Κυριακή, 28 Φεβρουαρίου 2016

Ο ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΟΣ ΑΡΑΒΑΣ ΠΟΙΗΤΗΣ


adonis

Ο σύριος ποιητής Adonis (ψευδώνυμο του Ali Ahmad Said Esber) θεωρείται ο μεγαλύτερος σύγχρονος άραβας ποιητής. Παρόλα αυτά στα περισσότερα αραβικά κράτη είναι απαγορευμένος και τον διαβάζουν κρυφά. Αυτές τις μέρες αναρωτιόμουν τι θα έλεγε σήμερα για όσα συμβαίνουν στην πατρίδα του τη Συρία, στην Παλαιστίνη, στο Ιράκ… Πριν από αρκετά χρόνια είχα την τύχη να τον γνωρίσω και να του πάρω συνέντευξη για το «Έψιλον» της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας. Την αναζήτησα στο αρχείο μου για να θυμηθώ τι έλεγε τότε και αποφάσισα να την αναδημοσιεύσω εδώ. Μάλλον και σήμερα θα έλεγε πάλι ότι «Οι ποιητές δεν μπορεί παρά να είναι ενάντια σε κάθε πόλεμο» και θα επέμενε ότι «Η αλήθεια ήταν πάντα, σε κάθε εποχή, περιθωριακή».

Ο ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ
ADONIS
“ΜΟΝΟ Ο,ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΕΡΙΘΩΡΙΑΚΟ ΔΙΑΔΙΔΕΙ ΤΗΝ ΑΛΉΘΕΙΑ”

Αποτέλεσμα εικόνας για ΠΟΙΗΤΗΣ  ADONIS Η ποίησή του είναι απαγορευμένη σε πολλά αραβικά κράτη, αλλά τον διαβάζουν κρυφά. Δηλώνει άθεος, καταδικάζει τον φονταμενταλισμό και πιστεύει πως μόνον η κακή ποίηση μπορεί να γίνει υπηρέτης μιας ιδεολογίας. Ο σύριος ποιητής Αδωνις έχει κι άλλα πολλά να μας πει…
συνέντευξη στη Βασιλική Σιούτη


Ο κορυφαίος Άραβας ποιητής, Άδωνις, είναι έτσι όπως φανταζόμαστε όλοι τους ποιητές: πράος, ευγενικός, προσηνής…
Μια γλυκιά αύρα σε τυλίγει με το που θα καθίσεις απέναντί του και θα σου σφίξει το χέρι. Ήταν μεγάλη έκπληξη όταν τον άκουσα να μιλά τόσο αποφασιστικά για την «11η Σεπτεμβρίου», δηλώνοντας ότι ο Μπιν Λάντεν δεν ήταν παρά μία μαριονέτα στην υπόθεση αυτή. Με αυτό το θάρρος της γνώμης του ποιητή που δεν σιωπά και δε φοβάται να φωνάζει τη δική του αλήθεια, ίσως συνεχίσει να παραμένει για αρκετό καιρό ακόμα στις λίστες των υποψηφίων για νόμπελ, χωρίς ωστόσο να του δίδεται.
Ο Άδωνις θεωρείται ο πρώτος που ανανέωσε την αραβική ποίηση (αν και δεν του αρέσει να αποκαλείται η ποίησή του αραβική, αφού θεωρεί κάθε ποίηση οικουμενική), ωστόσο στα περισσότερα αραβικά κράτη τα βιβλία του είναι απαγορευμένα. Πριν από λίγες μέρες ήρθε στην Αθήνα από το Παρίσι όπου ζει (από το 1985) για την παρουσίαση μιας ποιητικής του συλλογής υπό τον τίτλο «Αρχές και αναλογίες» (εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα, μετάφραση Ελένη Κονδύλη Μπασούκου).
Στο Γαλλικό Ινστιτούτο όπου έγινε η παρουσίαση «δεν έπεφτε καρφίτσα», κάτι όχι και τόσο σύνηθες στις ημέρες μας, και μάλιστα για ποιητή ο οποίος μεταφράζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Στις λίγες μέρες που έμεινε βρήκε την ευκαιρία να συναντήσει τους δύο έλληνες ποιητές φίλους του, τον Τίτο Πατρίκιο και τον Δημήτρη Άναλι. Με τον δεύτερο μάλιστα, αποτελούν «τριανδρία» στο Παρίσι, που συμπληρώνεται από τον γνωστό συγγραφέα Πέτερ Χάντκε. Ο Χάντκε μάλιστα προέτρεψε τον Άδωνι και τον Άναλι να γράψουν ένα βιβλίο που αποτελείται από επιστολές που ανταλλάσσουν οι δύο ποιητές. Το βιβλίο κυκλοφόρησε στο Παρίσι, μεταφράστηκε στην Γερμανία από τον Χάντκε και πήρε πολύ καλές κριτικές, στην Ελλάδα, ωστόσο παραμένει άγνωστο.
Ο Αλί Αχμέτ Σαϊντ Εσμπέρ -το πραγματικό όνομα του Άδωνι- ήταν ο πρωτότοκος γιος μιας φτωχής οχταμελούς αγροτικής οικογένειας στη Συρία. Δεν θα είχε καμία δυνατότητα να σπουδάσει εάν το «θράσος» του δεν τον οδηγούσε να παρουσιαστεί μπροστά στον πρόεδρο της Συρίας κατά τη διάρκεια μίας περιοδείας. Αφού κατόρθωσε να σταθεί μπροστά του, αποσπώντας του την προσοχή, του ζήτησε να τον αφήσει να του απαγγείλει ένα αραβικό δημοτικό τραγούδι και ως αντάλλαγμα εκείνος να τον σπουδάσει. Και τα κατάφερε. Ωστόσο η ζωή του επιφύλασσε μερικές περιπέτειες ακόμα.
Τον συναντήσαμε μαζί με τον ποιητή Δημήτρη Άναλι στο ξενοδοχείο του. Συζητήσαμε πίνοντας καφέ, αφού πρώτα φιλολογήσαμε περί της ορθής ονομασίας του «αραβικού», «τουρκικού» ή «ελληνικού» καφέ.
-Πως αισθάνεται ένας κοσμοπολίτης άραβας μετά όσα ακολούθησαν την 11η Σεπτεμβρίου;
«Όλα αυτά άρχισαν σαν ένα θέατρο. Δεν μπορώ να μιλήσω για το θάνατο, γιατί στο θάνατο δεν υπάρχουν προβλήματα. Τα προβλήματα τα έχει η ζωή. Τα γεγονότα αυτά με βοήθησαν να καταλάβω καλύτερα την παγκόσμια και ιδιαίτερα την αμερικανική πολιτική».
-Τι εννοείτε;
«Δεν μπορούσα να φανταστώ πριν την 11η Σεπτεμβρίου ότι υπήρχε μία τέτοια διάθεση αλλαγής του κόσμου ολόκληρου. Έχω την εντύπωση ότι όλα είχαν ενορχηστρωθεί πολύ πριν. Ο Μπιν Λάντεν δεν είναι ικανός να σκηνοθετήσει και να μοντάρει ένα τέτοιο έργο».
-Αλήθεια δεν πιστεύετε ότι εκείνος σχεδίασε την 11η Σεπτεμβρίου;
«Πιστεύω ότι ο Μπιν Λάντεν υπήρξε ένα μέσο. Υπήρξε μέρος αυτού του μεγάλου θεάτρου, αλλά είναι ανίκανος να στήσει μόνος του κάτι τέτοιο. Αυτό φυσικά δε σημαίνει ότι δεν καταδικάζω τον Μπιν Λάντεν».
-Πόσο πιο δύσκολη έχει γίνει η ζωή για τους Άραβες;
«Πολύ, και θα γίνει ακόμα πιο δύσκολη σε όλους τους τομείς. Ίσως όμως προκύψει και κάτι καλό. Ίσως ταρακουνήσει τα φονταμενταλιστικά κράτη όπως τη Σαουδική Αραβία να καθαρίσουν».
-Αφγανιστάν, Ιράκ… αύριο ποιος ξέρει ποιος έχει σειρά. Πώς αντιδρά στο θέαμα των πολέμων η καρδιά ενός ποιητή;
«Οι ποιητές δεν μπορεί παρά να είναι ενάντια σε κάθε πόλεμο. Εγώ είμαι άθρησκος και αντίθετος με κάθε φονταμενταλισμό, αντίθετος με τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό και την αμερικανική πολιτική, αλλά τι μπορώ να κάνω;»
-Ποια είναι η πατρίδα σας;
«Η ποίηση και ο λόγος είναι η πατρίδα μου».
-Την ιστορία τελικά τη γράφουν πάντα οι νικητές;
«Πάντα».
-Δηλαδή, η αλήθεια δεν έχει και πολλές πιθανότητες επιβίωσης από εποχή σε εποχή;
«Η αλήθεια ήταν πάντα, σε κάθε εποχή, περιθωριακή».
-Μόνο οι ποιητές μεταφέρουν την αλήθεια στο πέρασμα του χρόνου;
«Ο,τι είναι περιθωριακό, αυτό πάντα διαδίδει την αλήθεια. Για παράδειγμα, ο Στάλιν ήταν κυρίαρχος, αλλά όχι σπουδαίος. Σπουδαίος ήταν ο Μαγιακόφσκι, που δεν άντεξε».
-Ο Γ. Ρίτσος, με τον οποίο ήσασταν φίλοι, υπήρξε «στρατευμένος» στην υπόθεση της Αριστεράς. Εσείς θα μπορούσατε να «στρατευθείτε» για κάποια ιδέα;
«Όχι. Για εμένα ποτέ η ποίηση δεν μπορεί να είναι εργαλείο. Ποτέ η μεγάλη ποίηση δεν υπήρξε υπηρέτης κάποιας ιδεολογίας. Μόνο η κακή ποίηση».
-Ο Μαγιακόφσκι…
«Αυτοκτόνησε. Προσπάθησε να κάνει την ποίηση μέρος της επανάστασης -όχι το αντίθετο- και απέτυχε. Δεν άντεξε. Γι’ αυτό και αυτοκτόνησε. Η ποίηση του Ρίτσου, αυτή που έχω διαβάσει, δεν είναι κομμουνιστική. Δημιούργησε έναν παράλληλο κόσμο, δεν μίλησε απευθείας για τον κομμουνισμό. Μιλούσε για την καθημερινή ζωή. Ως άνθρωπος μπορεί να ήταν κομμουνιστής, αλλά αυτό είναι άλλο. Στην ποίηση μεταφέρεις την εμπειρία, όχι την πληροφορία. Μια ερωτική εμπειρία, για παράδειγμα, όταν τη μεταφέρεις στην ποίηση δεν μιλάς για τα μαλλιά, τα μάτια, το σώμα. Φτιάχνεις έναν φανταστικό παράλληλο κόσμο που να ανταποκρίνεται αισθητικά στα βιώματά σου. Ο Ρίτσος μιλούσε για το πνεύμα της επανάστασης, δεν περιέγραφε ρεαλιστικές καταστάσεις. Το αντίθετο ήταν ο Λουί Αραγκόν. Ο Αραγκόν έγραφε απευθείας για τον κομμουνισμό, και αυτό δεν μου άρεσε καθόλου».
-Γιατί δεν ακούγεται πια η φωνή των ποιητών; Δεν μιλάνε; Δεν τους αφήνουν να ακουστούν;
«Όπως σας είπα και πριν, σε κάθε εποχή, σε κάθε καθεστώς, οι ποιητές ήταν περιθωριακοί. Ο Μαλαρμέ δεν μπορούσε να βρει ούτε εκδότη. Στις μέρες μας είναι και η θορυβώδης και εύκολη κουλτούρα της εποχής που σκεπάζει τη φωνή τους. Αν ερχόταν εδώ σήμερα ο Μπετόβεν ο ίδιος για να δώσει ένα κοντσέρτο και την ίδια στιγμή σε άλλο μέρος έδινε συναυλία και ο Μάικλ Τζάκσον, πού θα πήγαινε ο κόσμος; Αναντίρρητα ο Μάικλ Τζάκσον θα συγκέντρωνε πολύ περισσότερους. Πολιτιστικά, ζούμε σε μία περίοδο παρακμής, και γι’ αυτό είμαστε όλοι υπεύθυνοι».
-Ο Δημήτρης Άναλις μου έχει πει -εγώ δεν το έχω διαβάσει- ότι το Κοράνι σε δύο τρία εδάφια καταδικάζει τους ποιητές, γιατί ο λόγος είναι του θεού.
«Κάθε θρησκεία είναι εναντίον της ποίησης. Όλες οι θρησκείες και κυρίως οι μονοθεϊστικές ισχυρίζονται ότι αυτές κατέχουν το λόγο της αλήθειας, ενώ η ποίηση ήταν πάντα, και πριν τις θρησκείες, ένας τρόπος να πεις την αλήθεια. Το κλειδί της αλήθειας. Οι θρησκείες εξόρισαν και την ποίηση και τη γνώση. Ο χριστιανισμός, ο ισλαμισμός και ο ιουδαϊσμός είναι παρακμιακές θρησκείες».
-Τις πολυθεϊστικές θρησκείες, όπως το ελληνικό δωδεκάθεο, τις βρίσκετε πιο ενδιαφέρουσες;
«Όλοι οι πολιτισμοί πριν το μονοθεϊσμό ήταν πιο ενδιαφέροντες. Των Ελλήνων, των Σουμέριων, της Βαβυλωνίας… Το ότι επέλεξα το όνομα Άδωνις δεν είναι τυχαίο».
-Αλήθεια, γιατί το επιλέξατε;
«Βασικά γιατί όταν άρχισα να στέλνω σε εφημερίδες ποιήματα που τα υπέγραφα με το όνομά μου δεν τα δημοσίευε κανείς. Όταν τα υπέγραψα ως Άδωνις, τα δημοσίευσαν αμέσως».
-Δεν φανερώνει ναρκισσισμό η επιλογή του συγκεκριμένου ονόματος ανάμεσα σε τόσα άλλα της ελληνικής μυθολογίας;
«Για εμένα ήταν το μέσο να βγω από τον εαυτό μου. Το άλλο μου όνομα είναι πιο ναρκισσιστικό. Ο Άδωνις είναι ο «άλλος». Μία μέρα διάβασα το μύθο του Άδωνι. Λίγο καιρό αργότερα, ενώ περπατούσα δίπλα σε ένα ποτάμι -το οποίο ονομάζεται Άδωνις- κι έβλεπα τα νερά του, που όταν βρέχει παίρνουν κόκκινο χρώμα, σκέφτηκα: να! είσαι σαν τον Άδωνι και οι εκδότες σαν τον κάπρο που θέλει να σε σκοτώσει. Τότε έστειλα τα ποιήματά μου στους εκδότες με το όνομα αυτό και τα δέχθηκαν αμέσως. Με κάλεσαν μάλιστα να πάω να με γνωρίσουν. Όταν με είδαν έτσι μικρό, φτωχό και κακοντυμένο, δεν πίστευαν ότι ο Άδωνις ήμουν εγώ».
-Ο ισλαμισμός και ο φονταμενταλισμός πώς έχει επιδράσει στον αραβικό πολιτισμό;
«Μιλάμε για μουσουλμανικές κοινωνίες. Είναι φυσικό να υπάρχει φονταμενταλισμός. Αυτό δεν είναι καινούργιο. Αυτό που είναι καινούργιο είναι η ιδεολογικοποίησή του. Και αυτό είναι πράγματι πρόβλημα».
-Ποια απελπισία ή τι άλλο μπορεί να οδηγεί στην Παλαιστίνη μία γυναίκα έγκυο, που κουβαλάει τη ζωή, να γίνεται ζωντανή βόμβα και να σπέρνει το θάνατο;
«Είμαι αντίθετος με κάθε μορφή βίας. Είναι παράλογο, είναι τραγικό, ωστόσο μπορώ να το καταλάβω. Είμαστε υποχρεωμένοι να το καταλάβουμε όλοι. Πώς να βγούνε από αυτήν την τραγωδία; Έχετε καμία ιδέα;»
-Αλήθεια, το μέρος όπου γεννηθήκατε ονομάζεται Λαοδίκεια;
«Ναι, είναι μια περιοχή απ’ όπου πέρασε και ο Μέγας Αλέξανδρος. Επίσης είναι κοντά εκεί όπου οι Φοίνικες εφηύραν το αλφάβητο».
-Πώς εξηγείτε ότι οι λαοί που έχουν τους παλαιότερους πολιτισμούς έχουν μείνει πίσω σήμερα;
«Θα χρειάζονταν πολλοί, ιστορικοί, ανθρωπολόγοι, ειδικοί επιστήμονες για να απαντήσουν στην ερώτηση αυτή. Νομίζω ότι υπάρχει ένας συνδυασμός αιτίων. Γιατί η Ελλάδα του Αισχύλου, του Πλάτωνα, του Αριστοτέλη τελείωσε; Πρέπει να καταλάβουμε ότι και οι πολιτισμοί πεθαίνουν».
-Υπάρχει σοβαρό πρόβλημα ελευθερίας στα αραβικά καθεστώτα. Σας απασχολεί αυτό;
«Φυσικά. Τα βιβλία μου είναι απαγορευμένα σε πολλά κράτη. Τα διαβάζουν όμως στα κρυφά. Είναι επακόλουθο να υπάρχει το πρόβλημα αυτό από τη στιγμή που υπάρχουν δικτατορικά καθεστώτα».
-Και γιατί, κατά τη γνώμη σας, υπάρχουν τόσα δικτατορικά καθεστώτα στα αραβικά κράτη;
«Ρωτήστε τις ΗΠΑ, όχι εμένα».

