Τρίτη, 31 Μαΐου 2016

UNFUCK GREECE: Συναυλία αλληλεγγύης στο Χαλάνδρι με την Π. Μπλέτα


Την πέμπτη 9 Ιουνίου 2016 και ώρα  20:00μμ, υπό την Αιγίδα του Δήμου Χαλανδρίου, διοργανώνεται στο Ευριπίδειο Θέατρο Ρεματιά στον πεζόδρομος του Προφήτη Ηλία στο Χαλάνδρι, η συναυλία αλληλεγγύης, UNFUCK GREECE

ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

(Προαιρετικά: για όσους μπορούν,ένα πακέτο τρόφιμα μακράς διαρκείας, φάρμακα, ή ρουχισμό για τους συνανθρώπους μας που έχουν ανάγκη)

Πλήθος μουσικών & καλλιτεχνών ενώνουν αφιλοκερδώς τις φωνές τους μαζί μας.

Το μήνυμα είναι: ΑΝΘΡΩΠΙΑ - ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ

Την εκδήλωση οργανώνει η δημιουργός του UNFUCK GREECE και συγγραφέας του ομώνυμου βιβλίου, Παναγιώτα Μπλέτα.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Χαιρετισμοί Δημάρχου & Αντιδημάρχου Πολιτισμού

Χαιρετισμός Προέδρου Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών Κώστα Καρούσου

Προλόγισμα Προέδρου Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών Τάσου Λέρτα

ΜΟΥΣΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Εισαγωγή με τους Theo & the Boogie Sinners.

Ακολουθούν:

Αντώνης Βάμβουκας & Γιάννης Απόδιακος & Δέσποινα Τσολάκη & Παναγιώτης Χατζηλεωνίδας, Ανδρέας Παππάς & Παναγιώτης Γαβριλόπουλος & Θοδωρής Λαμπρόπουλος, Μανώλης Ρακιντζής & Γιάννης Νικολετόπουλος & Αλκμήνη Χατζηνάσιου & Ιωάννα Παλλα, Πάνος Μπούσαλης, Θέλμα Καραγιάννη & Δημήτρης Σαμαρτζής & Ευδοκία Αδαμίδου & Αρετή Κοκκίνου & Μερόπη Βλαχογιάννη.

Φινάλε:

με την γνωστή λαική μας τραγουδίστρια Νάντια Καραγιάννη και τους Νικήτα Βοστάνη, Νίκο Καραγιάννη, Νίκο Πατσιαούρα, Αλέξανδρο Διαμάντη, Σπύρο Νίκα.

ΠΡΟΖΑ

Μαίρη Γραμματικάκη, Ηλίας Παπακωνσταντίνου & Ευαγγελία Θαλασσινή, Μαίρη Γκαζιάνη, Ειρήνη Καζάκου, Μαρία Δεληκωνσταντίνου, Ειρήνη Κατσαρού & Δομνίκη Κατσαρού, Κατερίνα Γκατζόγια.

ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ

Σταυρούλα Πασχαλίδου


ΧΟΡΗΓΟΙ

Δήμος Χαλανδρίου

Φιλαρμονική Δήμου Χαλανδρίου

ΧΟΡΗΓΟΙ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Κεντρικός Χορηγός: ΕNATH ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ

Τηλεόραση:

BLUESKY TV

Ραδιόφωνο:

Εκπομπή : «Στης Μουσικής τα Αρώματα» - ERTopen

OCTAVA RADIO

Ogdoos.gr

Sites: new-Deal.gr, atticacoast.gr, Now24.gr, dimoi-news.gr, lifespeed.gr, mcnews.gr, cityinews.gr, omorfizoi.gr, Rethemnos.gr, Hellenicpaedia.gr

Blogs: Άνεμος Αντίστασης, Η Σφήκα, Αμεινίας ο Παλληνεύς, Πολιτικές & Πολιτισμικές Συζητήσεις.

Δημοτικό Θέατρο Ρεματιάς Ευριπιδειον



Διαβάστε Περισσότερα »

Παρασκευή, 27 Μαΐου 2016

θέλω να τους δω να δικάζονται, σε τούτο δω το μέρος, σε τούτη την πλατεία.

