Τετάρτη, 30 Μαρτίου 2016

ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΟΝ ΝΙΚΟ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΙΗΤΗ ΜΙΜΗ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ




Μίμης Οικονόμου (η μάνα του Μπελογιάννη)

Ο Νίκος Μπελογιάννης ήταν Έλληνας κομμουνιστής, ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ, αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης κατά των Γερμανών και στέλεχος του ΔΣΕ. Εκτελέστηκε το 1952 ως κομμουνιστής με την κατηγορία της κατασκοπείας.


Μάνα με την μαντήλα σου, τα ξέπλεκα μαλλιά σου
τον πόνο πως τον άντεξες που είδες τα παιδιά σου
και που την βρήκες την στοργή να πεις δεν πειράζει
να ΄ναι το αίμα αυτό στερνό, του γιόκα μου που στάζει.
Μάνα εσύ που γέννησες τόσα πολλά βλαστάρια κι είχες παιδιά όλο ζωή και στα 'δειχναν κουφάρια Είπες, Να δώσω μια ευχή στα πέρατα, στις μάνες νάνε στερνές στην Λευτεριά του γιου μου οι καμπάνες.
Μάνα ο γιος σου πάλεψε να λείψει η δυστυχία Και αγωνίστηκε σκληρά να δει την ευτυχία . Ήθελα γάργαρα νερά στον κόσμο να δροσίζουν Να είναι λέει σαν πουλιά γλυκά να τιτιβίζουν.
Ήθελε όλα τα κλαριά ελεύθερα ν’ ανθίζουν να ‘ναι δικές μας οι πλαγιές, οι κάμποι, να καρπίζουν ήθελε νάναι η χαρά σε όλους απλωμένη και η γλυκειά Πατρίδα μας αλήθεια ευτυχισμένη.
Μίσος κακία διχασμός εδώ να μην ανθούνε όσο κι αν τα ποτίζουνε όσο κι αν προσπαθούνε . Μα όλα αυτά δεν τάθελαν όλα τα κάναν πέρα και ήρθε και ξημέρωσε συννεφιασμένη μέρα.
Την νύχτα ξεκινήσανε ακόμα πριν χαράξει μην δούνε το τι κάνανε ο ήλιος μην τρομάξει. Είχανε κάνει άσωτα εγκλήματα, ρημάδια Όλα στη νύχτα τάκαναν και μείναν..στα σκοτάδια
Την ώρα που τον στήνανε αυτός χαμογελούσε κι ένα γαρύφαλλο απαλά στα χείλη του κρατούσε Κι όταν ακούστηκε η βροντή και είχε συννεφιάσει κύλισε το γαρύφαλλο στο αίμα του να φτάσει.
Πέντε λουλούδια έμειναν χωρίς ζωή, μα τότε στον αγέρα λυπητερά ακούστηκε να παίζει μια φλογέρα. Σ’ ένα σκοπό τραγούδαγε για την Ελευθερία. όσοι μισούνε την σκλαβιά τους γράφει η ιστορία. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΤΟΝ ΠΟΙΗΤΗ ΜΙΜΗ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΗ ΤΟΥ ΠΟΙΗΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΣΤΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΕΣ ΣΥΖΗΤΗΣΕΙΣ
η εικόνα προφίλ του Μίμης Οικονόμου
          Ο ΠΟΙΗΤΗΣ
   ΜΙΜΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΡΙΚΑΛΑ 1994

ΠΗΓΗ:https://www.facebook.com/oikmimis


                                           

                                                       Η ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗ

                                                                                               
Διαβάστε Περισσότερα »

Σάββατο, 26 Μαρτίου 2016

ΦΘΙΑ


ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΥ ΑΓΑΠΟΥΝ ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΕΛΕΝΗ (ΕΛΛΑΔΑ)
ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΤΡΟΜΑΖΕΙ Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΑΧΙΛΛΕΑ.....
ΙΣΑ ΙΣΑ ΤΟΝ ΑΝΑΖΗΤΟΥΝ





                                         Τι κι αν η Φθία μου τάχθηκε για Βασίλειο
                                         Σε ύδατα ιερά με αναζήτησε το πεπρωμένο μου
                                         Την ώρα που από τη θάλασσα η μάνα μου
                                         έκλεβε τα δάκρυα
                                         τον Απόλλωνα προκαλούσα για δώρο αθάνατο
                                         βέλος στην καρδιά της αιωνιότητας
                                         Κανένα βήμα πίσω
                                         Τούτη η πόλη είναι για Βασιλείς
                                         που θα γεράσουν ευτυχισμένοι
                                         Και όταν η ώρα φτάσει του ύπνου
                                         στους θολωτούς τους τάφους
                                         τ' αμύθητα τα δώρα τους θα κρύβουν
                                         και μια χρυσή θλιμένη προσωπίδα δίχως όνομα.

                                         ΣΩΤΗΡΗΣ ΜΠΟΤΑΣ
Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη, 22 Μαρτίου 2016

Οι μεταξικοί μύθοι και ο βελούδινος εθνικισμός – το ΙΚΑ και το 8ωρο


Κατά τη διάρκεια της τετραετούς διακυβερνήσεώς του αρκετοί φιλεργατικοί νόμοι θεσπίστηκαν που ισχύουν έως τις μέρες μας. Αξίζει να σημειωθεί ότι το ΙΚΑ είναι δημιούργημα του Ιω. Μεταξά.
Livepedia.gr
Το καθεστώς της 4ης Αυγούστου, προσπαθώντας να κατευνάσει την κοινωνική αναταραχή, προώθησε κάποια φιλολαϊκά μέτρα, όπως το 8ωρο και κάποιες υποχρεωτικές βελτιώσεις στο εργατικό περιβάλλον, ενώ επένδυσε στην άμυνα, όσο αυτό του επιτρεπόταν από τις μεγάλες δυνάμεις.
el.wikipedia.org
Η λήψη, για πρώτη φορά, σοβαρών μέτρων στον τομέα της κοινωνικής ασφάλισης -όπως ιδιαίτερα η σύσταση του ΙΚΑ, το 1937- προσφερόταν για να αμβλύνει την κοινωνική αντίδραση, χωρίς όμως να μπορέσει να την εξαλείψει.
Σχολικό βιβλίο της Γ' Λυκείου, σελ 107



Δύο από τις πιο έγκριτες, υποτίθεται, ιστοσελίδες εγκυκλοπαιδικού χαρακτήρα κι ένα έγκριτο, υποτίθεται πάλι, σχολικό βιβλίο αναπαράγουν τους αγαπημένους μύθους των εθνικιστών για να εξωραΐσουν το φασιστικό πρόσωπο του Ιωάννη Μεταξά, τον παρουσιάζουν ως ένα φιλολαϊκό κυβερνήτη με μεγάλη απήχηση στην ελληνική κοινωνία απαλύνοντας τις κοινωνικές και τις πολιτικές επιπτώσεις από το στυγνό καθεστώς . Όμως, όπως συμβαίνει πάντοτε σε αυτές τις περιστάσεις, η επιλεκτική άγνοια στοιχειωδών πτυχών της νεοελληνικής ιστορίας καταρρίπτει με πάταγο κάθε απόπειρα διαστρέβλωσής της αν και φαίνεται πως με βάση τις συγκεκριμένες ιστοσελίδες, κάποια επετειακά άρθρα της Καθημερινής, μια επίσης επετειακή εκπομπή του Αλέξη Παπαχελά και το σχολικό βιβλίο της Γ' Λυκείου, η συστηματική απάλειψη σκοτεινών πλευρών της μεταξικής ιστορίας κερδίζει έδαφος προς όφελος της καλλιέργειας ενός σύγχρονου «βελούδινου» εθνικισμού χωρίς τις ακρότητες του παρελθόντος.

σπάνια φωτογραφία από τα γεγονότα το Μάη 1936 στη Θεσσαλονίκη

Για να κατανοήσουμε το εύρος της ιστορικής διαστρέβλωσης πρέπει πρώτα να κάνουμε μια αναδρομή σε ένα γεγονός που τα σχολικά κυρίως βιβλία, αλλά και πολλά «ιστορικά», δηλαδή γραμμένα από ιστορικούς αμφιβόλου πολιτικής αξιοπιστίας, αποφεύγουν να αναφερθούν σε αυτό. Πρόκειται για την αιματηρή απεργία των καπνεργατών το Μάη του 1936, που προέκρινε την εγκαθίδρυση της δικτατορίας της 4ης Αυγούστου παρασύροντας την Ελλάδα στον άξονα του ευρωπαϊκού φασισμού. Ο προάγγελος της μεταξικής δικτατορίας ήταν ο διορισμός του Ιωάννη Μεταξά από το βασιλιά Γεώργιο Β' ως υπουργό Στρατιωτικών στις 9 Μαρτίου 1936 και ως αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Κωνσταντίνου Δεμερτζή. Στις 13 Απριλίου πεθαίνει ο Δεμερτζής και διορίζεται στη θέση του από το βασιλιά ο Μεταξάς. Μπροστά στο κίνδυνο του φασισμού, οι εργαζόμενοι κατεβαίνουν σε μαζικές απεργίες, Στο Σουφλί απεργούν 10.000 μεταξοπαραγωγοί, ξεσπούν αγροτικά συλλαλητήρια στη Μακεδονία και οι καπνοπαραγωγοί της Καβάλας κάνουν 24ωρη προειδοποιητική απεργία με αιτήματα τη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου, καλύτερα μεροκάματα, καλύτερη ασφάλιση, περισσότερες πολιτικές ελευθερίες και φυσικά, φραγμό στον επερχόμενο φασισμό. Στις 29 Απριλίου αρχίζει η μεγαλύτερη απεργία διαρκείας στη Θεσσαλονίκη από τους καπνεργάτες και που επεκτείνεται στις Σέρρες, το Λαγκαδά, το Βόλο, τη Δράμα, την Ξάνθη και στην Καρδίτσα. Την Πρωτομαγιά, σύσσωμος ο εργατικός κόσμος της Θεσσαλονίκης, παρά την απαγόρευση του γενικού αστυνομικού διευθυντή Ντάκου, συγκεντρώνεται και την γιορτάζει με πορείες και διαμαρτυρίες. Οι μέρες που ακολουθούν είναι τραγικές. Η αστυνομική βία που ξεσπά και με τη βοήθεια του στρατού ξεπερνάει κάθε όριο σε σημείο που κατεβαίνουν για συμπαράσταση στους καπνεργάτες και πολλοί κλάδοι εργαζόμενων. Η γενικευμένη εξέγερση παραλύει κάθε επαγγελματική δραστηριότητα με αποτέλεσμα η αστυνομία αλλά και ο στρατός να ταμπουρωθούν στα τμήματα και στα στρατόπεδα. Κομβικό σημείο της εξέργεσης είναι και η λιποτάκτηση σημαντικού δημοκρατικού μέρους του στρατού προς τους απεργούς, κάτι που κάνει τον Μεταξά να λάβει περισσότερα δραστικά μέτρα. Στέλνει το στόλο και μια μεραρχία στρατού από τη Λάρισα και το εργατικό κίνημα καταστέλλεται βίαια στις 9 Μαΐου αφήνοντας πίσω 12 νεκρούς και εκατοντάδες τραυματίες. Η 24ωρη πανελλαδική απεργία της ΓΣΕΕ την 13η Μαΐου, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τα γεγονότα της Θεσσαλονίκης, οδήγησε στις συλλήψεις τόσο των απεργών της Θεσσαλονίκης όσο και της ΓΣΕΕ με συνέπεια να φυλακιστούν και να εκτοπιστούν εκατοντάδες κορυφαία στελέχη του εργατικού κινήματος. Ο δρόμος προς την 4η Αυγούστου είναι πλέον ανοιχτός. [Παράρτημα 1].

