η νέα τάξη θεωρεί, αυτή τη στιγμή, σαν το κυριότερο εμπόδιο για την ομαλή λειτουργία της αναγκαίας παγκοσμιοποιημένης οικονομίας. Από την άποψη αυτή, η αναβίωση των εθνικισμών δεν μπορεί να θεωρείται σαν αρνητική, απλώς, εκδήλωση, που εναντιώνεται στην παγκοσμιοποίηση της οικονομίας, αλλά και σαν αναπόφευκτη εκδήλωση αντίστασης όλων εκείνων, οι οποίοι αισθάνονται ότι είναι υποχρεωμένοι ή να αγωνιστούν για να διατηρήσουν μια δική τους εθνική ταυτότητα ή να υποταχθούν απολύτως στη νέα τάξη πραγμάτων. Από την άποψη της αποτελεσματικότητας των αντιδράσεων στην εδραίωση τέτοιου κέντρου, θα ‘πρεπε επομένως, εκ μέρους της επαναστατικής Αριστεράς, καταρχήν να υπάρχει μια αντίδραση σε κάθε περίπτωση που η νέα τάξη προσπαθεί να κατακερματίσει ένα ήδη συγκροτημένο σύνολο και να τασσόμαστε κατά της προσπάθειας αυτής. Και εάν αυτό συμβεί, όταν βρισκόμαστε μπροστά στην ανασυγκρότηση νέων εθνικών κρατών, που αναζητούν σαν προστασία τους απέναντι στον πολιτικό έλεγχο της νέας τάξης, μια δική τους εθνική ταυτότητα, αυτό να μην μας οδηγεί σε μια αρνητική καταδίκη των προσπαθειών αυτών.[...]Προσωπικά θεωρώ ότι είναι αναγκαία οι Έλληνες να αποκτήσουν μια συνείδηση του εθνισμού τους και να είναι έτοιμοι, όταν πρόκειται να γίνει μία περαιτέρω συρρίκνωση του λεγομένου εθνικού τους κορμού, να αντισταθούν. Να μην επαναλάβουν το έγκλημα, την αδυναμία, την προδοσία, τη δειλία που έδειξαν στο ζήτημα της Κύπρου. Δεν είμαι υπέρ μιας επανάληψης της Κύπρου και στην Ελλάδα. Δεν θεωρώ ότι είναι τίποτα το διεθνιστικό μία αδιαφορία πλήρης αν γίνει ή δεν γίνει και στην Ελλάδα κάτι παρόμοιο που έγινε στην Κύπρο. Μα με ποιο θάρρος μπορείς να λες ότι είσαι υπέρ των Κούρδων ή των Παλαιστινίων που ζητάνε μια πατρίδα κι όταν γίνει σ’ ένα τμήμα δικό σου εισβολή, κατοχή, αλλαγή πληθυσμών και δημιουργείται δικό σου παλαιστινιακό ζήτημα, ποια στάση κρατάς απέναντι στην Κύπρο; Και ξεκινώντας απ’ αυτά, ποια στάση πρόκειται να κρατήσεις αν συμβεί κάτι παρόμοιο στην Ελλάδα; Είναι σωστό ότι ο εθνισμός που είναι απαραίτητος, δεν είναι σε καμία αντίθεση με το διεθνισμό. Ο κάθε διεθνιστής έχει και μια ιδιαίτερη πατρίδα και είναι φυσικό την πατρίδα αυτή να την αγαπάει όχι περισσότερο από τις άλλες, αλλά τουλάχιστον το ίδιο.
Είναι φυσικό επίσης να αισθάνεται ότι δεν μπορεί να έχει δράση επαναστατική, αν δεν δείχνει απέναντι στο λαό του μια συμπαράσταση. Σε ποιον κάτοικο της χώρας σου μπορείς να μιλήσεις και να πεις ότι σου είναι αδιάφορη η ιστορία της Κύπρου ή η επανάληψη της ιστορίας της Κύπρου αύριο και να νομίζεις ότι με τέτοια στάση μπορεί να ‘χεις οποιοδήποτε δεσμό με το λαό σου για άλλες επιτεύξεις; Εάν δεν αφαιρέσεις από την αστική ηγεσία την υπεράσπιση του εθνισμού και την περάσεις στα χέρα της Αριστεράς, είσαι τελείως χαμένος σε οποιοδήποτε επαναστατικό σου παιχνίδι.[…}
(Μ. Ράπτης -Πάμπλο, Άρδην τεύχος 29)


ΥΓ.1: Αν ζούσε σήμερα ο Μπακούνιν και έλεγε τέτοια πράγματα, οι σημερινοί αναρχικοί της άρνησης και της απαξίωσης (δηλαδή της ήττας) θα τον έλεγαν φασίστα και ξεμωραμένο εθνικιστή.
Αλλά ο Μπακούνιν δεν αρκούνταν στο να πίνει μπύρες στο πάρκο Ναυαρίνου ή στα παγκάκια της πλατείας Εξαρχείων, να λέει ό,τι του κατεβαίνει, να ψευτοδιακεδάζει με "δήθεν" και εναλλακτικά δρώμενα, να επικροτεί τους πράκτορες της ασφάλειας που πετούν μολότωφ για να διαλύουν τις μεγάλες συγκεντρώσεις και στο τσακίρ κέφι να πουλάει αλληλεγγύη σε μετανάστες- έτσι γιατί πρέπει...
Ο Μπακούνιν δεν αμπελοφιλοσοφούσε ηττημένος.
Αποσκοπούσε στη νίκη της ιδέας του και γι αυτό πρώτα απ όλα αποδέχτηκε τον εαυτό του, που αυτονόητα αγαπούσε την πατρίδα του και αποδέχτηκε και τους υπολοίπους που ένοιωθαν το ίδιο...

ΥΓ.2: Το πτυελοδοχείο του Μπακούνιν το χυτό
Συντρόφια μήπως βρέθηκε κι εκείνο;
Να φτύσω μέσα με οργή που οι νέες εποχές
Με κάνουνε να μοιάζω με κρετίνο...
                             
 (Θανάσης Παπακωνσταντίνου)


ΠΗΓΗ:

http://toixo-toixo.blogspot.gr/2011/06/blog-post_20.http://toixo-toixo.blogspot.gr/2011/06/blog-post_20.htmlhtml

Διαβάστε Περισσότερα »