Γράφει η δημοσιογράφος Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου
« Η πείνα είναι ντροπή όταν σφίξουμε τα χέρια οι λαοί αυτής της γης θα γενεί παράδεισός μας και αφεντάδες της εμείς. Τώρα ήρθε η ώρα για τη μάχη και για τη ζωή ! » Κι αν ακούσω φωνές που λένε, ότι δεν ήρθε ακόμα η ώρα , θα ζητήσω τη βοήθεια του οραματιστή και φιλόσοφου Ζαν Πολ Σαρτρ , που βάζει σε τρεις αράδες τα πράγματα στη θέση τους : « Κι αν χρειαζόταν να δώσουμε ένα όνομα σε αυτή την κατάσταση , προτείνω να ονομάσουμε τους εαυτούς μας οι απόντες…» Όμως, σε σας Έλληνες δεν ταιριάζει αυτός ο τίτλος …Γιατί δεν είναι λόγω παραίτησης η απουσία σας αλλά από το βίαιο ψυχολογικό σοκ που υποστήκατε από μια κυβέρνηση , η οποία σας έδωσε τόσες ψεύτικες ελπίδες



Ξέρω, είσθε βυθισμένοι στην απελπισία. Και πώς να είναι αλλιώς , αφού υποθηκεύτηκε το παρόν και το μέλλον της ελληνικής οικονομίας σε βάρος των μελλοντικών γενεών. Ο στόχος των δανειστών για μετατροπή της Χώρας μας σε μόνιμη «αποικία χρέους» επετεύχθη με το Υπερταμείο επενδύσεων – ιδιωτικοποιήσεων με τον τίτλο «Ελληνική Εταιρία Συμμετοχών και Περιουσίας και ήρθε και έδεσε με τον χωροφύλακα που λέγεται κόφτης, ο οποίος θα ενεργοποιείται , αν δεν θα επιτυγχάνεται ο στόχος με απόκλιση 0,25%, που θα δημιουργήσει αιματηρές καταστάσεις στην ελληνική κοινωνία. Για να έρθει η Άννα Βαγενά , η οποία μας έκανε να κλάψουμε πριν χρόνια με ομιλία της από του βήματος της βουλής, όταν είχε καταγγείλει όλες τις αδικίες και είχε πάρει το μέρος των κατατρεγμένων, για να συγκρίνει την παραχώρηση της εθνικής μας κυριαρχίας στους τοκογλύφους της χώρας μέσω του Ταμείου Αποκρατικοποιήσεων με τα 400 χρόνια της τουρκικής σκλαβιάς.
«Δεν μας τρομάζουν τα 99 χρόνια διάρκειας του ταμείου Αποκρατικοποιήσεων. Εδώ η Ελλάδα ήταν υπό Τουρκική σκλαβιά για 400 χρόνια και άντεξε. Έχουμε ως λαός μεγάλες αντοχές. Είμαστε ανίκανοι ως κράτος από μόνοι μας να διαχειριστούμε τη δημόσια περιουσία, αυτό έχει αποδειχτεί εδώ και δεκαετίες», είπε η κα. Βαγενά δίνοντας συνέντευξη στο ραδιοφωνικό σταθμό της Ζακύνθου stigma fm . «Ε, εσείς στην κυβέρνηση τι πίνετε; » Πάει γάντι το παραπάνω σχόλιο που έκανε ένας συμπολίτης στον αντιπρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Δημήτρη Παπαδημούλη. «Επιτυχής αξιολόγηση, ελάφρυνση χρέους, ένεση ρευστότητας. Τα πιο δύσκολα, είναι ήδη πίσω μας. Τώρα στροφή στην ανάπτυξη και την καθημερινότητα» έγραψε και η ανάρτησή του αυτή έγινε αντικείμενο αρνητικών σχολίων. Αναδημοσιεύουμε ενδεικτικά : «Όταν λες πίσω μας , που ακριβώς εννοείς;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;| « Παπαδημούλη πόσα παίρνεις το μήνα και μας πουλάς και ανάπτυξη Καραμήτρο ; «Έχω δει κι αν έχω δει εμπαιγμούς, αλλά σ' αυτό το επίπεδο ποτέ μου. Όπως επίσης έχω δει