η συγκλονιστική φωτογραφία με τον δολοφονημένο απεργό Τάσο Τούση και τη μάνα του
Σε αυτό το ιστορικό πλαίσιο θα κατανοήσουμε καλύτερα την καλλιέργεια των μεταξικών μύθων για το ΙΚΑ και το 8ωρο. Τα γεγονότα του Μάη στη Θεσσαλονίκη και η εγκαθίδρυση της μεταξικής δικτατορίας έφεραν πολύ μεγάλη δυσαρέσκεια στον ελληνικό λαό, όπως ήταν αναμενόμενο αφού ήταν μοιρασμένος ανάμεσα τους βενιζελικούς και τους μοναρχικούς. Πώς ένας φασίστας μπορούσε να παρεμβληθεί σφήνα στην πολιτική πόλωση χωρίς να διαφανεί ότι τελικά υποκινήθηκε από το συμφέρον του; Τη λύση έδωσε ο βασιλιάς Γεώργιος Β' που πραξικοπηματικά διάλυσε τη Βουλή καταργώντας τον κοινοβουλευτισμό και παραχωρώντας την αμέριστη εμπιστοσύνη του στον Μεταξά. Επειδή όμως η λαϊκή δυσαρέσκεια είχε ως φυσική συνέπεια να διογκώνεται, ο δικτάτορας πλέον έδρασε με φιλολαϊκά μέτρα που αφορούσαν την κοινωνική ασφάλιση και την ποιότητα της εργασίας. Εδώ λοιπόν εισέρχεται ο μύθος που θέλει τον Μεταξά να επινοεί το 8ωρο και να ιδρύει το ΙΚΑ μόνο που η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική γιατί αυτά τα μέτρα προϋπήρχαν ήδη με νομοσχέδια και προεδρικά διατάγματα από τις κυβερνήσεις του Βενιζέλου και του Τσαλδάρη!


Ας δούμε κατ' αρχήν τι συνέβει με το 8ωρο. Το 1931 ιδρύεται η Εργατική Εστία, το 1932 ψηφίζεται το 8ωρο, το 1934 ψηφίζεται ο νόμος περί κοινωνικών ασφαλίσεων (ΙΚΑ), ενώ από το 1935 εφαρμόζονται οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας. Πριν την αποφράδα ημέρα της 4ης Αυγούστου 1936. Έτσι έχουμε για κυβερνήσεις [Παράρτημα 2]:

1931: κυβέρνηση Ελευθέριου Βενιζέλου
1932: ως άνω
1934: κυβέρνηση Παναγή Τσαλδάρη
1935: ως άνω

Για να τα ξεκαθαρίζουμε τώρα, το 8ωρο δεν καθιερώθηκε επί Μεταξά αλλά με το Προεδρικό Διάταγμα της 27ης Ιουνίου 1932, δηλαδή επί κυβέρνησης Ελευθέριου Βενιζέλου. Έχουμε το σχετικό ΠΔ στα χέρια μας - με τίτλο: Περί κωδικοποιήσεως και συμπληρώσεως των περί 8ώρου εργασίας διατάξεων:

το προοίμιο του Προεδρικού Διατάγματος

ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα, το άρθρο 7, που καταρρίπτει τους ισχυρισμούς των φιλομεταξικών και των "ανορθωτών" της εθνικά ορθής ιστοριογραφίας

Κατά τα άλλα, ο αγαπημένος μύθος των εθνικιστών λέει ότι ο Μεταξάς καθιέρωσε το 8ωρο. Το πλήρες ΠΔ είναι διαθέσιμο σε google doc. Η ιστορία δεν σβήνεται.

Η ίδρυση του ΙΚΑ, μας λένε, έγινε από τον Ιωάννη Μεταξά. Η Χαλιμά λέει πιο πιστευτά παραμύθια, ο Νόμος 6298/1934 διαψεύδει κι αυτό το εθνικιστικό σενάριο που παρεσείφρησε και στο βιβλίο της Γ' Λυκείου. Έχουμε το νόμο αυτόν στα χέρια μας – με τίτλο: Περί Κοινωνικών Ασφαλίσεων:

η επικεφαλίδα...


Προσέξτε τη λεπτομέρεια: "Παρά τω ιδρύματι των Κοινωνικών Ασφαλίσεων". Μιλάει λοιπόν ξεκάθαρα για Ίδρυμα εν έτει 1934, δύο χρόνια πριν την επιβολή της δικτατορίας!

Προσέξτε εδώ τις χρονολογίες, η "ίδρυση" του ΙΚΑ λοιπόν δεν είναι τίποτε άλλο από μια τροποποίηση του νόμου το 1937 για να βάλει χέρι ο Μεταξάς στα αποθεματικά προετοιμάζοντας την αμυντική γραμμή στα σύνορα με τη Βουλγαρία. Όμως, ο πόλεμος ξεκίνησε από την ελληνοαλβανική μεθόριο... Χαρακτηριστικά είναι τα στοιχεία του ΓΕΣ, ξοδεύτηκαν δύο δισεκατομμύρια δραχμές για τη δημιουργία της "γραμμής Μεταξά" στην Ανατολική Μακεδονία και μόλις δύο εκατομμύρια (!) δαπανήθηκαν στα σύνορα με την Αλβανία. Διορατικός ο στρατάρχης αν μη τι άλλο.

Ο πλήρης Νόμος 6298 είναι κι αυτός διαθέσιμος σε google doc. Η ιστορία δεν σβήνεται κι ας σκούζουν όσο θέλουν οι λάτρεις του Μεταξά, το βιβλίο της Γ' Λυκείου, η Wikipedia, η Livepedia, μερικά «παπαγαλάκια» της μεγαλοδημοσιογραφίας και δυστυχώς, οι αφελείς που καταπίνουν αμάσητο το φασιστικό παραμύθι.

Αν πάτε στην ιστοσελίδα του ΙΚΑ θα δείτε ότι ο πρώτος πρόεδρος ήταν ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος. Ποιά περίοδο; 1934 – 1935! Την περίοδο 1936 – 1941 πρόεδρος χρημάτισε, ο διορισμένος από τον δικτάτορα Μεταξά, ο Σπύρος Κορώνης. Στην προσπάθεια να χαλιναγωγηθεί το συνδικαλιστικό κίνημα και να ελέγχεται μέσω της «φιλεργατικής» δικτατορικής κυβέρνησης, πρόεδρος της ΓΣΕΕ διορίζεται ο Αριστείδης Δημητράτος που ήταν ταυτόχρονα και υπουργός Εργασίας. Η ειρωνεία είναι ότι ο Δημητράτος προερχόταν από τους ηγετικούς κόλπους του ΚΚΕ για να καταλήξει στην άκρα δεξιά. Κάτι που το βλέπουμε να συμβαίνει σήμερα με ένα άλλο κόμμα που προσπαθεί να αντλήσει πρόσωπα από τη δεξαμενή των σκληροπυρηνικών της ακροαριστεράς, το ΛΑ.Ο.Σ. Έχει πολύ ενδιαφέρον τώρα να παρατηρήσουμε πως οικειοποιήθηκε ο Νόμος 6298 από τον Μεταξά. Με μια τροποποίηση:

δ) Α.Ν. 694 της 4/12 Μαίου 1937 περί αυθεντικής ερμηνείας, συμπληρώσεως και τροποποιήσεως διατάξεων τινών της ασφαλιστικής νομοθεσίας.

«Αυθεντική ερμηνεία», τα λέει όλα ο χαρακτηρισμός αυτός. Στην πορεία βέβαια καταργήθηκαν οι περισσότερες διατάξεις του νόμου για να εκσυγχρονιστεί και να εκδημοκρατιστεί, έτσι δεν γνωρίζουμε σε τι ακριβώς συνίστατο η «αυθεντική ερμηνεία» μα η Ιστορία μπορεί κι εκδικείται τους παραχαράκτες της αρκεί να παρουσιαστούν ορθά κοφτά τα πιο ανελέητα τεκμήρια της: τους Νόμους.

Γίνεται προφανές γιατί ο βελούδινος εθνικισμός των κηνσόρων της εθνικά ορθής ιστοριογραφίας έχει το άγχος να απαλλάξει τον Μεταξά από το βάρος των εγκλημάτων του, και τα έχουν μισοκαταφέρει μέχρι στιγμής. Ο δικτάτορας οικειοποιήθηκε το 8ωρο και το ΙΚΑ, σαν αυτούς τους αστείους πολιτικούς και δημάρχους που εγκαινιάζουν έργα που ξεκίνησαν οι προκάτοχοί τους, για να κατευνάσει την κοινή γνώμη που είχε νωπή τη μνήμη για τα αιματηρά γεγονότα της Θεσσαλονίκης. Αλλά, όπως είδαμε, ο σύγχρονος βελούδινος εθνικισμός, που δεν στηρίζεται πλέον στη βία και το παρακράτος αλλά στη διείσδυση στα κρίσιμα πεδία της έντυπης και διαδικτυακής ενημέρωσης, της ιστοριογραφίας και της παιδείας, βρίσκει προφάσεις και ευκαιρίες για να καθοδηγήσει την ελληνική κοινωνία σε ένα πολιτισμικό αυτισμό όπου κάθε εθνικά ορθή ανοητολογία σερβίρεται ως ναρκωτική ουσία που αποκοιμίζει τη σκέψη και την ηθική.

Γιατί, μην το ξεχνάμε, ο εχθρός του ελληνορθόδοξου αιματολάγνου εθνικισμού είναι ο σκεπτικισμός και η γνώση.

Και για τα όσα γράψαμε μέχρι τώρα, οι ψαγμένοι σωστά υποψιάζεστε, σε όλες τις αναφερόμενες πηγές στην επικεφαλίδα του ποστ δεν υπάρχει καμία απολύτως αναφορά στα γεγονότα της Θεσσαλονίκης το Μάη του 1936. Εκτός από μια πολύ απαλή, σχεδόν ξυστά περνάει, νύξη της Wikipedia στο λήμμα για τον υπέροχο Ιωάννη Μεταξά: Το 1936, κατόπιν διαφόρων συγκυριών, διορίστηκε Πρωθυπουργός της Ελλάδας.