ΠΗΓΗ:https://vassilikisiouti.wordpress.com/2014/08/07/%CE%BF-%CE%B1%CF%80%CE%B1%CE%B3%CE%BF%CF%81%CE%B5%CF%85%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%BF%CF%83-%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%B2%CE%B1%CF%83-%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%B7%CF%84%CE%B7%CF%83/
Διαβάστε Περισσότερα »

Πέμπτη, 25 Φεβρουαρίου 2016

ENA MAXAIΡΙ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ΚΑΘΩΣ ΠΕΡΝΟΥΣΑΝΕ ΤΑ ΤΡΑΜ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ... ΝΤΑΡΑΝΤΑΤΑΜ…. ΝΤΑΡΑΝΤΑΤΑΜ…





Του Σωτήρη Μπότα

Ωρες δύσκολες για την Ελλάδα αλλά ποιό ρολόι και ποιοί λεπτοδείκτεμας έφεραν ως εδώ; 
Δύσκολο το ερώτημα. Γιατί ο οροδείκτης και ο λεπτοδείκτης για να κινήσουν τον κυκλικό τους δρόμο, κάποιος πρέπει να κουρδίσει τα ελατήρια του ρολογιού.
Φτάσαμε ως εδώ και ακόμα δεν έχουμε καταλάβει την όλη πορεία.
Είμαστε σαν τους μελλοθάνατους που τους ξυπνάνε από το κελί, τους βάζουν σε ένα φορτηγό, δεν τους λένε πού τους πηγαίνουν, τους περνάνε μέσα από ένα όμορφο δάσος, αυτοί χαίρονται για την βόλτα, αλλά ο τοίχος τους περιμένει…


Έτσι, δυστυχώς, κάθε φορά η Ελλάδα φτάνει στον μεγάλο τοίχο της Καισαριανής, για να ασκηθούν στο στήθος της άεθνοι φαντάροι.
Γιατί μας έχουν στον στόχο; Γιατί χωρίς να είμαστε εθνικιστές, κατορθώσαμε και δώσαμε την ελληνικότητα στα φυτώρια του κόσμου, για να γεννηθούν τα δάση του πολιτισμού και αυτό ενόχλησε.
Και το τρωτό σημείο της Ελλάδος;
Οι Έλληνες......


Μπορούσανε από την Ελευθερία της Πνύκας να στήνουν με το παραμικρό αρένες έριδος. Ακόμα και οι θεοί έριζαν για το ποιός είναι ο καλύτερος. Είναι γνωστός ο μύθος με το Μήλο των Εσπερίδων. Αυτό το ανέλυσαν καλά οι εχθροί μας και ξέροντας ότι η χώρα μας δεν έχει σύνορα γιατί είναι  μία κοιτίδα και ένα μαιευτήριο πολιτισμού, και θέλησαν να την ελέγξουν.

Αρχαιότητα, Βυζάντιο, Οθωμανική κυριαρχία, Επανάσταση, όλα σε μία γραμμή αιώνων.  Ένας διάδρομος με ταρτάν μικρών αποστάσεων, που ο τερματισμός κρατάει χιλιετηρίδες.
Ποιος τερματισμός όμως;  Τι πρέπει να τελειώσει; Και ποιος πρέπει να είναι ο νικητής;
Το ερώτημα είναι πολιτικό και ο μόνος πολιτικός που θα έπρεπε να απαντήσει σε αυτή την χώρα, είναι ο πολίτης Λαός. Αλλά οι Κασσάνδρες έβαλαν τον μανδύα των κομμάτων και στεφανώθηκαν με το σχήμα της Βουλής, για να πλαστογραφήσουν την έννοια της Δημοκρατίας και να πείσουν ένα Λαό ολόκληρο ότι οι σκιές στον απέναντι τοίχο είναι η φωτεινότητα του ήλιου.
Μικρό κράτος. Μικρή χώρα. Όλο το έθνος σε μία χούφτα. Αλλά δυστυχώς αυτή η παλάμη που κρατούσε το έθνος είχε πάντα ένα πρόβλημα. Τσακωνόντουσαν μεταξύ τους τα δάχτυλά της και δεν μπορούσαν να κρατήσουν μέσα τους το έθνος. Πάντα σε αυτή την χώρα φρόντιζαν οι φίλοι «σωτήρες» να έχουν τους δικούς τους ανθρώπους να τους αγαπάει ο Λαός και να τους πιστεύει.  Με μία διαφορά: οι «σωτήρες» αυτοί έπρεπε μεταξύ τους να είναι διαφορετικοί, για να μην είναι ενωμένος ο Λαός. Και όπου υπάρχουν πολλοί προφήτες, χάνεται η προφητεία. Νεοσύστατο κράτος, διχασμοί, προστάτηδες δυνάμεις, μία χώρα στα σπάργανα. Η παιδεία θαμμένη στα προγονικά χώματα. Πρέπει πρώτα να χορτάσει ο Λαός και μετά όλα τα άλλα. Έργα, ανοικοδόμηση, νομοθεσίες και Συντάγματα. Πρέπει να γίνει ισχυρό το κράτος και  μετά όλα τα άλλα. Δυαδικό το πρόβλημα και έπρεπε πάντα ο ζυγός να μην ισορροπεί, για να έχουν λόγο αυτοί που χάρισαν τον ζυγό στο κράτος. Τι πραγματικά ήθελαν να ζυγίσουν; Αυτά που εμείς δεν μπορούσαμε να τα μετρήσουμε με τα γραμμάρια της οκάς. Την πολιτισμική μας κληρονομιά, τον ορυκτό πλούτο και τα ενεργειακά μας πεδία. Όλα αυτά σε μία χώρα που είχε την τύχη της ατυχίας να οσφρύζεται το θειάφι των ηφαιστείων στον μεγάλο κρατήρα των Βαλκανίων. Και ο Λαός να κυνηγά τεχνητά όνειρα. Ένα σπίτι, ένα μεροκάματο, μία αξιοπρεπή διαβίωση. Όχι, ο ίδιος δεν πρέπει να συμμετέχει στην δημοκρατία τους, πρέπει να ψηφίζει, πρέπει να χειροκροτάει, πρέπει να ελπίζει, αλλά να μην συμμετέχει. Και ανάμεσα από ευημερίες και χρεωκοπίες, γνώριζε ότι το έθνος έχει μία τρύπια τσέπη, που την ράβουν πάντα με δανεικές κλωστές.
Κατά την περίοδο της «ευημερίας», μικρονοικοκυραίοι σταυροκοποιόντουσαν για ό,τι είχανε στην τσέπη και αδιαφορούσαν αν όλοι μαζί απολάμβαναν το ίδιο. Ήταν στιγμές που αυτή η αδιαφορία γινόταν μαστίγιο για όλη την κοινωνία. Άλλα δε βαριέσαι, αδελφέ, εμείς να είμαστε καλά. Και ο Μανώλης Αναγνωστάκης γράφει :

Νεκρός κείτονταν μες στο δρόμο
βαθειά βαθειά στην πλάτη το μαχαίρι
κανείς δεν άπλωσε το χέρι
κανείς δεν πάτησε το Νόμο.


