Σάββατο, 26 Δεκεμβρίου 2015

Δημήτρης Λιαντίνης Έρωτας και θάνατος


Κάθε φορά που ερωτεύονται δύο άνθρωποι, γεννιέται το σύμπαν. Η, για να μικρύνω το βεληνεκές, κάθε φορά που ερωτεύουνται δύο άνθρωποι γεννιέται ένας αστέρας με όλους τους πρωτοπλανήτες του. Και κάθε φορά που πεθαίνει ένας άνθρωπος, πεθαίνει το σύμπαν. Η, για να μικρύνω το βεληνεκές, κάθε φορά που πεθαίνει ένας άνθρωπος στη γη, στον ουρανό εκρήγνυται ένας αστέρας supernova.

Αποτέλεσμα εικόνας για supernova

Έτσι , από την άποψη της ουσίας ο έρωτας και ο θάνατος δεν είναι απλώς στοιχεία υποβάθρου. Δεν είναι δύο απλές καταθέσεις της ενόργανης ζωής. Πιο πλατιά, και πιο μακρυά, και πιο βαθιά, ο έρωτας και ο θάνατος είναι δύο πανεπίσκοποι νόμοι ανάμεσα στους οποίους ξεδιπλώνεται η διαλεκτική του σύμπαντος. Το δραστικό προτσές δηλαδή ολόκληρης της ανόργανης και της ενόργανης ύλης. Είναι το Α και το ω του σύμπαντος κόσμου και του σύμπαντος θεού. Είναι το είναι και το μηδέν του όντος. Τα δύο μισά και αδελφά συστατικά του.

Αποτέλεσμα εικόνας για Είναι το είναι και το μηδέν του όντος. Τα δύο μισά και αδελφά συστατικά του.

Έξω από τον έρωτα και το θάνατο πρωταρχικό δεν υπάρχει τίποτα άλλο. Αλλά ούτε είναι και νοητό να υπάρχει. Τα ενενήντα δύο στοιχεία της ύλης εγίνανε, για να υπηρετήσουν τον έρωτα και το θάνατο. Και οι τέσσερες θεμελιώδεις δυνάμεις της φύσης, ηλεκτρομαγνητική, ασθενής, ισχυρή, βαρυτική, λειτουργούν για να υπηρετήσουν τον έρωτα και το θάνατο. Όλα τα όντα, τα φαινόμενα, και οι δράσεις του κόσμου είναι εκφράσεις, σαρκώσεις, μερικότητες, συντελεσμοί, εντελέχειες του έρωτα και του θανάτου. Γι αυτό ο έρωτας και ο θάνατος είναι αδελφοί κα ομοιότητες, είναι συμπληρώματα, και οι δύο όψεις του ιδίου προσώπου.