Μνήμη κοντή κι αλλήθωρη.
ΥΓ. Με αυτό το ποστ, ξεκινάει ένα αφιέρωμα στους μεταξικούς μύθους καθώς είναι κοντά η δυσώδης επέτειος. Το υλικό που μαζεύεται έχει φτάσει σε δυσθεώρητα ύψη και είναι κρίμα να πάει χαμένο. Αναμείνατε στις οθόνες σας.
_______________________

*Ευχαριστούμε θερμά τον elawyer για την πολύτιμη συνεισφορά του με το ΠΔ του 1932 και και το ν.6298.
_______________________

Παράρτημα 1

σπάνια φωτογραφία, η κηδεία του Τάσου Τούση

Οι νεκροί από την τελευταία μέρα των γεγονότων της Θεσσαλονίκης αξίζουν τη μνεία:
Τάσος Τούσης, 25 χρόνων, οδηγός από το Ασβεστοχώρι. Αναστασία Καρανικόλα, 23 χρόνων, καπνεργάτρια. Ίντο Σρενόρ, νικελωτής. Δημήτρης Αγλαμίδης, 26 χρόνων, σωφέρ. Γιάννης Πανόπουλος, 23 χρόνων, καπνεργάτης. Σαλβατόρ Ματαράσσο, 25 χρόνων, καπνεργάτης. Δημήτρης Λαϊλάνης, καπνεργάτης. Σταύρος Διαμαντόπουλος, 23 χρόνων. Μανώλης Ζαχαρίου, 26 χρόνων. (πηγή: Δημήτρης Α. Κατσορίδας, Βασικοί σταθμοί του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος στην Ελλάδα 1870-2001) Επίσης, μνημονεύονται ως θύματα και οι Β. Σταύρου, Ιωάννης Πιτάρης, Ευθύμης Μάνος. (πηγή: το Ποντίκι)

Παράρτημα 2Προσέξτε πόσο ωραία τα μπερδεύει η "αξιόπιστη" Wikipedia:
Στο λήμμα Παναγής Τσαλδάρης διαβάζουμε:
Το Μάρτιο του 1933 ο Τσαλδάρης σχημάτισε νέα κυβέρνηση με τον Κονδύλη υπό τη δική του προεδρία.
Το 1935 ανετράπη από στρατιωτικό πραξικόπημα υπό των αντιστρατήγων Παπάγο και Ρέππα.
ενώ στο λήμμα Αλέξανδρος Οθωναίος:
Ηγήθηκε της στρατιωτικής κυβέρνησης η οποία σχηματίστηκε μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα του Μαρτίου του 1933 και απομακρύνθηκε το 1935, μετά την επικράτηση της αντιβενιζελικής παράταξης και τη Βασιλική Παλινόρθωση.
Στο λήμμα Κωνσταντίνος Δεμερτζής διαβάζουμε:
Το 1935 μετά τη παλινόρθωση της Βασιλείας στην Ελλάδα ο Κωνσταντίνος Δεμερτζής ως ευρισκόμενος πλέον υπεράνω των πολιτικών κομμάτων της εποχής (σ.σ. η "αντιβενιζελική παράταξη" που αναφέρεται πιο πάνω για τον Οθωναίο) κλήθηκε από τον Βασιλέα Γεώργιο Β' όπως αναλάβει Πρωθυπουργός και σχηματίσει "άχρουν κυβέρνηση" διαδεχόμενος τον Γεώργιο Κονδύλη. Έτσι στις 30 Νοεμβρίου του 1935 ορκίσθηκε Πρόεδρος της Κυβέρνησης.
που ο Γεώργιος Κονδύλης:
Τον Οκτώβριο οργάνωσε το Κίνημα της 10ης Οκτωβρίου (σ.σ. 1935) το οποίο επανέφερε τη Μοναρχία και έγινε Πρωθυπουργός... παραιτήθηκε στις 30 Νοεμβρίου 1935.

όταν στο λήμμα Τσαλδάρης, υπενθυμίζουμε, αναγράφεται συμπληρωματικά:

Το 1935 ανετράπη από στρατιωτικό πραξικόπημα υπό των αντιστρατήγων Παπάγο και Ρέππα.
Μάθατε ιστορία; Μπάχαλο! Αλλά αν θέλετε να μάθετε για τις εκλογικές αναμετρήσεις της Β' Ελληνικής Δημοκρατίας, αυτή η ιστοσελίδα κι αυτή με τον κατάλογο των πρωθυπουργών λύνει πολλές από τις απορίες και αποδίδουν τα του Καίσαρος τω Καίσαρι τα δήθεν "φιλολαϊκά φιλεργατικά μέτρα" του Μεταξά.
Το θέμα λοιπόν δεν είναι ότι τα λένε όλα λάθος αλλά μισά και ατσούμπαλα χωρίς να διαφωτίζουν πως, που και ποιος έκανε τι και πότε. Αλλά και μόνο η χονδροειδής αντίφαση μεταξύ Τσαλδάρη και Οθωναίου δείχνει την χαμηλή αξιοπιστία της εν λόγω ιστοσελίδας καθώς δεν διευκρινίζεται επαρκώς και ο ρόλος του Νικόλαου Πλαστήρα το 1933. Αλλά είπαμε, είναι πιο εύκολο να υιοθετήσουμε ως ιστορικό γεγονός ότι ο Μεταξάς ήταν ο αρχιτέκτονας του 8ώρου και του ΙΚΑ παρά να παρακολουθήσουμε αυτό το απίστευτο μπουρδούκλωμα αλληλοσυγκρουόμενων "ιστορικών" δημοσιεύσεων.
Παράρτημα 3

Η ανακοίνωση της πραξικοπηματικής κυβέρνησης:

«Eπικειμένης γενικής στασιαστικής κινήσεως των κομμουνιστών της οποίας σοβαρά εκδήλωσις μετά ταραχών είχε οργανωθεί και προκηρυχθεί διά σήμερον, Κυβέρνησις τη εγκρίσει της A.M. του Βασιλέως, όπως προλάβη την αιματοχυσίαν και επιβάλη το κράτος του Νόμου, εκήρυξε χθες την εσπέραν τον Στρατιωτικόν Νόμον και διέλυσε την βουλήν . Εκλογαί ανεβλήθησαν επ' αόριστον. Επικρατεί απόλυτος ησυχία. Κυβέρνησις τελείως Κυρία της καταστάσεως. Κοινή γνώμη επικροτεί γενικώς μέτρα κυβερνήσεως».
Παράρτημα 4:

ενδεικτικές ιστοσελίδες

*Αποσπάσματα από τον Επιτάφιο του Γιάννη Ρίτσου που γράφτηκε για τον Τάσο Τούση και τη χαροκαμένη μάνα του.
*Το Ποντίκι: Η τελευταία αναλαμπή πριν απ το βαθύ σκοτάδι.
*blog Ιστορία, αφιερωμένο στα λάθη του βιβλίου ιστορίας της Γ' Λυκείου. Το σχετικό ποστ.
*blog Λαβύρινθος: τα γεγονότα του Μάη 1936 μέσα από το ημερολόγιο του Γιάννη Ταμτάκου.
*blog Ab irato: "Ιστορική συνέχεια"
*ΙΚΑ-ΕΤΑΜ: ο κατάλογος με τους προέδρους του Ιδρύματος
*Η πονηρή "αγιογραφία" ενός δικτάτορα από τους
Φακέλους του Αλ. Παπαχελά σε συνέχειες 1, 2, 3, 4, 5
*Χρονολόγιο κυβερνήσεων από το Ινστιτούτο Πολιτιστικής και Εκπαιδευτικής Τεχνολογίας (το site της Βουλής δεν έχει ανάλογο κατάλογο!)
*Γενική Γραμματεία Κοινωνικών Ασφαλίσεων, μια ιστορική σύνοψη για την κοινωνική ασφάλιση στην Ελλάδα.


Βασική βιβλιογραφία
*Δημήτρης Α. Κατσορίδας, Βασικοί σταθμοί του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος στην Ελλάδα 1870-2001
*Γιάννης Λιάσκος, Η ιστορία του συνδικαλιστικού κινήματος των δημοσίων υπαλλήλων
*Αντώνης Λιάκος, Η «κοινωνική πολιτική» της 4ης Αυγούστου, άρθρο στο ΒΗΜΑ
*Σπύρος Λιναρδάτος, Η εξωτερική πολιτική της 4ης Αυγούστου


Πηγές φωτογραφιών
Αναφέρονται με τη σειρά δημοσίευσης εκτός των παραθέσεων από τα ΠΔ και το ν.6298:μέσω google
Δ. Κατσορίδας, ως άνω
μέσω google
το Ποντίκι
Δ. Κατσορίδας, ως άνω

ΠΗΓ:http://jungle-report.blogspot.gr/2008/07/8.html
Διαβάστε Περισσότερα »

Αναστασία Βούλγαρη: «Το φως λιγόστεψε στην άκρη της πόλης»

Εκδηλώσεις: Παρουσίαση βιβλίου


Αύριο Τετάρτη 23 Μαρτίου 2016 στις 7:00 μ.μ στον Cafe - Πολυχώρο "Αίτιον"  Τζιραίων 8-10 στην Ακρόπολη, θα γίνει η παρουσίαση του βιβλίου (ποιητική συλλογή) της Αναστασίας Βούλγαρη «Το φως λιγόστεψε στην άκρη της πόλης» από τις «Εκδόσεις Εύμαρος»



Λίγα λόγια από την συγγραφέα:



Για το βιβλίο θα μιλήσουν:

  • Γιώργος Κασιμάτης, συνταγματολόγος, ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών
  • Βασίλης Κουμής, ποιητής

Αποσπάσματα των ποιημάτων θα διαβάσουν οι ηθοποιοί:

  • Γιάννης Δρίτσας
  • Ελένη Τζαγκαράκη

Σόλο κλασική κιθάρα:

  • Αντώνης Παπαγγελής

Τραγούδια του Μιχάλη Τερζή και του Μίκη Θεοδωράκη θα ερμηνεύσουν οι:

  • Σοφία Μιχαηλίδη
  • Ελένη Τζαγκαράκη

Μουσική επιμέλεια:

O συνθέτης Τερζής Μιχάλης

Το βιβλίο προλογίζει ο ζωγράφος και συγγραφέας Ανδρέας Μαράτος, ο οποίος φιλοτέχνησε το εξώφυλλο με το έργο του «Αναμονή ΙΙΙ» και πρόσφερε στο βιβλίο το έργο του «Αναμονή».


Το βιβλίο είναι αφιερωμένο στον Mikis Theodorakis.

Η εκδήλωση θα καλυφθεί δημοσιογραφικά από το Bookia.gr.