Ποιος ήταν ο νεκρός; Ποιό ήταν το μαχαίρι στην πλάτη; Ποιός δεν άπλωσε το χέρι για βοήθεια;  Ποιός δεν χειρίστηκε τους νόμους; Έχουμε το σθένος να απαντήσουμε;
Ώ αγαπητέ κύριε Αναγνωστάκη, τέτοιες ώρες, τέτοια λόγια.



Κλείσαν τα μαγαζιά οι γειτόνοι
και τα μαζέψαν μάνι μάνι
σκορπίσαν όλοι από το σεργιάνι
άλλωστε πήρε να νυχτώνει.

Έχουμε σπίτι, έχουμε γυναίκα και παιδιά, πρέπει να βιαστούμε να γυρίσουμε πίσω. Η οικογενειακή θαλπωρή, κύριε Αναγνωστάκη, δεν χαλιέται εύκολα. Άλλωστε πήρε να νυχτώνει τώρα και ούτε ξέρουμε κάν το όνομα του νεκρού.

Στου φαναριού το φως γυαλίζει
το κάθετο λεπτό λεπίδι
αδιάφορο πελώριο φίδι
το τραμ περνά και κουδουνίζει.

Πάντα οι λεπίδες στα φονικά της Ιστορίας, γυαλίζανε σαν τα τεχνητά φώτα των φαναριών. Ποιος νοιάζεται άλλωστε για τις δολοφονίες και μάλιστα όταν ο νεκρός είναι άγνωστός μας;
Το τραμ, κύριε Αναγνωστάκη, περνά, κουδουνίζει και είπαμε, η οικογενειακή θαλπωρή δεν χαλιέται με τίποτα.

2016. Πού είμαστε; Ποιοί είμαστε;  Πού πάμε;


Κύριε Αναγνωστάκη, ποιός είναι ο νεκρός;
Έχει όνομα. Ήταν ένας από εμάς. Ποιός τον σκότωσε; Πρέπει να φωτιστεί αυτό το έγκλημα μέσα στη νύχτα.
Και ο Μίκης Θεοδωράκης βάζει τον μουσικό του ήλιο στους στίχους του Ποιητή. Γιατί ο Μίκης δεν είναι συνθέτης, ο πολιτικός, ο πολίτης της Ελλάδος, που η μουσική του μπαγκέτα δουλεύει σαν την κόσα και σταχυολογεί τις ανάγκες του έθνους με προσοχή, μία μία.

Γι’ αυτό η μουσική του δεν έχει Δεξιούς και Αριστερούς αλλά Έλληνες. 
Και για να μην υπάρξει ο νεκρός με το μαχαίρι στην πλάτη, καλεί όλους τους Έλληνες να χορέψουν ενωτικά, γιατί μόνο έτσι θα μπορεί να έχει συνέχεια το Έθνος.


Το βήμα προδοσίας στο Καστελλόριζο, είναι η σταγόνα στο ποτήρι που ξεχείλισε. Τα κόμματα σε σηψαιμικό σοκ προσπαθούν ακόμα και τώρα να μετατρέψουν την Ελλάδα σε κρανίου τόπο.
Για να μην περνάνε τα τραμ σε ρυθμούς νταραντατάμ, ας κάνουμε ένα βήμα.



Ο Λαός στην εξουσία με πατριωτική και ταξική συνείδηση, γιατί τα ξένα κονσόρτσια είναι τα κοράκια που περιμένουν το νεκρό σώμα της Ελλάδος

 


Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη, 23 Φεβρουαρίου 2016

Είναι έτοιμη η Ολλανδία να δεχτεί Ουκρανούς πρόσφυγες ?



                                                                                   
Της Ειρήνης Παυλίδου
Δημιουργική ομάδα του «South-Eastern Star"

Τον τελευταίο καιρό σειρά από ευρωπαϊκές χώρες, και ιδίως οι Κάτω Χώρες, συζητούνε ενεργά τις προοπτικές για την υπογραφή της συμφωνίας Ουκρανίας - ΕΕ.
Ωστόσο, αυτές οι προοπτικές της ένταξης της Ουκρανίας στον Ευρωπαϊκό οικονομικό χώρο είναι πολύ ασαφής, επειδή ουκρανική οικονομία είναι χρονίως πάσχων .
Στα χρόνια της ανεξαρτησίας, παρά τις διαβεβαιώσεις των ουκρανών πολιτικών ότι ο λόγος για την υπανάπτυκτη οικονομία της Ουκρανίας είναι ασύμμετρες, δυσμενείς οικονομικές σχέσεις με την Ρωσία και η αρνητική επίδραση του παράγοντα της εξάρτησης της χώρας από το φυσικό αέριο και τους υδρογονάνθρακες .



Η Ουκρανική οικονομία δεν είναι σε στάσιμη κατάσταση, αλλά έχει σχεδόν εξαφανιστεί λόγω της σχέσης οικονομικών προβλημάτων της ουκρανικής ελίτ. Το δυναμικό ανάπτυξης διατηρείται μόνο σε επιχειρήσεις που σχετίζονται με τη συνεργασία με τη ρωσική οικονομία
Όσο για τους τομείς της οικονομίας εκτός από την επίδραση αυτού του παράγοντα, τότε είναι δυνατόν να μιλάμε για τις βιομηχανίες όπως καθώς η ουκρανική βιομηχανια-όπλα -χαλυβουργία- η χημεία ποάνθρακα- τα πρωτογενή γεωργικά προϊόντα, η οικονομική επιτυχία της οποίας έγκειται κυρίως στο ντάμπινγκ των τιμών εξαγωγής σε βάρος της ποιότητας των προϊόντων που πωλούνται και τον εκσυγχρονισμό της παραγωγής.
Κατά την τελευταία περίοδο, στην οικονομία δεν είχε πραγματικές επενδύσεις και δεν πραγματοποιήθηκε καμία υλοποίηση  οικονομικών έργων , 70% των δυνατοτήτων παραγωγής έχουν εξαντλήσει τους πόρους τους, οι οποίες έχουν τελικά αρνητικό αντίκτυπο στην ποιότητα των προϊόντων που πωλούνται, Εδώ μπορούμε να επισημάνουμε το σκάνδαλο με τα ουκρανικά άρματα "Hold",ή να θυμηθούμε την κατάσταση στην ουκρανική αεροπορική και ναυπηγική βιομηχανία. Η ανταγωνιστικότητα της ουκρανικής οικονομίας χτίστηκε και συνεχίζει να αξιοποιήσει την κληρονομιά της σοβιετικής εκμετάλλευσης, φθηνού εργατικού δυναμικού και της φορολόγησης  . Ως εκ τούτου, τίθεται το ερώτημα - τι βγαίνει θετικό από την ένταξη της ουκρανικής οικονομίας στον ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο. Πώς αυτό θα επηρεάσει την οικονομική σταθερότητα των  ίδιων Κάτω Χωρών, όπου τον Απρίλιο του τρέχοντος έτους, οι κάτοικοι της χώρας θα συμμετάσχουν σε ένα δημοψήφισμα για το αν θέλουν να δουν την Ουκρανία ως οικονομικό εταίρο τους; Προφανώς, η απόφαση οι οικονομικές ενώσεις της ΕΕ και της Ουκρανίας δεν είναι οικονομικά δικαιολογημένη και αιτιολογημένη ολοένα και πιο σημαντικά ήταν τα πολιτικά και ιδεολογικά επιχειρήματα. Πολιτικής που σχετίζονται με την αποδυνάμωση της επιρροής της Ρωσίας και την κατανομή του ευρασιατικού οικονομικής έργου, ιδεολογικώς- προκειμένου να παρουσιάσουν την Ευρωπαϊκή Ένωση ως ένα και μοναδικό μοντέλο οικονομικής ανάπτυξης για τις μετα-σοβιετικές χώρες. Εν τω μεταξύ, η εμπειρία της τελευταίας δεκαετίας, είναι σαφές ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση αντιμετώπισε σοβαρά εσωτερικά οικονομικά προβλήματα της ενσωμάτωσης, συμπεριλαμβανομένων υποβαθμίζοντας τις οικονομίες χωρών όπως η Βουλγαρία και η Ρουμανία είχαν ως αποτέλεσμα την αύξηση του φόρτου για τις κρατικές μηχανές της ευρωπαϊκής οικονομίας, οι οποίες περιλαμβάνουν και την Ολλανδία. Στο σημερινές συνθήκες , όταν δεν έχει ολοκληρωθεί η κρίση του ελληνικού χρέους, όταν η οικονομία της Νοτιο-Ευρωπαϊκή ζώνη (Ιταλία και Ισπανία) και σε ένα ορισμένο βαθμό, Γαλλία λιμνάζει, μπορούμε να πούμε ότι η οικονομική ολοκλήρωση με την Ουκρανία έχει περισσότερους πραγματικούς κινδύνους από ό, τι φανταστεί οφέλη. Λαμβάνοντας υπόψη το γεγονός ότι η Ουκρανία σχεδόν 2 χρόνια είναι ένα κράτος πτωχευμένο, ζει σε βάρος των δανείων ΔΤΑΑ, το ΔΝΤ και το γεγονός ότι, παρά την καταγγελίες κατά της Ρωσίας για επιθετικότητα ως βασική αιτία της οικονομικής ύφεσης στην Ουκρανία, το προφανές είναι η απουσία της ουκρανικής πολιτικής ελίτ η οποία έχει την ευθύνη για την οικονομική ανάπτυξη της χώρας. Οι συνέπειες της ένταξης της Ουκρανίας στην ένωση της ΕΕ για την Ολλανδία θα αυξήσουν την οικονομική συμβολή στην ευρωπαϊκή αλληλεγγύη, γιατί η Γερμανία είναι ο κύριος χρηματοδότης για την ΕΕ, καθώς και τις σκανδιναβικές χώρες, θα αναγκαστούν να περάσουν τους οικονομικούς πόρους για την ένταξη στα επόμενα χρόνια περισσότερο από ένα εκατομμύριο πρόσφυγες. Η εισαγωγή ενός ελεύθερο καθεστώς χωρίς θεώρηση εισόδου για τους Ουκρανούς πολίτες  υπόσχεται ζοφερή προοπτική πολλαπλασιασμού του άτυπου τομέα της οικονομίας, όπως η Ολλανδία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες, καθώς περισσότεροι από 2,5 εκατομμύρια Ουκρανοί είναι διατεθειμένοι να εργαστούν στην Ευρώπη. Αυτό είναι κατανοητό, λόγω της υψηλής ανεργίας, πενιχρό τρόπο ζωής των περισσότερων ανθρώπων στην Ουκρανία, και πραγματικά αδύναμη ελέγχους μετανάστευσης στην Ευρώπη. Υποθέτοντας ότι οι Κάτω Χώρες θα καλωσόριζε τον φορέα μετανάστευσης για 200 με 300.000 Ουκρανών να πούμε ότι στα επόμενα πέντε έτη στην ολλανδική οικονομία, θα είναι δυνατό να παρατηρηθεί η ανάπτυξη του άτυπου τομέα, τη μείωση της φορολογικής βάσης, μείωση των κοινωνικών και εργασιακών προτύπων στην οικονομική σφαίρα. Ενδεικτική εμπειρία της Τσεχικής Δημοκρατίας, όπου ουκρανικοί μετανάστες είναι είτε στην κατασκευή ή στον ανεπίσημο τομέα, όπως η διακίνηση ναρκωτικών και η πορνεία. Φυσικά, δεν μπορούμε να πούμε ότι όλοι οι Ουκρανοί μετανάστες εργαζομένου είναι παράνομοι και μπορούν να καταστρέψουν πω την ολλανδική ή την ευρωπαϊκή οικονομία, αλλά θα πρέπει να αναγνωριστεί ότι οι άνθρωποι των Κάτω Χωρών, και η υπόλοιπη Ευρώπη, θα πρέπει να σκεφτούμε τα αποτελέσματα της οικονομικής σύνδεσης της Ουκρανίας με την ΕΕ. Θα πρέπει να ληφθεί υπόψη το γεγονός ότι τα εν λόγω μέλη της ΕΕ η Ρουμανία, η Βουλγαρία και οι χώρες της Βαλτικής είναι οι πηγές της μετανάστευσης εργατικού δυναμικού. Με αυτή την έννοια, δεν υπάρχει μέσα σε αυτά τα κράτη κίνητρα για να αναπτύξουν τη δική τους οικονομία, όταν η άρχουσα τάξη είναι στην πραγματικότητα μεταθέτει τη λύση των οικονομικών και κοινωνικών προβλημάτων στις αναπτυγμένες χώρες της Ευρώπης.
Αν μιλάμε για τις δυνατότητες συμβολής της Ουκρανίας στην τεχνολογική πρόοδο σε καινοτόμους τομείς της ολλανδικής οικονομίας, τη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας της στις ευρωπαϊκές και τις παγκόσμιες αγορές, η κατάσταση είναι περισσότερο από προβληματική. Ουκρανική οικονομικά είναι κυρίως εξειδίκευση των πρωτογενών εξαγωγών (μη επεξεργασμένα) τα γεωργικά προϊόντα στο πλαίσιο των ποσοστώσεων που χορηγούνται από την Ευρωπαϊκή Ένωση, μπορούμε να πούμε ότι τα περισσότερα από αυτά τα προϊόντα δεν πληρούν τις υγειονομικές και καταναλωτικών προτύπων της ΕΕ. Από τη μία πλευρά, όπως, υπάρχει μια προοπτική ολλανδική επενδύσεις για τον εκσυγχρονισμό της γεωργίας στην Ουκρανία, από την άλλη - είναι αναγκαίο να ληφθεί υπόψη το υψηλό επίπεδο διαφθοράς, γραφειοκρατία, η έλλειψη διαφάνειας των διοικητικών αποφάσεων. Παρά τον παράγοντα του γόνιμου εδάφους   η υπερεκμετάλευση των γεωργικών εκτάσεων έχει οδηγήσει στο γεγονός ότι το ένα τρίτο του ταμείου γης σε υποβαθμισμένες Ουκρανία χρειάζεται μια μακρά διαδικασία αποκατάστασης. Και για την ανάπτυξη της κτηνοτροφίας, κατά την τελευταία περίοδο της ανεξαρτησίας της Ουκρανίας έχασε ταμείο αναπαραγωγής, δεν υπάρχει διοικητική μέριμνα ,ούτε αποθήκευσης  και μεταποίησης ζωικών προϊόντων. Χωρίς να συμπυκνώνουμε τα χρώματα η αντικειμενική αξιολόγηση των οικονομικών προοπτικών της Ουκρανίας με την ΕΕ μπορούμε να πούμε ότι η σημερινή πολιτική ηγεσία της Ουκρανίας μιμείται μόνο την υλοποίηση του έργου του εκσυγχρονισμού της ουκρανικής οικονομίας, κυρίως στηριζόμενη στην οικονομική επαιτεία σε διεθνή και ευρωπαϊκά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. Είναι επίσης προφανές ότι για τις Κάτω Χώρες οι οικονομικές ενώσεις  ΕΕ και της Ουκρανίας είναι η συνέπεια μιας πραγματικής μείωσης της αποτελεσματικότητας της οικονομίας της, ως αποτέλεσμα των υποχρεώσεων της Ουκρανίας στο πλαίσιο της εξόδου από μια μακρά και βαθιά κρίση.