Δ.ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ






Dimitris_Liadinis.JPG
  ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ
Ο Δημήτρης Λιαντίνης υπήρξε αναπληρωτής καθηγητής του τομέα Παιδαγωγικής, του ΦΠΨ της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Δίδασκε Φιλοσοφία της Αγωγής και Διδακτική Αρχαίων και Νέων Ελληνικών. Γεννήθηκε στις 23 Ιουλίου του 1942 στην Λιαντίνα της Κοινότητας Πολοβίτσας του νομού Λακωνίας, το πραγματικό του όνομα ήταν Δημήτρης Νικολακάκος [«...εμέ τον ταπεινό Δημήτριο Λιαντίνη -γιατί το πέταξα πια το πρώτο μου όνομα-...»(από επιστολή στον δίδυμο αδελφό του, 24/4/78)], και είχε άλλα δύο αδέλφια, τον δίδυμο Στέφανο, και τον μεγαλύτερό τους Γιώργο. Τελείωσε το εξατάξιο Γυμνάσιο της Σπάρτης το 1960. Σπούδασε στο τμήμα Φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών από την οποία έλαβε το πτυχίο του το 1966. Από το 1968 μέχρι το 1970 υπηρέτησε στη μέση εκπαίδευση. Από το 1970 έως το 1972 σπούδασε στο Μόναχο. Το 1973 παντρεύτηκε την Νικολίτσα Γεωργοπούλου. Από το γάμο τους απέκτησαν μια κόρη, τη Διοτίμα.
Το 1977 εξέδωσε τη διδακτορική του διατριβή πάνω στον Γερμανό ποιητή Ράινερ Μαρία Ρίλκε, με τον τίτλο Έξυπνον Ενύπνιον. Την ίδια χρονιά ο Λιαντίνης θα γράψει μια εργασία, με θέμα τον Διονύσιο Σολωμό, για να συμμετάσχει στη διεκδίκηση του βραβείου της Ακαδημίας Αθηνών. Την έγραψε λοιπόν την έβαλε σε κλειστό ανώνυμο φάκελο, όπως προβλεπόταν, την έστειλε και πήρε το βραβείο. Όμως δεν πήγε να το παραλάβει, όπως επίσης και το χρηματικό βραβείο εκατό χιλιάδων δραχμών. Το βιβλίο, που από πολλούς θεωρείται ως η καλύτερη προσέγγιση στον Σολωμό που γράφτηκε ποτέ, έχει τίτλο Χάσμα Σεισμού – Ο φιλοσοφικός Σολωμός.
Το 1979 θα μπει στα βαθιά, καθώς θα κυκλοφορήσει στα βιβλιοπωλεία η μετάφρασή του στο Ίδε ο Άνθρωπος του Νίτσε. Στο εξώφυλλο του βιβλίου ο Λιαντίνης θα δώσει ένα μικρό δείγμα από το στίγμα της μετάφρασης του «δύσκολου» Νίτσε. Θα επιλέξει αντί των συνηθισμένων «Μετάφρασε», «Απέδωσε», το άγνωστο «Ελλήνισε».
Τα επόμενα χρόνια θα ασχοληθεί με τη μελέτη των έργων του Γιώργου Σεφέρη, καρπός της οποίας είναι Ο Νηφομανής που θα εκδοθεί το 1982.
Το 1984 θα γράψει το αμιγώς φιλοσοφικό βιβλίο: το Homo Educandus – Φιλοσοφία της Αγωγής. Το 1987 θα γράψει τοΠολυχρόνιο –Στοά στη Ρώμη, μια μελέτη πάνω στην «επίδραση της στωικής φιλοσοφίας στην πολιτική παιδαγωγική της Ρώμης».
  