Χορηγοί Επικοινωνίας (Η ΣΦΗΚΑ) (Άνεμος Αντίστασης) (Πολιτικές και Πολιτισμικές συζητήσεις)


Διαβάστε Περισσότερα »

Σάββατο, 19 Μαρτίου 2016

«Ένα ποίημα για τους πρόσφυγες»


ΓΡΑΦΕΙ Η ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ
ΣΜΑΡΑΓΔΑ ΜΙΧΑΛΙΤΣΙΑΝΟΥ

«Κανείς δεν φεύγει από την χώρα του άμα αυτή δεν είναι σαν το στόμα ενός καρχαρία, κανείς δεν τρέχει στα σύνορα άμα ολόκληρη η πόλη στην οποία ζούσε δεν διαλυόταν. Θα πρέπει να καταλάβετε ότι κανείς δεν βάζει τα παιδιά του σε μια βάρκα εκτός και αν το νερό είναι ασφαλέστερο από την στεριά….»

Ουαρσάν Σάιρ «Πατρίδα»






Η πανελλήνια εκδήλωση «Ένα Ποίημα για τους Πρόσφυγες» θα πραγματοποιηθεί στις 21 Μαρτίου 2016, που είναι η Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, σε 25 πόλεις της Ελλάδας. Τη διοργανώνει ο Κύκλος Ποιητών με συνδιοργανωτές την Ύπατη Αρμοστεία για τους Πρόσφυγες του ΟΗΕ και τον ιστότοπο https://www.facebook.com/RefugeesWelcomeGR/publishing_tools. (Πρόκειται για εθελοντές ενημέρωσης και επικοινωνίας με μεγάλο ακροατήριο).
Όπως διαβάζω στο δελτίο Τύπου , η εκδήλωση θα λάβει παγκόσμιο χαρακτήρα και θα έχει διεθνή αντίκτυπο , διότι θα την αναλάβει και θα τη διαχειριστεί το Παγκόσμιο Κίνημα Ποίησης (World PoetryMovement) με έδρα το Μεντεγίν. Γίνονται προσπάθειες να εμπλακεί και το ΡΕΝ International. Προβλέπεται η συμμετοχή χωρών από όλες τις ηπείρους.
« Η Ελλάδα θα βρεθεί στο κέντρο του ποιητικού ενδιαφέροντος», όπως αναφέρεται, « διότι, μέσω της ποίησης, θα καταδείξει την ουμανιστική της πλευρά.
Σκοπός της είναι η περαιτέρω ευαισθητοποίηση και ο προβληματισμός του κοινού στο προσφυγικό ζήτημα, η συνεπακόλουθη, με όποια μορφή, αλληλεγγύη προς τους πρόσφυγες και ένα μήνυμα κατά του ρατσισμού.» Κι αν η ποίηση ταλαντεύεται ανάμεσα στο αιώνιο και στο εφήμερο , εδώ θα εμφανισθεί ως πράξη απόγνωσης , που χρησιμοποιεί υλικά της πραγματικότητας. Μιας τραγικής πραγματικότητας , η οποία έχει συνθλίψει εκατοντάδες χιλιάδες συνανθρώπους μας.
«Η ποίηση είναι σαν ένα πουλί, αγνοεί όλα τα σύνορα.» γράφει ο Yevgeny Yevtushenko. Τώρα , όμως, έκλεισαν τα σύνορα . Οι στρατιώτες ποδοπατούν τους τολμηρούς, που προσπαθούν να τα περάσουν, και στέλνουν τα σκυλιά τους και τους δαγκώνουν. Κι αν « η ποίηση έχει τις ρίζες της στην ανθρώπινη ανάσα ». όπως ισχυρίζεται ο Σεφέρης , βλέπουμε να αργοσβήνει η ανάσα τους κι εμείς ανήμποροι θεατές , το μόνο που κάνουμε είναι να σκουπίσουμε τα δάκρυά μας.
Ίσως, αυτό που λέει ο Αναγνωστάκης, ότι «η ποίηση δεν είναι ο τρόπος να μιλήσουμε αλλά ο καλύτερος τοίχος να κρύψουμε το πρόσωπό μας » θέλει να πει πολλά. Ναι, να κρύψουμε το πρόσωπό μας από τη ντροπή , για όσα μπορούμε και δεν κάνουμε για να απαλύνουμε τον πόνο των ανθρώπων αυτών, για το ότι δεν χουχουλιάζουμε στην αγκαλιά μας τα παιδιά τους.
Κι αν οι λέξεις των ποιητών θα καίνε , εμείς δεν θα βρούμε τη λύτρωση , γιατί δεν μπορούμε να τα βάλουμε με την αδικία που καραδοκεί παγκόσμια. Κι αν « η ποίηση είναι ένας φασιανός που χάνεται στους θάμνους» όπως αναφέρει ο Στήβενς , χάνεται και η ζωή στο Αιγαίο, στους λασπότοπους , στα ποτάμια και στους χείμαρρους που καταπίνουν όλους αυτούς στην ηρωική τους έξοδο προς την ελευθερία .
Κι αν «η ποίηση είναι μια πόρτα ανοιχτή.
Πολλοί κοιτάζουν μέσα χωρίς να βλέπουν τίποτα και προσπερνούνε» , όπως έχει το θάρρος της γνώμης να ομολογήσει ο Γιώργης Παυλόπουλος , θα μας βρει απέναντι ,γιατί δεν θέλουμε απλά να είμαστε μάρτυρες αυτής της Οδύσσειας των ξεριζωμένων, γιατί δεν θέλουμε να προσπεράσουμε το δράμα τους.
Η θετική ανταπόκριση των πολιτών να ανακουφίσει και να κάνει λίγο πιο ανθρώπινη τη διαμονή αυτών των ανθρώπων στη χώρα μας είναι πολύτιμη και ελπιδοφόρα , αλλά δεν αρκεί.
Πού είναι άραγε η Ευρώπη των αξιών και του ανθρωπισμού; Μήπως είναι αυτή η Ευρώπη που δείχνει το πιο απάνθρωπό της πρόσωπο υποκύπτοντας στις όλο και νέες απαιτήσεις και προκλήσεις της Τουρκίας, η οποία εκμεταλλεύεται χιλιάδες απελπισμένους ανθρώπους ; Αν είναι αυτή σίγουρα δεν μας εκφράζει. Κι εγώ δηλώνω , ότι ντρέπομαι που λέγομαι Ευρωπαία.
Αλλά θα συμφωνήσω με το Μανώλη Αναγνωστάκη, που λέει, ότι «η ποίηση είναι δυο θαμποί προβολείς μες στην ομίχλη, ένα δελτάριο σε φίλους που λείπουν με τη μοναδική λέξη ζω.»
Ο λαός μας , άλλωστε , ξέρει τι θα πει προσφυγιά , την έχει βιώσει.
Το 1922 , όταν έγινε η Μικρασιατική καταστροφή. Ένας ολόκληρος κόσμος, ο Ελληνισμός της Μικράς Ασίας, διωγμένος από τους Τούρκους εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα.
Και γυρίζω πίσω ξεφυλλίζοντας το μυθιστόρημα της Διδούς Σωτηρίου «Μέσα στις φλόγες» και στέκομαι στο παρακάτω κείμενο, το οποίο καταγράφει τις τραγικές στιγμές που πέρασαν οι Έλληνες της Μικράς Ασίας, όταν ξεριζώθηκαν από τις εστίες τους , καθώς και στις αφάνταστες δυσκολίες που αντιμετώπισαν στην Ελλάδα, έως ότου ξαναφτιάξουν τη ζωή τους.
Αφηγήτρια είναι ένα κορίτσι, η Αλίκη Μάγη, που ήδη έχει φτάσει στην Ελλάδα και περιμένει με ανυπομονησία τους δικούς της.
« Κανείς μας ακόμα δεν μπορούσε να πιστέψει πως είμαστε οι πρώτες σταγόνες της καταιγίδας που έφτανε, η πρώτη αχνή γραμμή μιας ατέλειωτης ανθρωποθάλασσας που θα ξεχυνόταν σε λίγο σ' εκείνο το άγνωστο λιμάνι.
Αρχίσαμε να βαδίζουμε πιασμένοι απ' το χέρι, κοντά ο ένας στον άλλον, χαμένοι, μουδιασμένοι, δισταχτικοί, σαν να 'μαστέ τυφλοί και δεν ξέραμε πού θα μας φέρει το κάθε βήμα που αποτολμούσαμε. Γυρεύαμε ξενοδοχείο στο λιμάνι για ν' ακουμπήσουμε και να περιμένουμε τους δικούς μας. Όπου κι αν ρωτούσαμε, παίρναμε την ίδια στερεότυπη απόκριση:
— Απ' τη Σμύρνη έρχεστε; Δε δεχόμαστε πρόσφυγες.
— Μα, θα σας πληρώσουμε καλά, ανθρώποι του Θεού, έλεγε η θεία Ερμιόνη.»
Δεν μπορεί να μη μας θυμίζει κάτι αυτός ο διάλογος…
Εκτός, αν είμαστε ανιστόρητοι.
Δυστυχώς, «η ιστορία επαναλαμβάνεται την πρώτη φορά σαν τραγωδία και τη δεύτερη σαν φάρσα», σύμφωνα με την ρήση που διετύπωσε ο Κάρλ Μαρξ και δικαιώθηκε.

ΠΗΓΗ:https://www.facebook.com/smaragdamichalitsianou

Διαβάστε Περισσότερα »

Τετάρτη, 16 Μαρτίου 2016

O ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΝΕΚΡΟΥ ΑΔΕΡΦΟΥ



                                                          
Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΣ

Ένα θέμα βγαλμένο από την δημοτική μας παράδοση, στη γραφή και στη μουσική του Μίκη.
Ποιός είναι ο νεκρός αδερφός; Ποιητές και λογοτέχνες, όπως ο Κλεάνθης Μιχαηλίδης (Αργύρης Εφταλιώτης), Φώτος Πολίτης και Ζαχαρίας Παπαντωνίου, εμπνέονται από τον νεκρό αδερφό, δεν αγγίζουν όμως την διαφορετική κραυγή της μάνας για τον νεκρό γιό της.
Ο Μίκης Θεοδωράκης κάνει την διαφορά, γιατί είναι ο ίδιος στο ρόλο του νεκρού αδερφού, ένας αδερφός που είναι
και πόνος και θλίψη και οργή για δικαίωση.
Έργο – σταθμός. Ο Μίκης έχει βιώσει τον Eμφύλιο σπαραγμό και δημιουργεί ναό εξιλέωσης. Όχι για τον ίδιο, αλλά για τη μάνα του, την Ελλάδα.
Το έργο ξεκινάει χωρίς στίχους, μόνο με μουσική στην εισαγωγή.
Δοξαστικό. Πώς είναι δυνατόν πριν αρχίσει το έργο, να δημιουργείς Δοξαστικό;
                                                      

                           

Πώς είναι δυνατόν χωρίς να δοξάσεις πρώτα την Αθηνά, να χτίσεις Παρθενώνα;
Η μουσική του, δυσεπίλυτο αίνιγμα. Υπάρχει νεκρός;
Η λειτουργία των στίχων ξεκινάει στο δεύτερο κομμάτι :

’’Απρίλη μου ξανθέ και Μάη μυρωδάτε’’
   
                                                  

                                  

Εδώ ένας Απόλλωνας Αρχάγγελος και ένας Διόνυσος, οργωτής της διάλυσης και της μέθης της σκέψης, σε παρασέρνουν σε ένα Καβείριο χορό, στο ρυθμό του Απρίλη και του Μαγιού.