                                                                               
ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΡΙΣΗ

   



Διαβάστε Περισσότερα »

Κυριακή, 21 Φεβρουαρίου 2016

Δυτικός ναζισμός αναβιώνει στην Ανατολική Ευρώπη


                                              

Προχωρώντας μετά το 1991 από ένα ολοκληρωτικό σύστημα σε μια ελεύθερη ζωή για την Ουκρανία και τις χώρες της Βαλτικής, φυσικά έπρεπε να αλλάξει την πορεία των χωρών αυτών προς την κατεύθυνση του εκδημοκρατισμού και της ανάπτυξης της κοινωνίας των αξιών οι θετικές πτυχές του ευρωπαϊκού πολιτισμού ήταν να είναι μια εγγύηση ότι στο μέλλον γι 'αυτούς θα αποκλείονται τα χαρακτηριστικά μιας ολοκληρωτικής κοινωνίας: ξενοφοβία, την καταπίεση των πολιτικών και ιδεολογικών υπαγόρευση, δεν συνδυάζεται με την ελευθερία του ατόμου.
Τι στην πραγματικότητα είναι οι κοινωνικο-πολιτισμικές και πολιτικές μεταμορφώσεις των αποτελεσμάτων συνέβη σε ορισμένες χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, αφού έχουν φύγει ανάπτυξη κυρίαρχο κράτος, απελευθερώθηκε πριν από 25 χρόνια από το καθεστώς της «σοσιαλιστικών δημοκρατιών» και το ολοκληρωτικό καταπίεση της Σοβιετικής Ένωσης;


                                    


Ουκρανική κρίση δείχνει ότι η πολιτική της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης σήμερα δεν είναι τόσο ξεκάθαρη και ευτυχισμένη, όπως αναφέρεται από ευρωπαίους πολιτικούς και εξαρτάται από τα μέσα ενημέρωσης τους. Έξω από την προσοχή των ευρωπαίων πολιτών είναι το γεγονός ότι η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση γίνεται αντιληπτή στην ουκρανική κοινωνία με διαφορετικές σημασίες και σκοπούς. Για τους απλούς ανθρώπους το ευρωπαϊκό μέλλον της Ουκρανίας έγκειται στο γεγονός ότι κατά τα επόμενα 50 χρόνια, οι Ουκρανοί θα είναι, αν όχι πλούσιοι όμως θα ζήσουν με αξιοπρέπεια, όπως στη γειτονική Πολωνία .
Όσο για την πολιτική ελίτ, σκοπός του μπορεί να περιγραφεί ως η διατήρηση του καθεστώτος, δεν βαρύνονται  με υποχρεώσεις προς τους ψηφοφόρους, επιρρεπείς στη διαφθορά, αλλά μιμούνται την Ευρωπαϊκή φωτισμένη μειονότητα.
Η τιμή για την πίστη του στις ευρωπαϊκές αξίες όλο και μεταθέτει την ευθύνη για την ανικανότητα και τον εγωισμό των κρατών μελών της ΕΕ, ή μάλλον, για τον ευρωπαίο φορολογούμενο. Ουκρανική κοινωνία ενστάλαξε μια αίσθηση ότι η Ευρώπη θα διαγράψει όλες τις αμαρτίες των πλούσιων . Φυσικά οι Ουκρανοί «Ευρωπαϊστές « έχουν αξιόπιστους φίλους και συμμάχους στην Ευρώπη. Αυτές είναι οι χώρες της Βαλτικής και η Πολωνία. Ανήκει στην ομάδα των κρατών σχεδόν την μανιακή επιθυμία της ένταξης της Ουκρανίας στην ευρωπαϊκή διαδικασία. Ποιος λοιπόν μπορεί να σκεφτεί ότι η ιδέα και η θέση αυτή είναι ανιδιοτελής, οδηγείται μόνο από την επιθυμία να βοηθήσει τους ανθρώπους που, όπως και οι χώρες της Βαλτικής και η Πολωνία για αιώνες ήταν το αντικείμενο της ρωσικής επιθετικότητας, σε  αυτοκρατορική καταστολή, ανίκανοι να δημιουργήσουν το δικό τους κράτος και να αισθάνονται κυρίαρχοι της δικής τους χώρας. Ωστόσο, τα γεγονότα είναι πεισματάρικα πράγματα, και ως εκ τούτου κάπως διαφορετική εικόνα.
Τα κράτη της Βαλτικής (Λιθουανία, Λετονία, Εσθονία) εισήλθε στην ΕΕ από τον τύπο της προκαταβολής. Μετά την απόκτηση της εθνικής ανεξαρτησίας, με μεγαλύτερη ακρίβεια, καθώς η κατάσταση στις χώρες αυτές, η αποκατάσταση πολιτικό βήμα ήταν η έκδοση της ηγεσίας των εν λόγω κρατών μελών της ΕΕ σχεδόν χωρίς προϋποθέσεις.
Οι οικονομικοί δείκτες δεν ήταν σχετικοί ούτε ο βαθμός ωριμότητας των δημοκρατικών θεσμών, οι χώρες της Βαλτικής δεν πληρούσαν τα κριτήρια ένταξης της ΕΕ. Ως αποτέλεσμα, η μαζική μείωση του πληθυσμού, η μετανάστευση σχεδόν το ήμισυ του πληθυσμού στην «παλαιά Ευρώπη». Κρατώντας την οικονομία αποκλειστικά από επιδοτήσεις της ΕΕ, και το πολιτικό μπλοκάρισμα πρότυπα και τους κανόνες της ΕΕ, σύμφωνα με τις πολιτικές των ανθρώπινων και προστασία μειονοτικών δικαιωμάτων.
Έτσι, η Ουκρανία έχει βρει συμμάχους των αμφίβολη φήμη. Μπορεί να υποτεθεί ότι η πολιτική ελίτ των χωρών της Βαλτικής θέλει να την Ουκρανία εφάρμοσε την ίδια επιείκεια φόρμουλα. Για τους Ευρωπαίους δεν παρατηρούνται τυχόν παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τις διώξεις και την πολιτική διαφωνία, ούτε το μποϊκοτάζ των ευρωπαϊκών προτύπων σε σχέση με τις μειονότητες, ούτε το γεγονός ότι η ουκρανική κοινωνία είναι "άρρωστη"  με εθνικιστικές και ακραίες ιδέες  και σε κάποιο βαθμό ασπάζονται τις απόψεις των Ναζί.
Τα πάντα μπαίνουν στις θέσεις τους αν αρχίσουμε από την ομοφωνία των νέων ουκρανικών αρχών και των κυρίαρχων κύκλων των χωρών της Βαλτικής στην αξιολόγηση της τραγικής εμπειρίας του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Και στην Ουκρανία και τις χώρες της Βαλτικής κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου άνθιζαν οι συνεργασίες με τους Ναζί. Η πολιτική δεν είναι απλώς μια αναγκαστική συνεργασία με τους Ναζί, αλλά εθελοντική συμμετοχή στην πολιτική γενοκτονίας των εξόντωση του εβραϊκού πληθυσμού, η συμμετοχή από την πλευρά των γερμανικών ενόπλων δυνάμεων, τον πόλεμο εναντίον των Συμμάχων. Στην Εσθονία και τη Λετονία στο 1942-1943, οι μεραρχίες των SS σχηματίστηκαν, που «διακρίθηκαν» θηριωδίες των Ναζί στην κατεχόμενη επικράτεια της Ρωσίας και της Πολωνίας.
Παρά τις διαβεβαιώσεις από τους πολιτικούς στη Ρίγα και το Ταλίν, ότι οι συνεργάτες βρέθηκαν αντιμέτωποι με μια τραγική επιλογή και αναγκάστηκαν να υπερασπιστούν την ιδέα της ανεξαρτησίας, όταν αγωνίστηκε στην SS τάξεις, αυτοί οι άνθρωποι άφησαν ίχνος του αίματος, λαμβάνοντας μέρος στην καταστροφή του εβραϊκού γκέτο. Φύλαξη του στρατοπέδου Ζομπίμπορ και Στουγκόφ θα είναι τα «κατορθώματα» τους για πάντα θα θυμούνται οι λαοί της Λευκορωσίας, της Ρωσίας και της Πολωνίας . Λιθουανική κυβέρνηση είναι διάσημη για την επιθέσεις της στη Ρωσία, αγγίζει τα όρια του παραλόγου πολιτική στήριξης για την Ουκρανία, και αυτό δεν είναι τυχαίο. Παρά το γεγονός ότι στη Λιθουανία δεν είχαν συσταθεί παρόμοιες μονάδες των τοπικών λιθουανικών ναζιστικών ταγμάτων όμως εντός τριών μηνών από τη ναζιστική εισβολή στην Λιθουανία "καθάρισε τη χώρα από τον Εβραϊκό λαό." Η Λιθουανία εξακολουθεί επισήμως να μην λάβει την καταδίκη των εγκλημάτων αυτών των απεχθών προσώπων όπως ο Α Impulyavichus . Επιπλέον, ο ήχος της ρωσικής κατοχής στην εκπαίδευσης και στα μέσα ενημέρωσης που έχει τον σκοπό την εκστρατεία αποκατάσταση συνεργατών των Ναζί, δημιούργησαν τείχος της σιωπής μποϊκοτάροντας γύρω από αυτό το θέμα τους ελαχίστους γενναίους δημοσιογράφους και πολιτικούς που αναλαμβάνουν ρίσκα προκειμένου να εκφράσουν την αλήθεια σχετικά με την πρόσφατη ιστορία της Λιθουανίας.
Στην Ουκρανία αντί να στηρίζουν τις ευρωπαϊκές αξίες προχώρουν στην αναθεώρηση της ιστορίας, όπως ακριβώς και στις χώρες της Βαλτικής εθνικοί ήρωες διακηρύχθηκαν οι Ουκρανοί εθνικιστές, εκείνοι που αποτελούταν από SS τάγμα "Nachtigall" διέπραξαν  τη σφαγή των πολωνών διανοουμένων στο Lviv, κακοποίησαν και σκότωσαν ανθρώπους μόνο και μόνο επειδή ήταν Εβραίοι, και στη συνέχεια συνέχισε με τα πογκρόμ των προωθούμενων μαζί με τα γερμανικά στρατεύματα. Ουκρανικές αρχές σκόπιμα παραπλανούν την κοινωνία της Ουκρανίας και της Ευρώπης, υποστηρίζοντας ότι οι εθνικιστές δεν πολέμησαν κατά της Γερμανίας αλλά κατά της Ρωσίας, είναι για το καλό της ανεξαρτησίας, αναγκάστηκαν να συμμετάσχουν σε «μια συμμαχία με το διάβολο." Εκπληκτική σύμπτωση με την αποκατάσταση των συνεργατών των Ναζί στη Βαλτική. Και στις δύο περιπτώσεις που αναφέρονται στην τραγωδία των αγωνιστών για την ανεξαρτησία τους , αλλά δεν λέει τίποτα, ότι κάτω από το σύνθημα αυτό διαπράξει εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, και η καταδίκη των Ναζί περιορίστηκε σε δηλώσεις.
Ενώ η καταστροφή του άμαχου πληθυσμού και η ιδέα η χώρα για μόνο μία εθνικότητα, καθώς και η συμμετοχή στην πλευρά των Ναζί ιστορικά αναμφισβήτητη . Θέλω να πιστεύω ότι η ολλανδική κοινωνία, η οποία θυμάται τη φρίκη του ναζισμού και εκτιμά τις «υπηρεσίες» τους δικούς της συνεργάτες θα βρεί μια επαρκή κατανόηση της ιδεολογικής κληρονομιάς, από την οποία ούτε η Ουκρανία αλλά ούτε οι σύμμαχοι της Βαλτικής δεν θα μπορέσουν να ξεφεύγουν .
                                                                             