κι αν έχω δει εμπαιζόμενους ανθρώπους από άλλους, αλλά με τέτοια υπομονή και τέτοιο "σκύψιμο" ποτέ μου.» Και σε αυτό το δρόμο με τα τόσα δύσκολα περάσματα, τα εμπόδια, τις κακοτοπιές, που καθιστούν τη ζωή μας κάθε άλλο παρά εύκολη, αιχμή του δόρατος αποτελεί η σημερινή δήλωση του υπουργού Οικονομικών : «Κατανοώ τους φτωχούς πολίτες , αλλά η επιτυχία μας θα φανεί σε βάθος χρόνου|» είπε ο κ. Ευκλίδης Τσακαλώτος στην προσπάθειά του να πείσει τον κόσμο να βάλει πλάτη , ώστε να επιτύχει το πρόγραμμα .Τί μας λέει ο υπουργός; Εκείνος θα μπορούσε να ζήσει με 200 ευρώ το μήνα και να είναι συνεπής σε όλες του τις υποχρεώσεις. Αλλά μιλάει από θέση ισχύος. Και μη μου πείτε , εσείς που κυβερνάτε, ότι παραβιάζουμε το σύνταγμα για να σώσουμε την πατρίδα. Δεν το δεχόμαστε αυτό και ακολουθούμε αυτούς που τραγουδούσαν στην πλατεία : Του προδότη που προχώρησε ως ετούτο το έγκλημα ζήτω την τιμωρία εκείνου που ‘δωκε το σύνθημα του θάνατου ζητώ την τιμωρία εκείνων που προστατέψανε αυτό το έγκλημα ζητώ την τιμωρία δε θέλω να μου δίνουνε το χέρι, το μουλιασμένο από το δικό μας αίμα δεν τους θέλω για πρεσβευτές, ούτε ήσυχους μέσα στα σπίτια τους θέλω να τους δω να δικάζονται, σε τούτο δω το μέρος, σε τούτη την πλατεία. Οι στίχοι του Pablo Neruda, του «σπουδαιότερου ποιητή του 20ου αιώνα» σύμφωνα με τον Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, και της Ελληνίδας Δανάης Στρατηγοπούλου ντύθηκαν μουσικά από τον Χρήστο Λεοντή και ερμηνεύει συγκλονιστικά ο Νίκος Ξυλούρης Η ποίηση αυτή είναι ανάλογη της διάθεσής μας , που αρνούμαστε να βολευτούμε στην καταστροφή, που δεν θέλουμε να βλέπουμε ένα όραμα θαμπωμένο, και θα αγωνιστούμε να κόψουμε τις υπερωρίες της καταστροφής μας. Το πολυνομοσχέδιο σίγουρα θα φέρει την ολοκληρωτική φτωχοποίηση του Ελληνικού Λαού. H κοινωνική χύτρα βράζει και η έκρηξη θα είναι απρόβλεπτη και δεν θα μπορεί να μαζευτεί με τίποτα « Τούτοι δω εφέρανε τουφέκια γεμάτα μπαρούτι τούτοι δω διατάξανε τη στυγερή εξόντωση τούτοι δω συναντήσανε το λαό να τραγουδάει ενωμένος» λένε ο Νερούντα και η Δανάη και η πένα τους κλαίει, όπως ο κλαίει ο λαός , που προσπαθεί να ξορκίσει το κακό, ψάχνοντας έναν ουρανό με αληθινά πουλιά και αστέρια τα βράδια , και χτίζοντας μια κοινωνία που τα χέρια των ανθρώπων δεν θα ναι φθαρμένα , ανήσυχα και ταραγμένα, αλλά χρήσιμα. Ήρθε ο καιρός, ήρθε ο καιρός πάνω στου κόσμου την πληγή ήρθε ο καιρός, ήρθε ο καιρός να ξαναχτίσετε την γη, γράφει ο ποιητής της Αμοργού Νίκος Γκάτσος, που «όλα τα ακριβά στοιχεία της ποίησής του τα ’κανε στίχους που κινητοποίησαν τη ναρκοθετημένη νεοελληνική ευαισθησία, “έτσι καθώς κοιμόταν αναίσθητη” μες στην απέραντη αισθηματολογία των στιχουργών και των επιθεωρησιογράφων» σύμφωνα με το Μάνο Χατζιδάκι.
Διαβάστε Περισσότερα »