«Καρδιά μου, πώς αντέχεις»…

Η Ελλάδα είναι η αιώνια Άνοιξη, η Μαία και η Λητώ μαζί.
Αιώνια Άνοιξη χωρίς εποχές; Οι εποχές είναι οι Έλληνες. Άλλοτε χειμώνας, άλλοτε φθινόπωρο, άλλοτε καλοκαίρι, άλλοτε Άνοιξη.


Ποτέ ο Έλληνας δεν είχε κύκλους. Ένα ζωντανό ηφαίστειο στο ακρομούσουδο του Αίμου.
Και μέσα στον Απρίλη και τον Μάη του έρωτα, ο Μίκης εξομολογείται έναν έρωτα που ανήκει σε όλους τους Έλληνες μαχητές.

«Την κοπελιά μου τη λένε Λενιώ».

Κανένα άλλο όνομα δεν θα ταίριαζε, γιατί πάντα ο Έλληνας ήταν ερωτευμένος με την Ελένη και αλίμονο σε αυτόν που θα την πειράξει.
Ο Μίκης σε ρόλο Όμηρου, καταγράφει με δικές του ραψωδίες τον αιώνιο Τρωϊκό σπαραγμό, με μία διαφορά όμως από τον Όμηρο : είναι κομμάτι του πολέμου και όχι απλός παρατηρητής.
Ζει το δράμα και αναζητά την Ελένη του φωτός, την Ελένη του Σέλας και της Σελήνης και δεν διστάζει να σκαρφαλώσει στα τείχη της Τροίας, γνωρίζοντας πως ένας Πάρης αδελφός μπορεί να τον χτυπήσει στην Αχίλλειο πτέρνα του.
Αυτό που τον νοιάζει, το φωνάζει στη μάνα του:

«Πατρίδα, αγαπάω τη Λενιώ, αγαπάω το φως σου!»

Αχιλλέας και Έκτορας. Ποιός αγαπάει ποιό πολύ την Πατρίδα;
Και ποιά Τροία είναι έτοιμη να πέσει;  Μήπως Τροία και Φθία, έχουν κοινή μοίρα στην ραψωδία του Μίκη;

Κορύφωση στη λειτουργία του Μίκη, αποτελεί το Όνειρο και η ποιητική του ροή. Ποιός είναι ο Παύλος;  Ποιος είναι ο Ανδρέας;
                                                          
                                                    

                           

Παιδιά μιάς μάνας, δυό δέντρα, δυό ποτάμια. Κάστρα Βενετσιάνικα και δυόσμους το άρωμά τους. Μα για την δύσμοιρη μάνα, λαχτάρες οι διαφορετικές τους πορείες. Ο ένας στην Ανατολή και ο άλλος στη Δύση. Και η μάνα στη μέση, ανυπεράσπιστη, κάνει τον πόνο προσευχή : 
«Αν δεις τον Παύλο φώναξε και τον Ανδρέα πες μου».

Αφίσα του ΕΑΜ στα Δεκεμβριανά.
Αντικρινά βουνά, έτοιμα για σύγκρουση. Βροντή και αστραπή, φωτιά και σίδερο. Τα μαχαίρια στα χέρια και η μάνα γίνεται όνειρο στον αφηνιασμένο τους ύπνο, κείτεται σε νεκρικό κρεβάτι. Τρέχουν κι οι δυό, σμίγουν τα χέρια, κλείνουν τα μάτια της μάνας και μπήγουν τα μαχαίρια στη γη. Και γίνεται η ευχή της μάνας πηγή. Και εκεί που καρφώθηκαν τα μαχαίρια, πίνουν και οι δυό νερό. Είναι όμως όνειρο ή ελπίδα;

Σήμερα ζούμε έναν αναίμακτο Εμφύλιο. Χωρισμένοι σε μικρά μπαϊράκια, ακονίζουμε τα μαχαίρια μας αλλά τελικά αν δεν βρούμε το δρόμο του μονιάσματος, θα κλείσουμε τα μάτια της μάνας, χωρίς να πάρουμε την ευχή της γάργαρο νερό στη δίψα του αιώνα μας.
Ο Μίκης σηκώνει τον μύστη από το έδαφος και του θυμίζει. Του θυμίζει πώς τον νανούριζε η μάνα του. Στους στίχους του Κώστα Βίρβου, ξυπνάνε οι μνήμες μιάς παιδικής αθωότητας, χωρίς πολέμους, χωρίς βία.

                                                       

                              

Και μία μάνα που βλέπει το παιδί της ουράνιο Άγγελο.
«Κοιμήσου, αγγελούδι μου, παιδί μου νάνι νάνι, να μεγαλώσεις γρήγορα, σαν τ’αψηλό πλατάνι».
Αυτό το δέντρο κουβαλάει ιστορίες αιώνων στα κλαδιά του. Στις ρίζες του φωλιάζει γάργαρο νερό και κάτω από το φύλλωμά του γλυκόστομα αηδόνια σβήνουν τις αγωνίες σε όποιον οδοιπόρο  προσκυνήσει τη δροσιά του. 
«Κοιμήσου, περιστέρι μου, να γίνεις σαν ατσάλι».
Η μάνα συνεχίζει, αγωνιά και μέσα στον ύπνο του παιδιού της ονειρεύεται σαν ανδρωθεί ετούτο το παιδί, να μην πει μες τη ζωή του «δεν μπορώ», ακόμα και αν χρειαστεί να σηκώσει ένα σταυρό. Χρόνια τώρα στην Ελλάδα, οι μάνες γεννιούνται Παναγίες και ξέρουν ότι σε κάθε γωνιά άποικοι Ρωμαίοι μπορεί να στήσουν Γολγοθάδες.
Ώ, και μετά, αυτό το νανούρισμα, ένα δειλινό βάζει ένα μωβ πέπλο στον Επιτάφειο της μάνας.

                                                       

                                

Η δωρική φωνή του Γρηγόρη σκίζει το παραπέτασμα του ναού, ενός ναού χτισμένου από Τελώνηδες και Φαρισαίους.

«Σου κάρφωσαν τα χέρια σου, μου κάρφωσαν τα σπλάχνα».
Η Πατρίδα δεν αντέχει. ..
Ο Μίκης σε ρόλο Αρχάγγελου, απλώνει τα φτερά της μουσικής του.

«Μου κλέψανε την όραση, μου πήραν την αφή μου».

Εδώ ένας ολόκληρος κόσμος δεν παρακολουθεί τον Εσταυρωμένο αλλά τον κατασκευαστή του σταυρού. Και ο Μίκης προτρέπει. Προτρέπει αυτόν που την αγάπη του για την Πατρίδα την κάνανε καρφιά στις παλάμες του. Και εδώ ξεκάθαρα η φωνή του Αρχάγγελου προστάζει :
«Χίμηξε πα στις θάλασσες, χίμηξε πα στους κάμπους
Κάνε ν’ ανθίσουν τα βουνά, ώ, ώ, και να χαρούν οι ανθρώποι».

Ο διαχρονικός Αρχάγγελος της μουσικής μας, μας κάνει να αναρωτιόμαστε σήμερα ποιοί κάρφωσαν τη σπίθα του στο σταυρό τους, ποιοί χάλασαν το μόνιασμα των Ελλήνων, για να μη «χαρούν οι ανθρώποι».

Κλείνει όμως ο Αρχάγγελος τα φτερά;


Όχι. Μονάχα οι ώρες μιάς προδομένης αγάπης σμίγουν τα μεσάνυχτα, για να μιλήσουν για μια προδοσία.

                                                             
«Τα μεσάνυχτα που είναι κοντά οι ζωές μας», όπως τα άστρα στον γαλαξιακό ποταμό, αναρωτιούνται πώς θα’χει συνέχεια ο δρόμος τους. Τη λύση στο αίνιγμα, τη δίνουν δυό πουλιά, δυό περιστέρια, που δεν χρειάζεται στο στίχο να οριοθετηθεί το χρώμα τους. Είναι λευκά και ζητούν από Ανατολή έως Δύση, το δρόμο της ειρήνης.

Θα βρεθεί η πολυπόθητη ειρήνη; Μα κάποιοι

«Τον Παύλο και τον Νικολιό, τους πάνε για ταξίδι
με βάρκα δίχως άρμενα, με πλοίο δίχως ξάρτια»

Ποιός έβαλε στα άρμενα φωτιά;  Ποιά καταιγίδα χάλασε τα ξάρτια; Και ποιός τους οδηγεί σε θανατερό ταξίδι, που γυρισμό δεν έχει;
Οι μάνες τους πάνε αντάμα και ζητούν χρησμό από το χώμα. Και ο Αρχάγγελος κάνει στίχο τον χρησμό «κι εκείνο στάζει αίμα».

Δεν είναι αναστεναγμός
που βγαίνει από το χώμα,
μόνο πηγή λαχταριστή
να πιείς, να ξαναπιείς, να ξεδιψάσεις»

Ο Παύλος και ο Νικολιός, νεκροί σύντροφοι του Αρχάγγελου, λίγο πριν τη μεγάλη συγκέντρωση στους Στύλους του Ολυμπίου Διός.




Ο 19 χρονος Μίκης Θεοδωράκης στο συλλαλητήριο της πλατείας Συντάγματος κρατώντας μια Ελληνική σημαία βουτηγμένη στο αίμα, στις 3 Δεκεμβρίου του 1944.


Στα χέρια του μία ελληνική σημαία, που χάνει το γαλανό της από το αίμα.
Ο Μίκης πονάει. Κουβαλάει στο κορμί του τις οδύνες της σημαίας που κρατά και φωνάζει, φωνάζει, φωνάζει στους ...''θεούς''... του κόσμου που δεσμεύουν τις ζωές μας : «Πότε θα ξεδιψάσουμε; Πότε;»

Η οργή περνάει από μπροστά του, κάνει τα πάντα για να τον κυριεύσει. Το ερώτημα μένει ζωντανός σύντροφος. Πότε θα ξεδιψάσουμε; Πότε;  Σημαδεύει την οργή και την σκοτώνει με την ελπίδα της μουσικής του.

                                                              
Ά, ναι, ο Αρχάγγελος διαπερνά τους αιώνες και βλέπει «στα περβόλια, μες στους ανθισμένους κήπους», να στήνουνε χορούς. Όχι, ποτέ δεν φοβηθήκαμε τον Χάρο. Θα τον «καλέσουμε να πιούμε αντάμα και να τραγουδήσουμε μαζί».
Ο Μίκης στήνει γιορτή με όλα τα ελληνικά όργανα. Κλαρίνα, ζουρνάδες, μπαγλαμάδες. Στήνει τον χάρο απέναντι και τον περιγελά σαν Διγενής:
«μες στης μάχης τη φωτιά με πήρες, Χάρε»
Ο Μίκης στο ρόλο του λαού, λέει στον Χάρο πως δεν πέθανε και τον καλεί σε χορό, κι ας έχει ένα παράπονο.