                                                                  
                                            



Ειρήνη Παυλίδου
δημιουργική ομάδα του «South-Eastern Star"



Διαβάστε Περισσότερα »

Πέμπτη, 18 Φεβρουαρίου 2016

Ο ΜΟΥΣΙΚΟΣ ΔΙΟΝΥΣΟΣ ΤΟΥ ΜΙΚΗ ΚΑΙ Η ΧΑΡΤΟΠΕΤΣΕΤΑ ΠΟΥ ΑΛΛΑΞΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΜΑΣ




 
Μία αιματηρή σελίδα της παγκόσμιας Ιστορίας άρχιζε την 1η  Σεπτεμβρίου του 1939 και θα τελείωνε στις 2 Σεπτεμβρίου του 1945.
Η Ιστορία γράφει νίκη των συμμάχων και ήττα του Γ’ Ράϊχ και της φασιστικής Ιταλίας.
Είναι όμως τόσο απλά όλα ; Εκατομμύρια νεκροί, οικονομίες καταστραμμένες, σε εθνικό και ιδιωτικό επίπεδο. Η αρηιφιλία όμως ως ανέμελη γυνή, συνεχίζει το σεργιάνι της στις στράτες του κόσμου.
Αρχίζει μία αγγελική νέα ζωή; Προς το παρόν οριοθετείται το τέλος της Γηραιάς Αλβιώνας ως παντοκράτειρα δύναμη, νέα κράτη εμφανίζονται στον ορίζοντα ενώ στους ντορβάδες των γεωπολιτικών κρεοπωλείων, τεμαχίζονται άλλα και δημιουργούνται νέοι πόλοι γεωστρατηγικής πολιτικής.
Το τι όμως είναι πολιτική θέλει μεγάλη συζήτηση.
Η χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου χάνει την κυριαρχία της στον ασιατικό χώρο, χάρη σε δύο πυρηνικά μεταλλικά μωρά, που πετάχτηκαν στη γη της μα τρία χαμόγελα κάθονται σε κόκκινες πολυθρόνες του νέου ιστορικού
σαλονιού.
Τσάι, ουίσκι και βότκα τα ποτά. Τσώρτσιλ, Ρούσβελτ, Στάλιν.
Το αναπηρικό καροτσάκι δείχνει να αντέχει περισσότερο από τον κουρασμένο βηματισμό του Τσώρτσιλ και το φοβικό από την σκιά του τρέξιμο του Στάλιν.
Γιάλτα. Ο μύθος θέλει οι τρεις νικητές να υπογράφουν την Συμφωνία χάραξης του νέου κόσμου, πάνω σε μία χαρτοπετσέτα.
Θα ήταν ευχής έργο για τους λαούς αν όλα να τέλειωναν εδώ.
Ο μουσικός "Διόνυσος" του Μίκη Θεοδωράκη, παίρνει σάρκα και οστά.
Ένα εθνικό έργο, που αγγίζει όμως όλους τους λαούς του πλανήτη και ας μην το ξέρουν.

Η μουσική στην εισαγωγή επιβλητική και αινιγματική. Δεν υπάρχουν λόγια, η Ιστορία πολλές φορές μιλάει με την σιωπή της.
Η 11η Φεβρουαρίου του 1945 όμως έχει απογόνους :
Δημιουργία του ΟΗΕ στις 26.6.1945 με δίδυμο αδέλφι το Διεθνές Δικαστήριο, με πρώτη έδρα την Χάγη.  Ποιούς όμως θα δικάσουνε;

Ο Μίκης γράφει :

Γεια και χαρά σας
άσπιλοί μου δικαστές
είμαι μπροστά σας
βγάλτε νύχια και φωτιές
η τιμωρία τρομερή
πρέπει να βγει
από τη συνάθροιση αυτή

Κάψτε τους στίχους
κάθε μελωδία μαγική
που μας πηγαίνει
σ’ άγνωστη μεριά χιμαιρική

Γεια και χαρά σας
άσπιλοί μου δικαστές
είμαι μπροστά σας
βγάλτε νύχια και φωτιές
η τιμωρία τρομερή
πρέπει να βγει
από τη συνάθροιση αυτή

Γεια και χαρά
του κόσμου αυτού οι δυνατοί
είναι μπροστά σας
ρίχτε ψέμα και χολή
σαν τα βουνά
που κλείνουν μέταλλα σκληρά
και τα τρυπούν
και την καρδιά τους την πονούν
μα η καρδιά
μέσ’ απ’ τα νύχια τους γλιστρά
και τραγουδά

Παγάνα πάνε οι στρατιές
στου Διονύσου τις χορδές
για ν’ ανάψουνε φωτιές

Να κάψουν θέλουν το θεό

με τις νυφούλες στο πλευρό
και τ’ αγόρια στο χορό

Παγάνα πάνε οι στρατιές
στου Διονύσου τις χορδές
για ν’ ανάψουνε φωτιές

Διόνυσέ μου
με τ’ ασίκικα φτερά
παλληκάρι μου
με του τράγου το κορμί
παλληκάρι μου
σέρνεις πρώτος την πομπή
Διόνυσέ μου
κοίτα ποιος σ’ ακολουθεί
Έλληνες κι αλλοδαποί

Παγάνα πάνε οι στρατιές
στου Διονύσου τις χορδές
για ν’ ανάψουνε φωτιές

Να κάψουν θέλουν το θεό
με τις νυφούλες στο πλευρό
και τ’ αγόρια στο χορό


Ποιός σταματάει έναν κόσμο που τρέχει χωρίς να ξέρει το γιατί;
Κάτω από την ποδιά της Γιάλτας, γεννιέται στις 27.12.1945 και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Ποιά έθνη όμως αφήνουν την εθνική τους οικονομία στα χέρια ενός παγκόσμιου Οργανισμού;
Και εγεννήθη άρρεν για να δώσει την απάντηση : το Ισραήλ ως κράτος γεννιέται στις 14.5.1948. Μια σφήνα ανάμεσα σε Ευρασία και Αφρικανική Ήπειρο. Είναι όμως μόνο μία σφήνα ή ο μοχλός για την πέτρα του Σίσσυφου; Ο μοχλός όμως έχει όνομα και ονομάζεται ΝΑΤΟ, που δημιουργείται στις 4.5.1949.
Ο ιδρώτας στο πρόσωπο του Μίκη συνεχίζει να γίνεται στίχος και ο στίχος μουσική καταγράφοντας τις νεομιλιταριστικές αλυσσίδες του κόσμου, που παράλογα τον σέρνουν με πρόσχημα την ειρήνη, σε μικρές αρένες πολέμου
Μιαν αλυσίδα
μου δένουν γύρω στο λαιμό
Είμαι αρκούδα
χορεύω γύφτικο σκοπό

Μέσα στα γήπεδα με γυμνάζουνε
τ’ άγρια πλήθη να χαιρετώ
με μαϊμούδες μαζί με βάζουνε
τ’ άγρια πλήθη να προσκυνώ.

Στη φυλακή μου
άγγελοι μπαίνουν σιωπηλοί
ήρθε το τέλος
δεν ήρθε ακόμα η αρχή.