Τετάρτη, 25 Μαΐου 2016

ΤΟ ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ, Ο ΠΟΥΤΙΝ, Ο ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ ΚΑΙ Ο ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΜΑΥΡΟΜΙΧΑΛΗΣ






Μάϊος. Ένας μήνας σύμβολο.


Η Μαία είναι μητέρα του Ερμή, θεού των παγκοσμίων μηνυμάτων αλλά η ίδια, κόρη του Άτλαντα και μία από τις Πλειάδες, δηλαδή στοιχείο του νερού ή καλύτερα των θαλασσών.
Και οι θάλασσες γεννούν τα ξίδια αλλά γεννούν και πολέμους, γιατί στα βάθη τους κρύβουν μοναδικά δώρα.
Μα είναι δυνατόν για δώρα να ξεκινάνε πόλεμοι;
Η απληστία δίνει την απάντηση.
Μέσα σε αυτόν λοιπόν τον μήνα διάλεξε ο Βλαδίμηρος να κάνει το ταξίδι του στο Άγιο Όρος, ένα κομμάτι της ελληνικής γης που βλέπει κατάματα στη θάλασσα την ίδια την Μαία.Σε ποιόν ανήκει αυτό το κομμάτι;
Στην Κυρά του  Αιγαίου. Στην Κυρά της Ορθοδοξίας. Στην Μαρία του Σύμπαντος.
Τί παράξενα τα ονόματα...





Μα και Μαία στην αρχαιότητα ήταν συνυφασμένα με το όνομα της Μητέρας.
Η Ρέα, μητέρα των θεών, της στεριάς και των υδάτων.Μα, Ρέα, Αλς.Mare στα λατινικά, Μαριά στα εβραϊκά.
Πολλές οι συμπτώσεις...
Και ο Πούτιν ανάμεσα σε αυτόν τον κυκλώνα, δίνει το στίγμα του.Κανείς δεν τον ήξερε πριν εικοσιπέντε χρόνια.
Μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, έκανε έναν ολόκληρο πλανήτη να αναρωτιέται, μα ποιός τελικά είναι;
Ο άνθρωπος με τα γαλάζια μάτια, πάει να συναντήσει το γαλάζιο βλέμμα της Παναγιάς, λίγο πιό κάτω από τα Στενάπου ο θρύλος θέλει να έχει βουλιάξει το πλοίο με την Αγία Τράπεζα του Παρθενώνα της Ορθοδοξίας.








Η Ελλάδα είναι σε κρίσιμη καμπή.Πατάει πάνω στα αρχέγονα δώρα που της χάρισε η γιαγιά Τηθύς.Πετρέλαιο, φυσικό αέριο, κυματική ενέργεια...
Και δεν είναι μόνο αυτά.
Αιολική ενέργεια, ηλιακή ενέργεια, ορυκτός πλούτος.
Αυτή δεν είναι χώρα, είναι μία πανάκριβη, ανεκμετάλλευτη μπαταρία στα παράλια του Αίμου, που κοράκια και κονσόρτσια την λιμπίζονται και θέλουν να την εκμεταλλευτούν.
Μα το κακό έχει βαθιές ρίζες. Τόσο βαθιές, που μπλέκονται με την Μαρτιάτικη ελιά της Τροιζηνίας, που το 1827 ο αέρας στα φύλλα της γινόταν όνομα εθνοσωτήριο :  

''Καποδίστριας.''