Την ώρα που έφευγε στο μέτωπο ενός δίκαιου αγώνα, η μάνα ξενοδούλευε και μόνος του πήρε το τρένο που τον πήγε πέρα από τη ζωή, γιατί δεν ήθελε η μάνα του για άλλους να ξενοδουλεύει.

                                                     

«Βάζω εγώ σήμερα μια "Σπίθα" και περιμένω να ακολουθήσουν κι άλλες. Μέχρι η σπίθα να φουντώσει και να γίνει η καθαρτήρια φωτιά που θα μας σώσει»

Ο Μίκης ανατρέπει και εδώ τον χρόνο. Πολλοί θα πουν ότι κάθε έργο έχει και μία έξοδο μα εδώ ο Αρχάγγελος συνεχίζει το αιώνιο Δοξαστικό στην ειρήνη.

Η φωνή του δωρικού Γρηγόρη, αυτή τη φορά κλείνει το χάσμα του δικού μας ναού και μας καλεί στη μεγάλη συμμετοχή της Ελευθερίας.
Όλοι οι Έλληνες είναι το αιώνιο Δοξαστικό στους στίχους και στη μουσική του Μίκη :


ΔΟΞΑΣΤΙΚΟ ΕΝΩΘΕΙΤΕ !

Ενωθείτε, βράχια βράχια
Ενωθείτε, χέρια χέρια
Τα βουνά και τα λαγκάδια, πιάστε το τραγούδι
Πολιτείες και λιμάνια, μπείτε στο χορό

Σήμερα παντρεύουμε τον Ήλιο
τον Ήλιο με τη νύφη τη μονάκριβη
την Πασχαλιά

Πασχαλιά μας, κοπελιά μας
κάμποι, θάλασσες, βουνά μας
μάνες, κόρες, σκοτωμένα αδέλφια, πατεράδες
ένα δέντρο με μια ρίζα, μια πηγή, μια βρύση


Σήμερα παντρεύουμε τον Ήλιο
τον Ήλιο με τη νύφη τη μονάκριβη
την Πασχαλιά

Πολυχρόνιος ημέρα
τη Υπερμάχω, τη Υπερμάχω
                                                  
                                                  
                                                    

                        

ΣΩΤΗΡΗΣ ΜΠΟΤΑΣ
                                                                                   
Διαβάστε Περισσότερα »

Κυριακή, 13 Μαρτίου 2016

ΟΙ ΧΑΡΤΑΕΤΟΙ ΤΟΥ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ ΚΑΙ Ο ΖΑΓΡΕΑΣ ΛΑΟΣ


                                               



                                                                              


Τίποτα μα τίποτα δεν είναι τυχαίο στη μουσική του Μίκη.
Καθαρά Δευτέρα αύριο και οι περισσότεροι θα βάλουμε να ακούσουμε τους "Χαρταετούς" του Μίκη Θεοδωράκη. Μία μουσική που ξυπνάει τα παιδικά μας όνειρα και κάνει τις ψυχές μας χαρταετούς, που διασχίζουν το φάσμα του ουρανού για την αιώνια κάθαρση.




Είναι όμως τόσο απλή η μουσική του Μίκη; Στην αρχαιότητα γιορτάζανε τα Μικρά Διονυσία ή τα λεγόμενα «κατ'αγρούς», προς τιμήν του Ζαγρέα Διόνυσου.
Ναι, ο Μίκης γνωρίζει καλά αυτό το κερασφόρο βρέφος με την δυαδικότητα της ζωής και του θανάτου. Σκοτώνεται και τεμαχίζεται από τους Τιτάνες μα η καρδιά του παίρνει ξανά ζωή, μέσα από τον συμπαντικό Δία.
Στη μουσική του Μίκη δεν συναντιέται μόνο ο Διόνυσος. Οι Χαρταετοί είναι πολλοί και κάτω απο τη σκιά τους, δύο αρχέγονες μάνες με τα βρέφη στα χέρια. Η Μαία, κρατά τον Διόνυσο και η Κυρά Παναγιά, τον Χριστό. Στη μουσική του έχουν κοινή πορεία και μετά το πέρας της άνδρωσης και της κάθαρσης, θα ακολουθήσει η Μεγάλη Παρασκευή και για τους δύο. Μα το σημαντικό είναι ότι αν ανέβεις μαζί με τους Χαρταετούς του Μίκη, θα δεις πρώτος απ' όλους την Ανάσταση.
Διονυσιακός και Απολλώνιος ο Μίκης. Θησέας στη μουσική του Γέρανου. Αφού τα βάζει με τον Μινώταυρο, κερδίζει την επιστροφή. Το καράβι του μαύρο πανί. Όχι, δεν ξέχασε να σηκώσει τα λευκά πανιά. Χορεύει με τους συντρόφους τον Γέρανο, κάνουν τις ψυχές τους χαρταετούς και ξέρουν ότι μπορεί να κέρδισαν τον Μινώταυρο, αλλά οι Τιτάνες φονιάδες είναι παντού.
                                                                     
Ο ΘΗΣΕΑΣ ΧΟΡΕΥΕΙ ΤΟΝ ΓΕΡΑΝΟ

Μέχρι να πορευτούμε στην τελική νίκη, τα πανιά μας θα είναι μαύρα μα θα γιορτάζουμε.
Σε αυτό το μαύρο ο Μίκης βάζει με την μουσική του έναν άλλο ήλιο, Απολλώνιο. Υγρή φωτιά περιρρέουσα από το συμπαντικό χάος. Η μουσική του Μίκη σε αυτό το κομμάτι έχει μόνο νικητές. Οι ψυχές μας, χαρταετοί των ουρανών στο κυνήγι ενός αιώνιου παιδικού ονείρου, που αναζητά το στερέωμα των χρωμάτων και των ήχων μιάς νίκης που μόνο ο λαός μπορεί να την συνθέσει.
Οι χαρταετοί είναι η μουσική που μας χάρισε ο Μίκης, για να μην έχουν τα μαύρα πανιά μας ίχνος ήττας αλλά την προσδοκία μιάς Νίκης και μιάς Ανάστασης.
Το μεγάλο συμπόσιο θα το οριοθετήσει ο λαός και θα είναι μαζί του και το κερασφόρο βρέφος και ο Γιός της μαυροφόρας του Αιγαίου. Δεν χωράνε διαχωρισμοί και ο Μίκης το ξέρει πως τα χρώματα της διαφορετικότητας των χαρταετών είναι η συνένωση του κόσμου.
Καλή Καθαρά Δευτέρα σε όλους μα πάνω απ' όλα ας προετοιμαστούμε για την Ανάστασή μας.

ΣΩΤΗΡΗΣ ΜΠΟΤΑΣ


Διαβάστε Περισσότερα »

ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ Οι έννοιες Δεξιά - Αριστερά

Οι έννοιες Δεξιά - Αριστερά

16.02.1989





 
 
Με αφορμή τη θέση μου στα έδρανα της Νέας Δημοκρατίας, πολύς θόρυβος έγινε και πάλι για «Δεξιά» και «Αριστερά».  Τι, όμως, είναι πράγματι «αριστερός» και τι «δεξιός»;  Κατά τη γνώμη μου, οι έννοιες αυτές αντιστοιχούν σε τρεις βασικές καταστάσεις, έχουν τρεις διαστάσεις :  την ατομική, την κοινωνική και την ιστορική, πριν να πάμε στην πολιτική: 1.- Κατά την ατομική διάσταση, «αριστερός» είναι ο παραγωγικός, ο εργατικός, ο δημιουργικός, ενώ «δεξιός» είναι ο στείρος, ο τεμπέλης, ο παρασιτικός. Ο πρώτος είναι αυτός που αρπάζει, που παίρνει. 2.- Κατά την κοινωνική διάσταση, η «Δεξιά» είναι η λειτουργία της διαχείρισης της εξουσίας και η «Αριστερά» είναι η λειτουργία της διαμαρτυρίας. Απ’ όλες τις ανθρώπινες μορφές εξουσίας ξεχωρίζω τρεις: Την πλουτοκρατική, την κρατική και την κομματική. 

Όποιοι και όσοι και για όποιους λόγους συνεργάζονται αποκομίζοντας ιδιαίτερα προσωπικά κέρδη και τιμές με μια από τις τρεις μορφές εξουσίας, ακολουθούν μια «δεξιά» πολιτική. Είναι «δεξιοί» και, εν πάση περιπτώσει, «μη αριστεροί».  Σε αντίθεση μ’ εκείνους που αρνούνται τα αξιώματα, τις τιμές και τις όποιες αμοιβές, που προσφέρουν το κόμμα, το κράτος είτε κάποιο οικονομικό συγκρότημα. Αν μάλιστα η άρνηση αυτή είναι προϊόν φιλοσοφικής στάσης, προσωπικής αυτοτέλειας και ατομικής ανεξαρτησίας, τότε εκείνοι που μ΄ αυτόν τον τρόπο εκδηλώνουν τη διαμαρτυρία τους για τις όποιες μορφές εξουσίας, είναι «αριστεροί». 3.- Η ιστορική διάσταση αναδύεται μέσα από εξαιρετικές εθνικές συνθήκες, όπως είναι ο πόλεμος, η ξένη κατοχή και η δικτατορία.  Έτσι :  Όσοι πήραν ενεργό μέρος στην Εθνική μας Αντίσταση είναι «αριστεροί», ενώ όσοι κάθησαν στα σπίτια τους είναι «δεξιοί».  Το ίδιο ισχύει και για τη δικτατορία: Όσοι χτύπησαν ενεργητικά τη δικτατορία κυρίως μέσα στην Ελλάδα με κίνδυνο της ζωής τους, της σωματικής τους ακεραιότητας, της προσωπικής τους ελευθερίας και της οικογενειακής τους γαλήνης, είναι «αριστεροί». Ενώ εκείνοι που έκαναν με τον άλφα ή βήτα τρόπο τα στραβά μάτια, είναι «δεξιοί».

Μετά απ’ αυτές τις γενικές τοποθετήσεις, θέλω να μιλήσω προσωπικά για να θέσω ένα οριστικό τέρμα στους ψεύτικους μύθους του καιρού μας.  

1-.  Ας αρχίσω από την ιστορική διάσταση του «Αριστερού».  