Προφητικός ή στοχαστής μιάς Ιστορίας που ξεδιπλώνεται μπροστά μας σαν γυναίκα σε γαλλικό καμπαρέ προβάλλοντας τα κάλλη της, που μόνο οι πλούσιοι και οι ισχυροί μπορούν να γευτούν και οι άλλοι απλώς να βλέπουν.
Δεν υπάρχει αρχή, μόνο τέλος. Αυτός ο ιστός της μεταπολεμικής αράχνης, δημιουργεί ανάμεσα στις αγγελικές προθέσεις των νικητών, αρένες έριδος. 
Ανατολικό και Δυτικό μπλοκ. Σύμφωνο Βαρσοβίας και μία ιδέα από "νεκρό" ναζισμό, που είχε σχεδιαστεί από τον οικονομολόγο ναζιστή Βάλτερ Φουνκ, για την ενιαία γερμανοποιημένη Ευρώπη, με άξονα το γερμανικό μάρκο απέναντι στο δολάριο.
Μένει όμως μία ιδέα των σκελέθρων του ναζισμού;
Μεταλλάσσεται και ονομάζεται ΕΚΑΧ στις 18.4.1951
Ποιος είναι ο σκοπός του;  Ευρωπαϊκη Ένωση.
Μα λίγο πριν το 1951 Σχέδιο Μάρσαλ μαζί με βόμβες ναπάλμ στα βουνά της Ελλάδος, πλανιώνται πάνω από την νέο-χτιζόμενη Ευρώπη.
Ανατολικό και Δυτικό μπλοκ. Κομμουνισμός και Ευρωπαϊκή ευημερία, με ψήγματα αμερικανικού ονείρου. Ο διχασμός και τα μίση, είναι μέρος της παγκόσμιας ευημερίας που βιωματικά ο Μίκης εξιστορεί με στίχους και μουσική:

Κυνηγούσα μέσα στην Αθήνα
ήμουν τότε αμούστακο παιδί
είχα ένα πιστόλι και μια φίνα
αισιοδοξία τρομερή

Η καθοδήγηση με στέλνει
για να βρω έναν προδότη
που στη Γούβα τριγυρίζει
βρίσκω το σπίτι
και την πόρτα του χτυπώ
κι η μάνα του με γέλιο με καλωσορίζει:

’’Κάτσε, γιόκα μου, να ξαποστάσεις
όπου να’ναι ο γιόκας μου θα’ρθεί
για τη φτώχεια μας μη μας δικάσεις
η καρδιά μας μόνο είναι καλή΄΄

Τηνε κοιτάζω, σκέφτομαι πώς να της πω
πως ήρθα τον προδότη γιό της να σκοτώσω
πάνω στο αίμα του παιδιού της τ’ αχνιστό
μια Ελλάδα νέα πάω τώρα να στεριώσω

Οι καλοί όμως του κόσμου, δεν αφήνουν περιθώρια για μίση, πλάθουν τα πάντα αγγελικά και ο Οργανισμός Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, είναι γεγονός. Οι μη κυβερνητικοί οργανισμοί, κλείνουν πληγές. Κλείνουν;  Μερικά ονόματα ΜΚΟ, είναι αρκετά για να προσδιορίσουν το τόξο του κύκλου. Παρατηρητήριο ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ανθρώπινα δικαιώματα χωρίς σύνορα, εθνική ένωση για την πρόοδο των έγχρωμων ατόμων, ταμείο υπεράσπισης παιδιών, προστασία και δικαιώματα προσφύγων.
Ποιοί προστατεύουν και ποιούς; Ανοίγονται χωματερές για να θάβονται πρωτογενείς καλλιέργειες. Η παραγωγή γίνεται κατόπιν νόμων των ισχυρών. Χώρες βαπτίζονται τριτοκοσμικές. Οικονομικές μέγγενες και μοναρχο-αυτόνομες κυβερνήσεις, δημιουργούν δρόμους προσφυγιάς και παγκοσμιοποιητές ρατσιστές πίσω από πήλινα ανθρωπιστικά προσωπεία, κατατάσσουν τους λαούς σε έγχρωμους και μη έγχρωμους.
Και μέσα σε όλα αυτά, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου που γεννήθηκε την 1.1.1995 ελέγχει με οικονομικούς όρους, ακόμα και την αυτονόητη διατροφή των λαών. Υψώνουν βουνά δύσβατα, για να ιδρώνουν οι λαοί στο διάβα τους και να τρομάζουν τις χαράδρες τους, βουνά που η παγκόσμια αλυσσίδα προστασίας του πλανήτη τα ονομάζει λεωφόρους ανάπτυξης και ευτυχίας.
Οι μέρες της ζωής των λαών, γίνονται μετοχές και πουγγιά χρυσού τα ταμιευτήρια των ολίγων.
Ο Μίκης δεν σταματάει και υψώνει φωνή. Μιλάει για κάποια άλλα βουνά, για τα βουνά που οι λαοί ανασαίνουν οξυγόνο και ελπίδες ανοιξιάτικων χρωμάτων

 Καλά βουνά μου μενεξιά 

στα σύννεφα ντυμένα
τι με κοιτάτε σοβαρά
βαριά και πονεμένα


Το μονοπάτι της ζωής
τώρα το παίρνω μόνος
όσο κι αν ψάξεις, δε θα βρεις
πόσο πονάει ο πόνος

Κι εσείς, παιδιά ερημικά
τον κόσμο δεν κοιτάτε
μες στην κρυφή σας τη στοά
μονάχοι περπατάτε

Το μονοπάτι της ζωής
Τώρα το παίρνω μόνος
όσο κι ας ψάξεις, δε θα βρεις
πόσο πονάει ο πόνος΄


Κανείς δεν βρήκε το μέτρο για να μετρήσει τον πόνο, βρήκαν όμως τις βελόνες για να ράψουν τα νέα γεωωπολιτικά κοστούμια των ισχυρών, γιατί τα παλιά της Γιάλτας αρχίζει να τα τρώει ο σκώρος…

Πτώση του Ανατολικού μπλοκ. Συρρίκνωση της Σοβιετικής Ένωσης. Μοναρχο-επεκτατισμός της Αμερικής και η νέα γερμανοποιημένη Ευρώπη, όχι πιά σε ρόλο δορυφόρου αλλά σε υπαρκτό σώμα με σάρκα και οστά, θέλει να βάλει το δακτυλικό της αποτύπωμα στα υλικά προς ανακύκλωση της Γιάλτας, καθώς κάποιοι φροντίζουν να κάνουν τον δράκο της από μύθο ιστορία, με μια φωτιά στο στόμα που δεν είναι δικιά του.
Οι στρατιώτες δεν είναι πιά εθνοφύλακες. Παγκόσμιοι στρατοί θερίζουν τα χωράφια των κολλήγων και εισπράττουν μισθό από παγκόσμιους στρατηγούς του διεθνοποιημένου μας παράδεισου.
Η μπαγκέτα του Μίκη γίνεται ένα ηφαίστειο, που εκρύγνηται και χύνει τόνους λάβα, για να γεννηθεί πάνω στις στάχτες το νέο όνειρο. Οι νότες του, κραυγές αγωνίας και αφύπνισης.
Τα Καλάβρυτα, ένας παγκόσμιους θρήνος και οι νέοι εκτελεστές, άεθνοι στρατιώτες.
Αν οι λαοί δεν αναλάβουν τις τύχες τους, το μέλλον είναι αβέβαιο.

Στρατιώτες ορκισμένοι
μπήκαν στα Καλάβρυτα
ξέρεις τι σε περιμένει
όλα μαύρα και άδικα

Του καιρού μας οι στρατιώτες
πώς να σ’ το πω
δεν ορκίζονται ποτέ
είναι όλοι ιδιώτες
πώς να σ’ το πω
Με προσωπικό σοφέρ

Στρατηγοί και Φαρισαίοι
μπήκαν στο κονάκι μου
ξέρω τι με περιμένει
Γράφω το χαρτάκι μου

Το εισόδημά μου γράφω
Πώς να σ’ το πω
κι αφαιρώ το νοίκι μου
και στο τέλος υπογράφω
πώς να σ’ το πω
και την καταδίκη μου

Αυτό μπορεί να φαίνεται σαν τέλος αλλά μέσα στον δαίδαλο   των ιμπεριαλιστικών συμφερόντων που θέλουν λαούς δούλους και κυβερνώντες μαργιονέτες, είχε στηθεί το πείραμα. Η Ελλάδα περνάει την διαδικασία του Εμφυλίου και οι πειραματιστές μετράνε τις αντοχές της στα χρονόμετρα της Ιστορίας.

Δεκέμβρης. Και οι πειραματιστές στρατηγοί στο ξενοδοχείο που φέρει το όνομα της Γηραιάς Αλβιώνας, τεντώνουν το σχοινί.
Στόχος ο ακροβάτης λαός. Ένα πούρο και ένας Φλιτ Αμερικάνος, καταγράφουν την αγωνία του ιδρώτα και ο τελευταίος υπογράφει αυτόγραφα ναπάλμ για τους καταραμένους των αιώνων. Πάντα αυτές οι βόμβες πριν χρησιμοποιηθούν στο βάθος του χρόνου, πρέπει να δοκιμαστούν.
Εμφύλιος. Αν κατορθώσουμε να διαιρέσουμε έναν λαό, όλοι οι λαοί μας ανήκουν.
Βιωματικά ο Μίκης με αίμα μελάνι γράφει … Γράφει για να αφυπνίσει, γράφει για να διδάξει.
Ξεπροβοδίζουν το παιδί στην παγωνιά
έχει τα χέρια του στο στήθος σταυρωμένα
δεν έχει όνομα δεν έχει φαμελιά
κι είχε τα νιάτα του στην άνοιξη ταμένα

Στις 10 του Δεκέμβρη
πομπή φανταστική
αγόρια και κορίτσια σκοτωμένα
στην άνοιξη περνούν ευτυχισμένα

Κι η άνοιξη σκεπάζει
μ’ ανθούς ιδανικά
κορμιά αδερφωμένα

Καθώς κοιτάζω το αγόρι το χλωμό
αρχίζει, σκέφτομαι, να λιώνει το ταξίδι
για όσους ζήσαμε εκείνο τον καιρό
και ό,τι πιστέψαμε θαμμένο έχει μείνει

Στις 10 του Δεκέμβρη
πομπή φανταστική
αγόρια και κορίτσια σκοτωμένα
στην άνοιξη περνούν ευτυχισμένα

Κι η άνοιξη σκεπάζει
μ’ ανθούς ιδανικά
κορμιά αδερφωμένα


Ποιοί είναι οι νεκροί; Αυτοί που θα γεννηθούν στο μέλλον.
Ο Μίκης το προβλέπει.
Προβλέπει το μέλλον του κόσμου, μέσα από τα δεινά της Ελλάδος.
Η Ρωμιοσύνη έχει μία παγκοσμιότητα. Στρατολάτης των αιώνων, περνούσε πάντα μέσα από Θερμοπύλες θανάτου για να γεννάει αιωνιότητα.
Αυτό προσπάθησαν να σταματήσουν.
Τέλος Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και οι αναδημιουργοί του κόσμου μέσα από έναν τεχνητό παράδεισο που φτιάχνουν, δεν ξεχνούν να φυτέψουν την μηλιά και να βάλουν προστάτη το φίδι του υλισμού.
Ποιος θα επικρατήσει; Ποιος θα προδώσει; Ποιος θα είναι όμως ο νικητής;
Ο Μίκης παίρνει την ζωή του και την κάνει ποίημα. Παίρνει την θλίψη του και δημιουργεί Σπίθα ελπίδας. Ξέρει. Αυτό που έρχεται είναι πιο μεγάλο και από την προδοσία που βίωσε η γενιά του.
Ποιος κόσμος θα κλάψει για το αλυσόδεμα της παγκόσμιας Ρωμιοσύνης.