Φιλική Εταιρεία, Επανάσταση, πρώτη κυβέρνηση, Εμφύλιος και η αγωνία για το αν το Έθνος γίνει κράτος.
Η Επανάσταση καρκινοβατούσε. Το φάρμακο ήρθε από την Ρωσία, στις 7 Ιανουαρίου του 1828.
Γιός των Φαιάκων, ο Καποδίστριας. Γιός της γης που υποδέχθηκε τον Οδυσσέα πριν την Ιθάκη.
Η ζωή του γνωστή σε όλους. Έφτασε στα υψηλότερα αξιώματα της Ρωσικής διπλωματίας, με ένα βασικό προτέρημα :το ''ΗΘΟΣ'' του.
Δεν δίστασε να συγκρουστεί ακόμα και με τον Αυτοκράτορα της Ρωσίας, τον Αλέξανδρο Α' , που ως μέλος της Ιεράς Συμμαχίας είχε αντιρρήσεις για την Ελληνική Επανάσταση.
Τα όνειρά του πολλά : κοινοπραξίες, εθνική οικονομία, Ευρωπαϊκή πολιτική, βαθιά παιδεία για τον ελληνικό λαό.Συγκεντρώνει όλες τις εξουσίες πάνω του, όχι σαν δικτάτορας αλλά σαν πατέρας, που περιμένει πρώτα να μεγαλώσει η οικογένεια, να ωριμάσουν τα παιδιά του, για να τους παραδώσει την περιουσία που τους ανήκει.
Μα ντόπιες συγκυρίες και ξένες πρεσβείες όπλισαν το χέρι αγράμματου, για να μείνουν τα ανήλικα παιδιά της οικογένειας ορφανά. Και τα Ευρωπαϊκά ορφανοτροφεία έστειλαν ανάδοχους γονείς με charter εταιρείας Μαυροκορδάτου, να διαχειριστούν την ορφανή οικογένεια αλλά και την περιουσία.
Η ιστορία γνωστή. Τα ορφανά μεγάλωσαν και η περιουσία χάθηκε. Δάνεια η μάνα για να μεγαλώσει τα εγγόνια και τα δισέγγονα των παιδιών. Χρεώσεις, πτωχεύσεις και Άρπαλοι διαχειριστές για τα ταμεία των ορφανών.
Και μεγάλωσε το κράτος με θεμέλια το παρακράτος.
Τι κι αν ο Καλλέργης και ο Μακρυγιάννης στις 3 του Σεπτέμβρη ζήτησαν Σύνταγμα;
Πάντα η αντισυνταγματικότητα κυβερνούσε, γιατί τα ορφανά δεν είχαν λόγο.
Και φτάσαμε στο 2010.
Και αφού λεφτά δεν υπήρχαν για τα ορφανά, έπεσε μνημόνιο μεγάλο ...
Πάει η ανεξαρτησία, πάει η ιδιωτική περιουσία, πάει ο εθνικός μας πλούτος.





Και μέσα στον ορυμαγδό, κάποιοι σιγοτραγουδούσαν και πάλι το γνωστό τραγούδι του Μίκη Θεοδωράκη σε στίχους του αδελφού του Γιάννη :

" Ψηλά στης Ρωσίας τα χιόνια
εκεί που φυσάει ο βοριάς
το ξανθό γένος νά'ρθει αιώνια,
προσμένει ο δόλιος ο ραγιάς"




Το τί έγινε από το 2010 μέχρι σήμερα, το 2016, είναι γνωστό. Πιό γνωστό όμως είναι πώς από τα συντρίμμια της Σοβιετικής Ένωσης και από τα μπάζα του Τείχους του Βερολίνου, ξεπετάχτηκε δυνατή και πανίσχυρη η Σιβηρική Αρκούδα.
Μία Σοβιετική Αρκούδα που η αγριότητά της χάνεται, όταν αγιογραφείται πλάι στον Άγιο Σεραφείμ του Σάρωφ.
Αυτή λοιπόν η Αρκούδα έχει έρθει για να βάλει το στίγμα της στην θύρα της παγκόσμιας Ορθοδοξίας και να σβήσει παλιά λάθη που έγιναν, γιατί κάποιος Μαυρομιχάλης σκότωσε τον πραγματικό Εθνάρχη του νεοσύστατου ελληνικού κράτους.
Εκεί, στα χρόνια της απουσίας και μέσα στην παλιά διαμάχη Ρωσίας - Τουρκίας, λαθεμένες ελληνικές πολιτικές έδωσαν το δικαίωμα με την περίφημη Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου το 1878, να δημιουργηθεί το πανσλαβικό τόξο, με επιτηρήτρια δύναμη την Βουλγαρία, που έστεψε διπλωματικά ο Τσάρος Αλέξανδρος Β' και οι πρεσβευτές του Νικολάι Ιγνάτιεφ και Αλεξάντερ Ντελίντοφ. Και όλα αυτά, κάτω από το άγρυπνο βλέμμα του ηττημένου Σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β'.