Στην Εθνική μας Αντίσταση μπήκαν πολλοί.  Είχα την τύχη να είμαι ένας απ’ αυτούς.  Έτσι έγινα «αριστερός».  Οι δοκιμασίες τότε κράτησαν δέκα χρόνια, γιατί την ξένη κατοχή την ακολούθησε ο Εμφύλιος πόλεμος.  Υπάρχουν τα Σύμβολα εκείνης της εποχής :  Γκεστάπο, Χαϊδάρι, Δεκεμβριανά, Φυλακές, Εξορίες, Μακρονήσι. Εκεί μέσα ο Έλληνας αριστερός πήρε τις περγαμηνές του και την ιστορική του ταυτότητα.  Όταν έγινε η χούντα στις 21 Απριλίου του 1967, άρχισε η νέα Αντίσταση κατά της δικτατορίας.  Τα καινούργια σύμβολα ήταν: η Παρανομία, η Μπουμπουλίνας, οι Φυλακές Αβέρωφ, η Ταράτσα και η ΕΣΑ.  Σ΄ αυτή την Αντίσταση μπήκανε λίγοι.  Και γίνανε ξανά «αριστεροί».  Όσοι για εφτά ολόκληρα χρόνια ανέχθηκαν τη Χούντα, χωρίς να εκτεθούν στους κινδύνους της σύλληψης, των βασανιστηρίων, της φυλακής και της εξορίας, είχαν συμπεριφορά «δεξιά» και εν πάση περιπτώσει ήσαν «μη αριστεροί».

Όταν έπεσε η Χούντα συνέβη η μεγαλύτερη ιστορική απάτη στα χρονικά όλων των λαών :  Χιλιάδες επώνυμοι, αυτοί που άφησαν τη Χούντα να πυρπολεί την Ελλάδα, έγιναν, ή μάλλον δήλωσαν αντιστασιακοί.  Αντί να σβήσουν τη φωτιά τότε που μας έκαιγε, έγιναν πυροσβέστες στο Αιγαίο, δηλαδή έκαναν… «αντίσταση» εκ των υστέρων.  Ήταν τόσοι πολλοί και φώναζαν τόσο δυνατά ώστε στο τέλος φαίνεται πως πίστεψαν και οι ίδιοι ότι είναι αντιστασιακοί, πως είναι δηλαδή «αριστεροί».  Τελικά κυριάρχησαν και πιστεύοντας πως ξεγέλασαν οριστικά την ιστορία, προσπαθούν να βαφτίσουν τους λίγους αντιστασιακούς «δεξιούς».

2-. Όσο για την κοινωνική διάσταση του αριστερού:  

Πρώτον: 
Έφτασα στην ηλικία που είμαι χωρίς να συνεργήσω ούτε για μια στιγμή σ’ αυτό που λέμε «διαχείριση της εξουσίας».  Δεν υπήρξα ποτέ υπάλληλος, συνεργάτης, διευθύνων ή σύμβουλος στην κρατική εξουσία.  Δεν πήρα ποτέ καμιά κρατική θέση, τίτλο, μισθό, αμοιβή, ρουσφέτι.  Η μοναδική μου σχέση με το ελληνικό κράτος ήταν οι φυλακίσεις, οι εξορίες, η στρατιωτική θητεία, η φορολογία και οι συνεχείς διώξεις.  Στη σχέση μου με το κράτος πάντα έδινα, πάντα δίνω και ποτέ δεν πήρα τίποτα.  Ούτε εγώ, ούτε η οικογένειά μου.

Δεύτερον: 
Ποτέ δε συνεργάστηκα επί μισθώ με οποιοδήποτε οικονομικό συγκρότημα, επιχείρηση, δημοσιογραφικό οργανισμό.  Μόνο όταν πρωτοβγήκε η «Ελευθεροτυπία» ήμουν για ένα χρόνο συνεργάτης, όμως την αμοιβή μου την εισέπραττε από το ταμείο της εφημερίδος γνωστός παράγων της Εαμικής Αντίστασης.  Με άλλα λόγια σε σχέση με την οικονομική ολιγαρχία λειτούργησα στην ίδια βάση, όπως και με την κρατική εξουσία: στη βάση του διαμαρτυρόμενου, του αμφισβητία, του μηδέποτε συμβιβαζόμενου, του ανεξάρτητου και του πολέμιου, κάθε φορά που η εξουσία έδειχνε τα νύχια της.  Επομένως κοινωνικά θεωρώ τον εαυτό μου αριστερό, γιατί με πράξεις και όχι με δηλώσεις υπήρξα πάντοτε έξω από τα όποια γρανάζια της όποιας εξουσίας, είτε της κρατικής, είτε της πλουτοκρατικής, διαμαρτυρόμενος και χτυπώντας πάντα και παντού τις υπερβολές, τις καταχρήσεις και κυρίως τη φανερή είτε καμουφλαρισμένη βία της εξουσίας.  Υπήρξα και είμαι αντιεξουσιαστής, άρα αριστερός.

Τρίτον: 
Το ίδιο ακριβώς συνέβη κα με την κομματική εξουσία.  Και δεν είναι τυχαίο ότι όχι μόνον εγώ, αλλά και οι σύντροφοί μου δεν δέχτηκαν ποτέ να αναλάβω κομματική εξουσία, να λειτουργήσω ως διαχειριστής της κομματικής εξουσίας.  Εγώ ήμουν αυτός που είμαι και επομένως δρούσα από υπαρξιακή ανάγκη.  Οι άλλοι φαίνεται ότι πολύ ορθά διαπίστωναν, ότι αυτό που είμαι, δηλαδή ο αιώνια αμφισβητών και διαμαρτυρόμενος, ήταν ασυμβίβαστο με την ιδιότητα του καλού διαχειριστή της κομματικής εξουσίας. [….]

3-. Τέλος και σε ότι αφορά την ιδιότητα του «Αριστερού» ή του «Δεξιού» σε ατομικό επίπεδο, ίσως κι εδώ θα έπρεπε να πούμε δύο λόγια.  Οι πονηροί διαχειριστές της εξουσίας, οι τρόφιμοι των κρατικών κονδυλίων συχνά μας κατηγορούν, εμάς τους καλλιτέχνες, ότι «έχουμε λεφτά».  Όμως για όσους από τους καλλιτέχνες κατόρθωσαν να κερδίσουν χρήματα, έχω να πω ότι πρόκειται για μια από τις ελάχιστες ίσως περιπτώσεις που κερδίζει κάποιος χρήματα γενόμενος αντικείμενο τόσο σκληρής εκμετάλλευσης.  Γιατί, αν ο καλλιτέχνης κερδίζει 10, αυτό σημαίνει ότι αυτοί που τον εκμεταλλεύονται κερδίζουν 100 και πως πάρα πολλοί άλλοι ωφελούμενοι από τη δουλειά του καλλιτέχνη κερδίζουν άλλα τόσα.  Αλλά και αν ο καλλιτέχνης δεν γινόταν αντικείμενο εκμετάλλευσης, μήπως το οποιοδήποτε κέρδος του, ηθικό ή υλικό, δεν είναι αποτέλεσμα της αξίας του, της μόρφωσής του και του μόχθου του;
Και στην πολιτική; Πότε ένα κόμμα είναι «Αριστερό» και πότε «Δεξιό»; Κανονικά ένα κόμμα καθορίζεται από τις θέσεις και τη στάση του απέναντι στο άτομο, την κοινωνία και την Ιστορία.  Υπάρχει δηλαδή πλήρης αντιστοιχία με όσα είπαμε πιο πριν.  Υπάρχουν όμως εποχές, όπως η δική μας, που είναι προϊόντα ανωμάλων καταστάσεων – Δικτατορία, Κατοχή, Εμφύλιος – που άφησαν πολλές εκκρεμότητες, προβλήματα χωρίς λύσεις, εγκλήματα χωρίς κάθαρση, ερωτήματα χωρίς απάντηση, ψεύδη χωρίς διαλεύκανση, διαστρεβλώσεις χωρίς αποκατάσταση, ψεύτικους μύθους χωρίς αποκαθήλωση.  Έτσι σήμερα στην ελληνική πολιτική δεν είσαι αυτό που είσαι, αλλά είσαι ότι δηλώσεις ότι είσαι… Και όταν συμβαίνει τόσο πολλοί «μη Αριστεροί» να θέλουν σώνει και καλά να αυτοαποκαλούνται «Αριστεροί», τότε οι πραγματικοί αριστεροί είναι φυσικό να λοιδορούνται, να παραμερίζονται, να συκοφαντούνται.  Απέραντη και αβάσταχτη είναι σήμερα σ΄ αυτόν τον τραγικό τόπο η μοναξιά όσων είχαν την «ατυχία» να αποδείξουν σε κάθε περίπτωση, ιστορική, κοινωνική και ατομική ότι είναι «αριστεροί».
Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο φτάσαμε εκεί που φτάσαμε. Στη σημερινή τραγωδία, που είναι γέννημα μιας ιστορικής παραποίησης που πήρε τις διαστάσεις ενός γενικευμένου ψεύδους και μιας μαζικής υποκρισίας αποτέλεσμα ήταν η χώρα να ζαλιστεί και να σταματήσει τον βηματισμό της. Και για να κλείσω από κει που άρχισα, δηλαδή για τη θέση μου στα έδρανα της Νέας Δημοκρατίας, όπως έχω επανειλημμένα δηλώσει, συνεργάζομαι με το κόμμα αυτό για δύο λόγους:  Για την κάθαρση και για την τρομοκρατία. Επομένως ας αφήσουν οι πονηροί τα περί «Δεξιάς» και «Αριστεράς», κάτι που κάνουν μόνο και μόνο για να θολώσουν τα νερά και να αποπροσανατολίσουν το λαό μας.  Άλλωστε η Νέα Δημοκρατία του Καραμανλή και του Μητσοτάκη δεν είναι η παλιά Δεξιά.  Είναι ένα σύγχρονο δημοκρατικό - φιλελεύθερο κόμμα.


Πηγές: ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ, Εκδόσεις Ι. Σιδέρης
Ο ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ, Εκδόσεις Προσκήνιο




Διαβάστε Περισσότερα »

Παρασκευή, 11 Μαρτίου 2016

H ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΩΣ ΒΙΑΙΑ ΠΡΑΞΗ ΚΑΙ Η ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΗ ΑΡΜΟΝΙΑ ΤΟΥ ΜΙΚΗ








Είναι δύσκολο να γράψεις για την συμπαντική μορφή του Μίκη Θεοδωράκη. Είναι σαν να προσπαθείς να αποδώσεις με κάθε λεπτομέρεια το Έβερεστ μέσα σε μια κόλλα χαρτί.
Χιλιόμετρα πλαγιές, χαράδρες, πλατώματα, διαφορετικό κλίμα, διαφορετικό υψόμετρο, χιόνια, θύελλες, κορφές, πανίδα και χλωρίδα. Και μέσα σε αυτόν τον όγκο εκατομμύρια κυβικά νερού σε μιάν άναρχη πορεία γαλήνης για τα μάτια του ορειβάτη. Αλλά μόνο η γαλήνη καταγράφεται στα μάτια; Δέος. Φόβος. Κατανόηση. Μα πάνω απ’ όλα, η αναμέτρηση του Εγώ με το Σύμπαν.