Το 1992 θα γράψει τα Ελληνικά. Είναι η εποχή που διδάσκει στο Μαράσλειο Διδασκαλείο, όπου μετεκπαιδεύονται δάσκαλοι. Ο ίδιος επιθυμεί το βιβλίο του να έχει συγκεκριμένο αναγνωστικό κοινό.
Και ερχόμαστε στην Γκέμμα, το κύκνειο άσμα του. Το βιβλίο αυτό γράφτηκε σε δύο καλοκαίρια: του 1993 και του 1994, στο εξοχικό της οικογένειας στις Κεχριές. Στο τυπογραφείο πήγε το 1996, αν και μέσα αναφέρει ως έτος έκδοσης το 1997. Στα βιβλιοπωλεία κυκλοφόρησε γύρω στα τέλη της άνοιξης του 1998.Τα τελευταία πέντε βιβλία του τυπώθηκαν από έναν μικρό εκδοτικό οίκο, τη «Βιβλιογονία». Κανείς άλλος εκδοτικός οίκος δεν δεχόταν να τα τυπώσει.
Υπάρχει, τέλος και ένα άλλο έργο του Δημήτρη Λιαντίνη. Στις 7 Μαρτίου του 1998 το εμπιστεύτηκε –σε μορφή χειρογράφου- στον φοιτητή του Ηλία Αναγνώστου και το επισήμανε στην τελευταία του επιστολή: «Κάποια στοιχεία από το αρχείο μου τα κρατά ως ιδιοκτησία ο Ηλίας Αναγνώστου». Είναι μια ανάλυση στο έργο του Κ. Π. Καβάφη. Έχει τον τίτλο «Requiem» και ελπίζουμε να κυκλοφορήσει σύντομα.
Ο Δημήτρης Λιαντίνης εξαφανίστηκε αυτοθέλητα την 1η Ιουνίου του 1998, σε ηλικία 56 ετώναφήνοντας γράμμα προς την κόρη του στο οποίο δήλωνε πως είχε αποφασίσει «να αφανισθεί αυτοθέλητα», όπως χαρακτηριστικά έγραφε, και ότι είχε προετοιμάσει αυτή τη στιγμή βήμα-βήμα μια ολόκληρη ζωή.
Στις 4 Ιουλίου του 2005 ο συγγενής του Παναγιώτης Νικολάκακος οδήγησε την κόρη του Λιαντίνη σε μία σπηλιά του Ταϋγέτου όπου της αποκαλύφτηκε ο σκελετός του. Όλα είχαν σχεδιαστεί από τον ίδιο όπως εξηγούσε σ' αυτό το τελευταίο γράμμα στην κόρη του. Μετά την ανεύρεση του σκελετού, έγιναν ιατροδικαστικές εξετάσεις που κατέληξαν με απόλυτη βεβαιότητα ότι ο νεκρός ήταν ο Λιαντίνης. Όμως άφησαν αναπάντητο το πώς πέθανε, δεδομένου ότι δεν ανευρέθη στις τοξικολογικές εξετάσεις κάποια ουσία που να επιφέρει τον θάνατο. Άγνωστη είναι και η ακριβής ημερομηνία του θανάτου, η οποία ωστόσο δύναται να προσδιοριστεί μεταξύ 1ης και 5ης Ιουνίου 1998. Παρότι η επιθυμία του ίδιου ήταν αν βρεθούν τα οστά του να καούν, οι δικοί του αγνοώντας την επιθυμία του, τα ενταφίασαν στις 20 Αυγούστου 2005 στο νεκροταφείο των Κεχρεών Κορινθίας.
Το 2006 εκδόθηκε το ποιητικό του έργο Οι ώρες των άστρων.
Όποιος επιθυμεί να συνάψει ειλικρινείς σχέσεις με το φαινόμενο Λιαντίνη οφείλει να μελετήσει το έργο του γιατί μόνο έτσι θα μπορέσει να κατανοήσει και να δεχτεί ή να απορρίψει τον μεγάλο στοχαστή της Λακωνίας, τον σπουδαίο Έλληνα ποιητή, παιδαγωγό και φιλόσοφο. Στο βιβλίο του Γκέμμα και συγκεκριμένα στο κεφάλαιο με τίτλο "Εδώ Μεσολόγγι" βρίσκουμε το στοχαστή Λιαντίνη να προαναφέρει τα όσα θα ακολουθήσουν τόσο καλά σχεδιασμένα από τον ίδιο:
«Θα πεθάνω, θάνατε, όχι όταν θελήσεις εσύ, αλλά όταν εγώ θα θελήσω. Σε τούτη την έσχατη ολική πράξη δεν θα γίνει το δικό σου, αλλά το δικό μου. Παλεύω τη θέλησή σου. Παλεύω τη δύναμή σου. Σε καταπαλεύω ολόκληρον. Μπαίνω μέσα στη γη όταν εγώ αποφασίσω, όχι ταν αποφασίσεις εσύ. Και σένα σε αφήνω ρέστο και ταπί. Με βλέπεις κατεβασμένο στον Άδη αφεαυτού μου και αυτοθέλητα. Και ανατριχιάζεις εσύ και το βασίλειό σου. Ο τάφος, η ταφόπλακα, το σκοτάδι, τι ποτέ πια και όλα σου τα υπάρχοντα μπροστά στην πράξη μου και στην επιλογή μου μένουν εμβρόντητα και χάσκουν».
Γιατί όπως αναφέρει ο ίδιος στο Χάσμα Σεισμού, «Το αληθινότερο ποίημα στο γνήσιο ποιητή είναι η ίδια η ζωή του».
Πηγές
 - "Γκέμμα", Βιβλιογονία. Αθήνα, 1997
 - Βικιπαίδεια
 - Ελευθεροτυπία της 7/7/2005
 - Ελευθεροτυπία της 4/6/1998
 - Ελευθεροτυπία της 26/8/2005 

Επίσημη ιστοσελίδα του Δημήτρη Λιαντίνη: http://liantinis.gr/

ΠΗΓΗ:
http://www.koinotopia.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=385:2010-07-06-09-28-06&catid=8:2009-10-18-20-48-00&Itemid=9

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...