Ο Πούτιν με την παρουσία του στο Περιβόλι της Παναγίας, σβήνει τα παλιά ρωσικά λάθη και σφραγίζει το πανορθόδοξο τόξο.
Φτάνει όμως αυτό;  Όχι.
Γιατί η μήτρα της ιστορικής συγκυρίας, δεν πρέπει να ξαναγεννήσει τον Μαυρομιχάλη.
Όχι τον Μαυρομιχάλη του 1821 αλλά τον Μαυρομιχάληη που σύρθηκε στην γαλλική πρεσβεία της υποτέλειας.
Ανάμεσα λοιπόν σε Ανατολή και Δύση, ανάμεσα σε ΝΑΤΟ και άλλες δυνάμεις, ανάμεσα σε πρώην και νυν σουλτάνους, το μάτι της πολιτικής ουδετερότητας αναζητά τον δρόμο που ξεκίνησε ο Καποδίστριας.
Ο Πούτιν, ως Ορθόδοξος υπερεργολάβος είναι εδώ.
Είναι όμως έτοιμη η ΜΟΜΑ των Ελλήνων πολιτών να τελειώσει το έργο;
Εύχομαι την απάντηση να μην την δώσει κανένας παλαιοκομματικός "καμμένος" πολιτικός...Η υπόλοιπη ιστορία είτε θετικά είτε αρνητικά, θα γραφτεί από τον νεοιστορικό φιλόσοφο Αλεξάντρ Ντούγκιν.  


                                               

       ΣΩΤΗΡΗΣ ΜΠΟΤΑΣ                                                           
Διαβάστε Περισσότερα »

Παρασκευή, 20 Μαΐου 2016

Ξεσηκωθείτε



Γράφει η 
δημοσιογράφος
Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου





Τι περιμένετε ξεσηκωθείτε. Όλη η δύναμη που χρειάζεστε βρίσκεται στα χέρια σας! Μην αφήνεστε να σας αφανίσουν. 
Τα χρηματοπιστωτικά συστήματα έχουν καταληφθεί από μία γενιά κλεφτών, ενώ εσύ δουλεύεις όλο και πιο σκληρά για όλο και λιγότερα . 

Το παιχνίδι είναι στημένο.
Μας μετατρέπουν σε σκλάβους… 


                      «Τις αλυσίδες όλες σπάει. Και μ' ανοιχτές φτερούγες πάει» ο Γαλλικός λαός! 

Δεν είμαστε σκλάβοι φωνάζουν οι Γάλλοι διαδηλωτές και είναι αποφασισμένοι να αγωνιστούν με πάθος και μέχρις εσχάτων για να μην περάσουν τα αντεργατικά μέτρα .. 
Κι εμείς, «που δεν λογαριάσαμε τους κατακλυσμούς και μπήκαμε μέσα σε όλα και περάσαμε», τώρα αράξαμε στον καναπέ. 