                               

                                                         


Ο Μίκης Θεοδωράκης δεν είναι ένας απλός μουσικός. Δεν είναι ένας απλός πολιτικός. Εύκολα τον χαρακτηρίζεις ως επαναστατική φύση. Πρέπει όμως να κατανοήσεις τι είναι Επανάσταση και για ποιό σκοπό.  Ο Μίκης αποτελεί για την Ελλάδα ακρογωνιαίο λίθο πολιτισμού αλλά και πολιτικής παιδείας.
Γεννημένος ανάμεσα σε μια καταστροφή και μεγαλωμένος σε ένα κομματικό χάος που μάστιζε και μαστίζει την Ελλάδα, γυρίζει τα μάτια του στο σύμπαν και αναζητά τη Νέμεση.
Ώ, ναι. Ο Μίκης θα την ανακαλύψει στους ήχους των άστρων. Στρατολάτης του συμπαντικού πενταγράμμου, περνάει ανάμεσα από τις σκοτεινές πύλες των πλανητών, για να ανακαλύψει την αταξική αρμονία.
Η Ελλάδα, μια ζωή στα χέρια των άλλων. Πώς κατορθώνει αυτός ο πολιτισμός να ζει; Πώς μπορεί ο Έλληνας να πεθαίνει και να ορκίζεται στο Σείριο της αιωνιότητας; Παίρνει το βάρος ενός λαού στις πλάτες του και γίνεται Προμηθέας. Ξέρει. Δεν τον τρομάζουν τα όρνεα, κρατάει από την Κρήτη και έχει Κουρήτες νότες να τον προστατεύουν. Ο Ζορμπάς είναι μία αμφισβήτηση του καθωσπρεπισμού και μία έκρηξη που ενώνει όλους τους ανθρώπους στη γη της αναζήτησης.

                                
Μέσα από τους στίχους του Λευτέρη Παπαδόπουλου, ακούει τη ζωή του. Ποιά χείλη για τον Μίκη σκορπάνε τριανταφυλλένια λόγια; Η καρδιά του Μίκη, σταματάει στην ώρα μηδέν και ο χρόνος ντύνεται με τον άχρονο μανδύα του. Όλος ο δρόμος του, κυπαρίσσια στο σεργιάνι και ροδιές στον καφενέ των συζητήσεων. Δεν τον χωράει ο ουρανός, ο ουρανός που το σύστημα θέλει να τον καλουπώσει και να τον οριοθετήσει όπως αυτό θέλει. Αλλά είναι ο ουρανός χαμηλό ταβάνι για το μπόι του και όλα τα μοιρολόγια των Ελλήνων μπαίνουν στις μουσικές του για να  αναμετρηθούν με την διαχρονική αδικία. 
Ο Μίκης μπροστά. Δεν υπολογίζει τίποτα. Από μικρός γνωρίζει ότι η επανάσταση είναι μία βίαιη πράξη. Όχι, δεν είναι λόγια ενός κομμουνιστή ή ενός ονειροπόλου Ελπήνορα που ξεκουράζεται πριν τον θάνατο στη στέγη της Κίρκης. Όλη του η ζωή, μια σύγκρουση στην περιοχή του Μακρυγιάννη για ελεύθερους ανθρώπους, για ελεύθερη πατρίδα, για έναν κόσμο ελεύθερο χωρίς κατακτητές και μιλιταριστές.
Μπαίνει μπροστά. Τι να φοβηθεί;

Είναι ο ίδιος το υγρό πυρ του Ηράκλειτου. Ένας Πυριφλεγέθοντας, που από το πυρ του θανάτου σε οδηγεί στην Ελευσίνα της ζωής. Πρέπει πρώτα όμως για να φτάσεις σε αυτό το επίπεδο, να κατανοήσεις το συλλογικό Εμείς.



Διώξεις, φυλακίσεις, βασανιστήρια δικά του και φίλων μα η μουσική του δεν έχει θλίψη. Μπορεί να βαράνε στην ταράτσα τον Ανδρέα, μα ο λαός κάτω από τον μανδύα του συστήματος βρίσκει τον κώδικα επικοινωνίας : «τακ τακ εσύ, τακ τακ εγώ». Που πάει να πει πως συνειδητοποιεί, όχι σαν Μίκης αλλά σαν λαός, την ανάγκη του Αγώνα. 

                     

                                     
     
                                 

Το κελί του Μίκη, ένα θυσιαστήριο αγωνιστών και η μουσική του ιερή οργή και ένταση. Γιατί ο κόκκινος ουρανός, είναι έτοιμος να ανατείλει την ελπίδα. Πότε; Εδώ είναι που πρέπει να καλορυθμιστεί το συλλογικό ρολόι, για να μπορέσει ο Φαέθοντας στη σωστή ώρα να ανεβάσει το άρμα του.

Ο Μίκης ρουφάει τους στίχους του Ιάκωβου Καμπανέλλη και τους κάνει μουσική. Η Μαγιοπούλα είναι ένα άρωμα από τους πορτοκαλεώνες του πολιτισμού μας, ένα πολιτισμό που ζήλευαν και ζηλεύουν όλοι οι κοσμικοί μας γείτονες. Πώς να μην είναι ερωτικός αφού για να υπάρξει πολιτισμός, πρέπει να υπάρξει συνουσία πνευμάτων και σωμάτων.
Η Μαργαρίτα του Μίκη στα χέρια του, τον κάνει να αναρωτιέται :
               <<Μ’ αγαπά αυτός ο πολιτισμός ή δεν με αγαπά;  >>
                 



Μα ο έρωτας δεν έχει διλήμματα. Ο Μίκης είναι ταγμένος σε αυτή τη μαργαρίτα, τη μαργαρίτα του πολιτισμού μας, να την ποτίζει με τα φιλιά του και αυτή να ταξιδεύει με τα πουλιά της μουσικής του.
Γιατί έτσι είναι ο πολιτισμός. Γεννιέται σε σύνορα και γίνεται ασύνορος και κάθε τόσο γυρίζει τα πρωϊνά για να μεγαλώνει με τα φιλιά ενός λαού, που αναρωτιέται : Μ’ αγαπά; Δεν μ’ αγαπά.
Ενός λαού που όταν πεθαίνει, δεν στενοχωριέται για την ζωή που αφήνει αλλά αγωνιά για το μέλλον που έρχεται και για το ποιος θα το διαχειριστεί.
Η Ελλάδα είναι η μάνα για τον Μίκη, που πάνω στ’ άνθη του Μαγιού κλαίει το νεκρό αγωνιστή γιό της, μαζί με τις παπαρούνες ενός μετέωρου πένθιμου βήματος. Ο Μίκης μονολογεί μέσα από το ποίημα του Ρίτσου. Ο νεκρός αγωνιστής στην ψυχή του και η πονεμένη ψυχή της μάνας γίνεται μουσική στα χέρια του.
                                    

                                                                                             
«Και μού’ λεγες πως όλ’ αυτά τα ωραία, θα’ναι δικά μας. Και τώρα εσβήστης κι έσβησε το φέγγος κι η φωτιά μας».
Σβήνει όμως η φωτιά; Βαρύ ζεϊμπέκικο για συνειδητοποιημένους αγωνιστές. Και όταν το δράμα του χορού φτάνει στην κορύφωση, ο Μίκης δημιουργεί το δικό του χορό μέσα από τους Λαμπράκηδες και φέρνει τη λύση στη λαϊκή τραγωδία.
«Σώπα όπου να’ναι θα σημάνουν οι καμπάνες. Αυτό το χώμα είναι δικό τους και δικό μας».

                                           

                             

Η επανάσταση για τον Μίκη είναι μία παιδεία, που συνενώνει τον λαό απέναντι στη μοναρχική βία του συστήματος, που άλλοτε με μοναρχίες, άλλοτε με κηδεμονευόμενες δημοκρατίες, χωρίς την συμμετοχή του, άλλοι αποφασίζουν γι’ αυτόν. 

Το σύμπαν είναι τρομακτικό μα έχει αρμονία. Και ό,τι διαταράσσεται από τις ξέφρενες ληστρικές πορείες των κομητών, επανέρχεται στη θέση του μέσα από την διαδικασία της ανασύνθεσης, μιάς ανασύνθεσης που ανασαίνει φως και ελπίδα στους δρόμους της Κόμης της Βερενίκης.
Οι πλανήτες μεταξύ τους έχουν δημιουργήσει ιερά μαγνητικά πλέγματα και μέσα από τα αρνητικά ή θετικά πεδία, ισορροπούν στο τεντωμένο σχοινί του χάους. Ένα σχοινί που γίνεται νότα, για να γεννήσει την μουσική των πλανητών.

Η επανάσταση του Μίκη είναι η ισορροπία των πλανητών. Αυτό το περιρρέον θετικό και αρνητικό μαγνητικό  πεδίο, πρέπει να βρει την μεσότητα της ισορροπίας και της αρμονίας. Μα όλα αυτά μέσα από έναν αγώνα που από το αστρικό στερέωμα ο Μίκης τον μετατρέπει σε λαϊκό και διδάσκει τους Έλληνες μα και όλους τους λαούς της γης, για το πώς μπορούν να φέρουν την ισορροπία στο δικό τους κόσμο.


Tην 1-2-2012 μαζι, Μίκης Θεοδωράκης Μανώλης Γλέζος Γιώργος Κασιμάτης ανακοινώνουν το μέτωπο Ε.ΛΑ.ΔΑ ( Ενιαία ΛΑϊκή Δημοκρατικη Αντίσταση )


Σήμερα η Ελλάδα όσο ποτέ άλλοτε βάλλεται από κομματικούς μετεωρίτες, που θέλουν να μετατρέψουν τον παγκόσμιο Παρθενώνα της σε σεληνιακό τοπίο. Η επανάσταση είναι μία βίαιη πράξη, που περνάει μέσα από την παιδεία και την συνειδητοποίηση ενός ολόκληρου λαού.  Και δεν μιλάμε για «φοβέρες και αίματα», μιλάμε για την συνένωση του λαού, με σκοπό την κατάχρηση της εξουσίας από τον ίδιο. Πατριωτική αυτοδιαχείριση με ταξική συνείδηση. Μα το’χουνε κρύψει σ’ ένα πηγάδι του Μαγιού κι εμείς διψασμένοι, είμαστε υποχρεωμένοι να το αναζητήσουμε. Γιατί ο λαός είναι το μεγάλο ηφαίστειο, που σηκώνει στις πλάτες του τον πολιτισμό του.
Η ώρα για το Μέτωπο Πολιτών, είναι το πολυπόθητο «παρά πέντε». Αλλά αυτό το «παρά πέντε», τι πραγματικό χρόνο έχει μέσα στην άχρονη ιστορία του Σύμπαντος; Αυτή την απάντηση μπορεί να την δώσει μόνο ο λαός με την ίδια την πρακτική του.
Ο Μίκης κατέβασε σε μας με την μουσική του τους νόμους του Σύμπαντος. Είναι καιρός να χορέψουμε τους ατέρμονους χορούς, μέχρι να κατακτήσουμε την αρμονία που μας αναλογεί.
     

                                  ΚΑΛΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ

 ΣΩΤΗΡΗΣ ΜΠΟΤΑΣ

                                                         

                                                                                      
Διαβάστε Περισσότερα »