Θα σας μιλήσω μ’ ένα αλλιώτικο σκοπό
μη μου θυμώσετε πολύ, παρακαλώ
ψάχνω να βρω τη ρωμιοσύνη
κι αυτό το πάθος μού τη δίνει

Τη ρωμιοσύνη τώρα να την κλαις
να το συνηθίσεις να το λες

Στην απορία μου απάντηση ζητώ
με αποφεύγουνε, με παίρνουν για τρελό
η ρωμιοσύνη παντρεμένη
είναι ευτυχής και γκαστρωμένη

Τη ρωμιοσύνη τώρα να την κλαις
να το συνηθίσεις να το λες

Αυτά τα λόγια είναι παρανοϊκά
αφού γκαστρώθηκε, σημαίνει είναι καλά
με κουμπάρο τον Καρούδα
έξω οι βάσεις απ’ τη Σούδα

Τη ρωμιοσύνη τώρα να την κλαις
να το συνηθίσεις να το λες

1985. Ο μουσικός "Διόνυσος" κυκλοφορεί ανάμεσά μας, όμως η «ευημερία» που στήνει το Πασόκ στη χώρα, δημιουργεί πρεσβυωπία και κάνει δυσδιάκριτο αυτό που ο Θεοδωράκης βλέπει να στήνουν στο παγκόσμιο σκηνικό, πάνω στη ράχη της Ελλάδος.
Από το ’85 στην μεγάλη «ευτυχία» του ’89. Η προετοιμασία της πτώσης του Τείχους. Ποιο τείχος όμως αόρατο κτίζουν;


Μέσα στα Τάρταρα να φωτίσουν
σαν τον αρχάγγελο να ξυπνήσουν

Ψηλά στα χέρια κρατούν
μαύρα πανιά και θρηνούν
του κόσμου μαύρες μάνες
ανάβουν λαμπάδες

Μέσα στα Τάρταρα να φωτίσουν
σαν τον αρχάγγελο να ξυπνήσουν

Να γίνει φως γαλανό
τραγούδι συμπαντικό
τη γη να κατακλύσει
και να μας οδηγήσει
μέσα στα κρύσταλλα της αβύσσου
μπροστά στις πύλες της παραδείσου

Μέσα στα κρύσταλλα της αβύσσου
μπροστά στις πύλες της παραδείσου

Μέσα στα κρύσταλλα της αβύσσου, θα απολογηθεί ο τεχνητός τους παράδεισος στους λαούς κλειδοκράτορες της Δημοκρατίας μα το ταξίδι ακόμα είναι μεγάλο. Φαίνονται όλα ισοπεδωμένα, φαίνονται ότι έχουν κερδίσει.
Όλος ο πλανήτης, μια Καισαριανή. Στόχος όμως δεν είναι να σκοτώσουν το σώμα αλλά την ψυχή του λαού. Ο Διόνυσος όμως είναι το δυαδικό στοιχείο.
Και εδώ έχουμε δύο στοιχεία : οι νεκροί και οι ζωντανοί. Γέφυρα επικοινωνίας, η ιστορία του πολιτισμού. Και οι νεκροί συμβουλεύουν πώς οι αγέννητες γενιές θα γίνουν οι αθάνατοι του κόσμου και θα διεκδικήσουν ό,τι στέρησαν σε αυτούς.

Μια δρασκελιά Πετράλωνα Θησείο,
δυο δρασκελιές Συγγρού Καισαριανή,
βαθειά, μες στου μυαλού μου το αρχείο,
συννεφιασμένη είναι πάντα η Κυριακή,
βαθειά, μες στου μυαλού μου το αρχείο,
συννεφιασμένη είναι πάντα η Κυριακή.

Μη με κοιτάς με μάτια βουρκωμένα,
μες στην καρδιά μου τα `χω σφραγισμένα
τα όνειρά μας τα χαμένα.

Πρωί πρωί θα σεργιανίσω,
θα πάρω δρόμο μακρινό,
τους φίλους θ’ αποχαιρετίσω,
να ξαποστάσω πριν να `ρθεί το δειλινό,
τους φίλους θ’ αποχαιρετίσω,
να ξαποστάσω πριν να `ρθεί το δειλινό.

Στο μακρινό ταξίδι μου, θα πάρω,
όταν θα μείνω μόνος, με το Χάρο,
το τελευταίο μου τσιγάρο.




 Υπάρχει τέλος;  Υπάρχει αντιστροφή;  Θα υπάρξει επιτέλους γη για τα όνειρα των λαών;
Όταν οι λαοί δικάσουν βάζοντας στο ψυγείο τις φωτιές που άναψαν οι μεταπολεμικοί τροπαιούχοι, τότε η πομπή, μπορούμε να πούμε, ότι συνεχίζεται.
Ας μην βιαστούμε να προδιαγράψουμε τίποτα, πριν αναλύσουμε το παγκόσμιο έργο του Μίκη Θεοδωράκη «Διόνυσος».
Αρκεί μόνο ένα πράγμα: να αναλάβουμε τις ευθύνες που μας αναλογούν ως πολίτες και ως λαοί, για να μην γίνουν οι πατρίδες μας θυσία στον βωμό της παγκοσμιοποίησης.

ΣΩΤΗΡΗΣ ΜΠΟΤΑΣ
                                                        

                                    


                                                                                                                                                                             
            
                                      
                                                                                                                                                                          


                                    
                                
Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη, 16 Φεβρουαρίου 2016

ΤΗΣ ΜΑΥΡΟΦΟΡΑΣ ΓΙΕ



Σήκω της Μαυροφόρας γιέ
και των βουνών αέρα
Τα Φάληρα κυβέρνησαν
κι εμείς στην πλάτη σφαίρα

Σύννεφα πέρασα πολλά
και μόνιμη η μπόρα
Σήκω της μαυροφόρας γιέ
και καίγεται όλη η χώρα

Μαυροκορδάτοι αλώνισαν
πάντα αγκαλιά με "φίλους"
κι όλο το στάρι πήρανε
κι αδειάσανε τους μύλους

Σήκω της μαυροφόρας γιέ
και τράβα το σπαθί σου
γιατί αυτοί πουλήσανε
και το νερό της γης σου

Σήκω κι ακολουθούν πολλοί
κι είναι ο λαός μαζί σου
Καραϊσκάκη θέλουνε
για να χαθούν οι εχθροί σου

Σήκω και δες, σήκω και πες
"Ξεσηκωθείτε τώρα
Μονοιάστε όμως ειδαλλιώς
τη χάσαμε τη χώρα"

ΣΩΤΗΡΗΣ ΜΠΟΤΑΣ

Διαβάστε Περισσότερα »

Κυριακή, 7 Φεβρουαρίου 2016

Κορνήλιος Καστοριάδης: «O κάθε λαός είναι υπεύθυνος για την ιστορία του, υπεύθυνος και για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται

«…στην Ελλάδα δεν έγινε Γαλλική Επανάσταση. Πράγματι, στην Ελλάδα δεν έχει υπάρξει εποχή που ο λαός να έχει επιβάλει, έστω και στοιχειωδώς, τα δικαιώματά του. Και η ευθύνη, εκφράζεται με την ανευθυνότητα της παροιμιώδους φράσης: «εγώ θα διορθώσω το ρωμέικο;». -Ναι, κύριε, εσύ θα διορθώσεις το ρωμέικο, στο χώρο και στον τομέα όπου βρίσκεσαι.







Μια συνέντευξη που παραχώρησε ο Κορνήλιοs Καστοριάδηs (φιλόσοφος, οικονομολόγος και ψυχαναλυτής, 1922-1997).
Ερώτηση Δημοσιογράφου: Συχνά λέγεται ότι η Ελλάδα είναι «προβληματική», στην Ελλάδα «όλα γίνονται στον αέρα», «χωρίς προγραμματισμό», «χωρίς βάρος». Με τέτοιες διαπιστώσεις συμφωνούν πολλοί. Αλλά περιορίζονται συνήθως μόνο στις διαπιστώσεις. Γνωρίζω ότι η ελληνική κατάσταση σας απασχολεί βαθιά. Ποια είναι η ερμηνεία σας για όσα συμβαίνουν; Γιατί συμβαίνουν έτσι τα πράγματα στην Ελλάδα; Ποιες οι βαθύτερες αιτίες;

Καστοριάδης: Πρώτον, δεν ξέρω. Δεύτερον, στο μέτρο που μπορώ να ξέρω κάτι, είναι ότι η πολιτική ζωή του ελληνικού λαού τελειώνει περίπου το 404 π.χ.
Δημοσιογράφος: Νομίζω ότι θα ενοχλήσει πολύ αυτή η διατύπωσή σας.
Καστοριάδης: Τι να κάνουμε. Μιλώ για την πραγματική πολιτική ζωή του λαού ως αυτόνομου παράγοντα. Δεν μιλώ για μάχες, για αυτοκράτορες, για Μεγαλέξανδρους και Βασίλειους Βουλγαροκτόνους. Μετά τον πέμπτο π.Χ. αιώνα και την αυτοκυβέρνηση του λαού στις δημοκρατικές πόλεις -και πάντως, μετά τον περίεργο τέταρτο π.Χ. αιώνα- η ελληνική ελευθερία πεθαίνει. Οι ελληνικές πόλεις γίνονται υποχείριες των βασιλέων της Μακεδονίας. Βεβαίως, ο Αλέξανδρος και οι διάδοχοί του παίζουν έναν κοσμοϊστορικό ρόλο. Κατακτούν την Ασία και την Αίγυπτο. Διαδίδουν την ελληνική γλώσσα και παιδεία. Αλλά πολιτική ζωή, πλέον, δεν υπάρχει. Τα βασίλεια των διαδόχων του Αλεξάνδρου, ως πολιτική συγκρότηση, είναι ουσιαστικά μοναρχίες. Εξάλλου, καθώς ξέρουμε, ο ίδιος ο Αλέξανδρος αντιμετώπισε στασιασμό των Ελλήνων που είχε πάρει μαζί του, διότι ήθελε να τους υποχρεώσει να γονυπετούν μπροστά του, όπως οι Πέρσες μπροστά στο Μεγάλο Βασιλέα – πράγμα ανθελληνικότατο. Σε όλη τη διάρκεια της ελληνιστικής εποχής οι ελληνικές πόλεις, με λίγες περιθωριακές και παροδικές εξαιρέσεις, αποτελούν παιχνίδια στα χέρια των ελληνιστικών δυναστειών. Ακολουθεί η ρωμαϊκή κατάκτηση, κάτω από την οποία οι ελληνικές πόλεις δεν έχουν παρά μόνον κοινοτική ζωή. Κατόπιν, έρχεται η βυζαντινή αυτοκρατορία. Το Βυζάντιο είναι μια ανατολική, θεοκρατική μοναρχία. Στο Βυζάντιο η πολιτική ζωή περιορίζεται στις ίντριγκες της Κωνσταντινούπολης, του αυτοκράτορα, των “δυνατών” και των ευνούχων της αυλής. Και βεβαίως, τα σχολικά μας βιβλία δεν αναφέρουν ότι στη βυζαντινή αυλή υπήρχαν ευνούχοι, όπως σ’ αυτήν του Πεκίνου.