Ας βάλουμε, λοιπόν, πάλι στο κατάρτι μας βιγλάτορα παντοτινό τον Ήλιο τον Ηλιάτορα, όπως μας προτρέπει ο Ελύτης, κι ας μην συντελέσουμε στο έγκλημα, το οποίο συντελείται κατά της πατρίδας μας, από ανθρώπους που ήρθαν για να σκίσουν τα μνημόνια, πολιτικούς που έσκυψαν το κεφάλι και τα έδωσαν όλα στους δανειστές και τους τοκογλύφους και δη στους Γερμανούς για να γίνουν αρεστοί σε αυτούς, που ήπιαν το αίμα του λαού μας. Και τώρα με ελαφρά τη καρδία βάζουν την ταφόπλακα με το νέο μνημόνιο και τον αυτόματο μηχανισμό διόρθωσης του προϋπολογισμού, τον λεγόμενο κόφτη , και μετατρέπουν την Ελλάδα σε πλήρη αποικία των δανειστών της, 

«…Οι Έλληνες θα έχουν να αντιμετωπίσουν ακόμα περισσότερους φόρους καθώς η αριστερή κυβέρνηση της χώρας προσπαθεί να ικανοποιήσει τους πιστωτές …» υπογράμμισε η Έλενα Σμιθ, ανταποκρίτρια της βρετανικής Guardian, στην Αθήνα. 

Και στο άρθρο της, που προκάλεσε μεγάλη αίσθηση, μετέφερε σχόλιο συναδέλφου της που τα λέει όλα : 

«Το μόνο πράγμα που δεν φορολογείται σήμερα στην Ελλάδα είναι ο αέρας που αναπνέουμε ,,,» 

                                       Οι σκέψεις της Λιλής Ζωγράφου με διαπερνούν 

«…η ζωή περνά από μέσα μου, με διαποτίζει με την ασκήμια της, με γεμίζει λύσσα με την αδικία της την οργανωμένη, με ταπεινώνει με την ανημποριά μου ν’ αντιδράσω, να επαναστατήσω αποτελεσματικά, να υπερασπιστώ το μαζικό μας εξευτελισμό…» 

Αυτοί που τα έχουν χάσει όλα δεν πρέπει τίποτα να περιμένουν. Είναι πεθαμένοι. Αυτό προσπάθησαν να περάσουν οι μνημονιακοί με κάθε τρόπο, με κάθε μέσον στις εξαθλιωμένες μάζες. Έτσι 22.000 και πλέον συμπολίτες μας, που κλήθηκαν να διαχειριστούν την κατάρρευση της ζωής τους σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, και όταν λιποταχτούσε από αυτούς το αίσθημα της αυτοσυντήρησης, έγιναν αυτόχειρες.

Μέσα σε αυτό τον κόσμο τον φτιαγμένο από άσπλαχνη λογική δεν μπορούσαν πλέον να κάνουν όνειρα για μια ανθρώπινη κοινωνία, για μια ανθρώπινη ανθρωπότητα. 


Κι εμείς οι άλλοι, που καταφέραμε να σταθούμε στα πόδια μας μέχρι σήμερα τι κάνουμε;


«Αλίμονο στον αυτόδουλο πολίτη που φτασμένος στα έσχατα της απελπισίας παραδίδεται για να σωθεί στους νόμους των κλεφτών» γράφει ο Βάρναλης, που ποτέ δεν μας θώπευσε για να μας αφυπνίσει . 

Στα 1931 ο ποιητής εκδίδει το πεζογράφημά του "Η αληθινή απολογία του Σωκράτη", το οποίο αποτελεί ένα κορυφαίο σημείο της καλλιτεχνικής του ωριμότητας. 

«Όσο πιο ταπεινωμένος ο άνθρωπος, τόσο πιότερο κι αναποφάσιστος, όσο πιο κουρα­σμένος τόσο λιγότερο ανασαίνει και σκέ­φτεται και θυμώνει. Χρειάζεται κουράγιο και μπιστοσύνη στον εαυτό σου, για να αντισταθείς στην αδικία,,,» 



Και ο ομότεχνος του και συναγωνιστής του στην στρατευμένη τέχνη -στην πραγματικότητα δεν υπάρχει έργο στην παγκόσμια λογοτεχνία που να μην είναι στρατευμένο-, ο Μπέρτολντ Μπρεχτ συμπληρώνει : 


                      « Κάποτε οι καιροί αλλάζουν και οι ελπίδες των λαών γίνονται ξέσπασμα,» 

                                                            Και οι καιροί άλλαξαν… 

                                          Koίτα οι Γάλλοι έχουν κινήσει έχει η πλάση κοκκινίσει 
                                             άλλος ήλιος έχει βγει σ’ άλλη θάλασσα άλλη γη                                                                                                                       Άιντε θύμα άιντε ψώνιο...