Δημοσιογράφος: 
Όλα αυτά αφορούν ένα πολύ μακρινό ιστορικό παρελθόν. Η Ελλάδα ως σύγχρονο νεοελληνικό κράτος έχει, ήδη, ιστορία εκατόν εβδομήντα ετών. Θα θέλατε να επικεντρώσετε σ’ αυτή την περίοδο;

Καστοριάδης: Μα, αυτή η περίοδος είναι ακατανόητη χωρίς τους είκοσι έναν αιώνες ανελευθερίας που προηγήθηκαν. Λοιπόν, μετά το Βυζάντιο έρχεται η τουρκοκρατία. Μην ανησυχείτε, δεν θα μπω σε λεπτομέρειες. Θα αναφέρω μόνο ότι επί τουρκοκρατίας όση εξουσία δεν ασκείται απευθείας από τους Τούρκους, ασκείται από τους κοτζαμπάσηδες (τους εντολοδόχους των Τούρκων), οι οποίοι κρατούν τους χωριάτες υποχείριους. Συνεπώς, ούτε σ’ αυτή την περίοδο μπορούμε να μιλήσουμε για πολιτική ζωή. Όταν αρχίζει η Επανάσταση του 1821, διαπιστώνουμε από τη μια μεριά τον ηρωισμό του λαού και από την άλλη, σχεδόν αμέσως, την τεράστια αδυναμία να συγκροτηθεί μια πολιτική κοινωνία. Την επομένη της πτώσης της Τριπολιτσάς αρχίζουν οι εμφύλιοι πόλεμοι.
Δημοσιογράφος: Πού οφείλεται αυτή η «τεράστια αδυναμία να συγκροτηθεί μια πολιτική κοινωνία»; Ποιοι είναι οι λόγοι;
Καστοριάδης:   Ουδείς μπορεί να δώσει απάντηση στην ερώτησή σας για ποιο λόγο, κάποιος, σε μιαν ορισμένη στιγμή, δεν δημιούργησε κάτι. Η συγκρότηση ενός λαού σε πολιτική κοινωνία δεν είναι δεδομένη, δεν είναι κάτι που χαρίζεται, αλλά κάτι που δημιουργείται. Μπορούμε απλώς να διαπιστώσουμε ότι, όταν απουσιάζει μια τέτοια δημιουργία, τα χαρακτηριστικά της προηγούμενης κατάστασης διατηρούνται ή αλλάζουν μόνο μορφή.
Δημοσιογράφος: Και ποια είναι τα χαρακτηριστικά αυτά στην ελληνική περίπτωση;
Καστοριάδης: Ορισμένα τα εντοπίζουμε, ήδη, στους εμφύλιους πολέμους της Επανάστασης του 1821. Βλέπουμε, για παράδειγμα, ότι η νομιμοφροσύνη και η αλληλεγγύη έχουν τοπικό ή τοπικιστικό χαρακτήρα, ισχυρότερο συχνά από τον εθνικό. Βλέπουμε, επίσης, ότι οι πολιτικές κατατάξεις και διαιρέσεις είναι συχνά σχετικές με τα πρόσωπα των «αρχηγών» και όχι με ιδέες, με προγράμματα, ούτε καν με “ταξικά” συμφέροντα. Ένα ακόμη χαρακτηριστικό είναι η στάση απέναντι στην εξουσία. Στην Ελλάδα, μέχρι και σήμερα, το κράτος εξακολουθεί να παίζει τον ρόλο του ντοβλετιού, δηλαδή μιας αρχής ξένης και μακρινής, απέναντι στην οποία είμαστε ραγιάδες και όχι πολίτες. Δεν υπάρχει κράτος νόμου και κράτος δικαίου, ούτε απρόσωπη διοίκηση που έχει μπροστά της κυρίαρχους πολίτες. Το αποτέλεσμα είναι η φαυλοκρατία ως μόνιμο χαρακτηριστικό. Η φαυλοκρατία συνεχίζει την αιωνόβια παράδοση της αυθαιρεσίας των κυρίαρχων και των «δυνατών»: ελληνιστικοί ηγεμόνες, Ρωμαίοι ανθύπατοι, Βυζαντινοί αυτοκράτορες, Τούρκοι πασάδες, κοτζαμπάσηδες, Μαυρομιχάληδες, Κωλέττης, Δηλιγιάννης.
Δημοσιογράφος: Εξαιρέσεις δεν βλέπετε να υπάρχουν; Εξαιρέσεις εντοπισμένες κυρίως στον 19ο και στον 20ό αιώνα;
Καστοριάδης: Ε, υπάρχουν δυο-τρεις εξαιρέσεις: ο Τρικούπης, ο Κουμουνδούρος, το βενιζελικό κίνημα στην πρώτη περίοδό του. Αλλά τα όποια αποτελέσματά τους καταστράφηκαν από τη δικτατορία του Μεταξά, την Κατοχή, τον Εμφύλιο, τον ρόλο του παλατιού, τη δικτατορία της 21ης Απριλίου, την πασοκοκρατία. Στο μεταξύ, μεσολάβησε ο σταλινισμός που κατόρθωσε να διαφθείρει και να καταστρέψει αυτό που πήγαινε να δημιουργηθεί ως εργατικό και λαϊκό κίνημα στην Ελλάδα. Τα αποτελέσματα τα πληρώνουμε ακόμη. Μου ζητάτε να σας εξηγήσω. Μπορείτε να μου εξηγήσετε εσείς, γιατί οι Έλληνες, που σκοτώνονταν εννέα χρόνια, για να απελευθερωθούν από τους Τούρκους, θέλησαν αμέσως μετά ένα βασιλιά; Και γιατί, αφού έδιωξαν τον Όθωνα, έφεραν τον Γεώργιο; Και γιατί μετά ζητούσαν “ελιά, ελιά και Κώτσο βασιλιά”;
Δημοσιογράφος: Μα, οι δικές σας απαντήσεις ενδιαφέρουν ιδίως όταν αφορούν ερωτήματα που εσείς θέτετε. Θα θέλατε, λοιπόν, να διατυπώσετε τις απόψεις σας;
Καστοριάδης: Σύμφωνα με την παραδοσιακή «αριστερή» άποψη, όλα αυτά τα επέβαλαν η Δεξιά, οι κυρίαρχες τάξεις και η μαύρη αντίδραση. Μπορούμε όμως να πούμε ότι όλα αυτά τα επέβαλαν στον ελληνικό λαό ερήμην του ελληνικού λαού; Μπορούμε να πούμε ότι ο ελληνικός λαός δεν καταλάβαινε τι έκανε; Δεν ήξερε τι ήθελε, τι ψήφιζε, τι ανεχόταν; Σε μιαν τέτοια περίπτωση αυτός ο λαός θα ήταν ένα νήπιο. Εάν όμως είναι νήπιο, τότε ας μη μιλάμε για δημοκρατία. Εάν ο ελληνικός λαός δεν είναι υπεύθυνος για την ιστορία του, τότε, ας του ορίσουμε έναν κηδεμόνα. Εγώ λέω ότι ο ελληνικός λαός -όπως και κάθε λαός- είναι υπεύθυνος για την ιστορία του, συνεπώς, είναι υπεύθυνος και για την κατάσταση, στην οποία βρίσκεται σήμερα.
Δημοσιογράφος: Πώς την εννοείτε αυτή την ευθύνη;
Καστοριάδης: Δεν δικάζουμε κανέναν. Μιλάμε για ιστορική και πολιτική ευθύνη. Ο ελληνικός λαός δεν μπόρεσε έως τώρα να δημιουργήσει μια στοιχειώδη πολιτική κοινωνία. Μια πολιτική κοινωνία, στην οποία, ως ένα μίνιμουμ, να θεσμισθούν και να κατοχυρωθούν στην πράξη τα δημοκρατικά δικαιώματα τόσο των ατόμων όσο και των συλλογικοτήτων.
Δημοσιογράφος: Θέλετε να πείτε ότι -αντιθέτως- σε άλλες χώρες, στη Δυτική Ευρώπη.
Καστοριάδης: Εκεί, αυτό έγινε! Ο μακαρίτης ο Γιώργος Καρτάλης έλεγε κάνοντάς μου καζούρα στο Παρίσι το 1956:«Κορνήλιε, ξεχνάς ότι στην Ελλάδα δεν έγινε Γαλλική Επανάσταση». Πράγματι, στην Ελλάδα δεν έχει υπάρξει εποχή που ο λαός να έχει επιβάλει, έστω και στοιχειωδώς, τα δικαιώματά του. Και η ευθύνη, για την οποία μίλησα, εκφράζεται με την ανευθυνότητα της παροιμιώδους φράσης: «εγώ θα διορθώσω το ρωμέικο;». -Ναι, κύριε, εσύ θα διορθώσεις το ρωμέικο, στο χώρο και στον τομέα όπου βρίσκεσαι
*Ο Κορνήλιος Καστοριάδης (Κωνσταντινούπολη, 11 Μαρτίου 1922- Παρίσι, 26 Δεκεμβρίου 1997) ήταν Έλληνας φιλόσοφος, οικονομολόγος και ψυχαναλυτής. Συγγραφέας του έργου Η Φαντασιακή Θέσμιση της Κοινωνίας, διευθυντής σπουδών στην Σχολή Ανωτέρων Σπουδών Κοινωνικών Επιστημών του Παρισιού από το 1979, και φιλόσοφος της αυτονομίας, υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους στοχαστές του 20ου αιώνα.

Πηγές:  (Η πολιτική ζωή στην Ελλάδα, κατά Κορνήλιο Καστοριάδηinfognomonpolitics.blogspot.com, antikleidi.wordpress.com

ΠΗΓΗ:https://sxoliastesxwrissynora.wordpress.com/2012/04/25/%CE%BA%CE%BF%CF%81%CE%BD%CE%AE%CE%BB%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%B9%CE%AC%CE%B4%CE%B7%CF%82-o-%CE%BA%CE%AC%CE%B8%CE%B5-%CE%BB%CE%B1%CF%8C%CF%82-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1/


Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη, 2 Φεβρουαρίου 2016

300 ΛΕΩΝΙΔΕΣ (Ποίηση)




Μάθαμε για τις Θερμοπύλες
και κινήσαμε για να τις βρούμε
Παντού θειάφι και καμμένα δέντρα
Κάτι κάναμε λάθος και πήραμε άλλα βήματα
Μα είναι ίδιος ο δρόμος
δεν μπορεί να χάσαμε τις Θερμοπύλες.
Παντού θειάφι και ρουφάει το οξυγόνο μας
Κοιταχτήκαμε μεταξύ μας
Είμαστε 300 Λεωνίδες χωρίς Σπαρτιάτες
και οι Θεσπιείς μακριά
Τους Πέρσες τους πολεμάς
Το θειάφι όμως που γεννά η αρχηγία
είναι αυτό που μας πήρε το οξυγόνο
και γίναμε καμμένα δέντρα
που και η Άνοιξη αδιαφορεί να τ' ακουμπήσει.

ΣΩΤΗΡΗΣ ΜΠΟΤΑΣ

Διαβάστε Περισσότερα »

Το φως λιγόστεψε στην άκρη της πόλης της Αναστασίας Βούλγαρη





Παρουσίαση βιβλίου


από τις εκδόσεις "Εύμαρος" του Πέτρου Κακολύρη

Στις 3 Φεβρουαρίου και ώρα 18:00 θα παρουσιαστεί η νέα ποιητική συλλογή της Αναστασίας Βούλγαρη «Το φως λιγόστεψε στην άκρη της πόλης» στο φιλόξενο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης.

Η παρουσίαση θα γίνει με ένα θεατρικό αναλόγιο από τους ηθοποιούς Ευγενία Αποστόλου, Αλίκη Ζαχαροπούλου, Τάκη Νάτση και τον Βασίλη Παλαιολόγο, οι οποίοι θα διαβάσουν αποσπάσματα του βιβλίου. 

Στο πιάνο ο Στέφανος Κορκολής, με το ευφάνταστο μοναδικό του ταλέντο, θα συνοδεύσει τις αναγνώσεις με μελωδίες εμπνευσμένες από τα ποιήματα του βιβλίου, ενώ δίπλα του η Σοφία Μανουσάκη θα ερμηνεύει με την ονειρική φωνή της.

Την σκηνοθετική επιμέλεια θα κάνει ο ηθοποιός και σκηνοθέτης ο Αλέξιος Κοτσώρης.

Για το βιβλίο θα μιλήσουν ο φιλόλογος Μανώλης Χατζηνάκης, ο ποιητής Βασίλης Κουμής και ο ζωγράφος και συγγραφέας Ανδρέας Μαράτος.

Το βιβλίο είναι αφιερωμένο στον Μίκη Θεοδωράκη.

ΠΗΓΗ:https://www.facebook.com/events/950483165000506/
Διαβάστε Περισσότερα »