                                             

                                                



ΠΗΓΗ: https://www.facebook.com/smaragdamichalitsianou
Διαβάστε Περισσότερα »

Πέμπτη, 19 Μαΐου 2016

Ο ΒΡΥΧΗΘΜΟΣ ΤΟΥ ΛΕΟΝΤΑ


Είναι ο καιρός που το ουράνιο δρεπάνι οριοθετεί τις πλημμύρες του Νείλου. Αμπάϊ, Ατμάρα και συ Λευκέ απ' της Βικτώριας και του Αλβέρτου τις Λίμνες,στείλε τον βρυχηθμό σου πέρα, στους φύλακες του ουρανού.
Ο Δούμα(1)  πάντα προστατεύει την Αίγυπτο και τα όνειρα της ερήμου κι αυτό το φως το αρχέγονο που ρέει μέσα στην Κόμη της Βερενίκης.


Ποιός υβριστής θα αλλάξει την ιστορία σου δεκάδες φράγματα κι αν φτιάξει;Έ, και; Εδώ το ύδωρ είναι η ίδια η Ιστορία.
Στην Ιερουσαλήμ και στην Νετάνια οι βωμοί της νίκης είναι σαθροί.
Και εκεί, στο Γιόμ Κιπούρ(2) δεν ξημέρωσε η μέρα της εξιλέωσης. Αλγκιέμπα, Τρίτε του Λέοντα, η σειρά σου τώρα. Σ' ακούω, σε αισθάνομαι αλλά δεν σε βλέπω ακόμα...




Απέχω 7,7 έτη φωτός από εσένα.

Μου όρισαν το δρόμο του Λύκου και των κορφών.Άκου... μοναχικός ουρλιάζω στο ξημέρωμα για τις κόκκινες ανατολές που φέρνει τώρα ο Απόλλωνας.Ναι, ο πρώτος Άθλος έγινε στη Νεμέα. Ποιός είπε ότι έκλεισε ο κύκλος του Ηρακλή;

Μοναχικός λύκος εγώ, Λέοντας της φωτιάς εσύ.Περιστρέφομαι μαζί με την αγωνία του σύμπαντος.
Θα συναντήσω ποτέ την όαση της Σίουα; Θέλω κι εγώ να δω με τα μάτια του Ηρόδοτου, τηςΚλεοπάτρας την πηγή.Κρύα την ημέρα, ζεστή τη νύχτα.
Σαν ιστορία που αλλάζει προσωπεία σε αρχαίο δράμα μα πάντα ένας είναι ο κεντρικός ρόλος

.................................................................Ο ΑΓΩΝΑΣ...................................................................


Πες μου, του Βάκχου αστέρα, πες μου...
Αυτές οι πλημμύρες θα εξαγνήσουν το βωμό των Καβείρων
ή θα ξυπνήσουν τον Αλέξανδρο και την καταστροφή της Βαβυλώνας;
Εγώ είμαι έτοιμος για το δρόμο που χαράζουν τα ύδατά σου,
γιατί μόνο εσύ ξέρεις να με οδηγήσεις στα μονοπάτια του νέου χάρτη που ορίζει το Σύμπαν.

ΣΩΤΗΡΗΣ ΜΠΟΤΑΣ


(1)     Ο Δούμα θεωρείται έκπτωτος άγγελος από τις τάξεις των αγγέλων Σαρείμ, προστάτης των ονείρων και της Αιγύπτου
(2)   Γιομ Κιπούρ - τοπωνύμιο αλλά και γιορτή των Ισραηλιτών, που σημαίνει ημέρα της εξιλέωσης
Διαβάστε Περισσότερα »

Τετάρτη, 18 Μαΐου 2016

Ο ΠΟΥΤΙΝ ΤΟ ΠΕΡΙΒΟΛΙ ΤΗΣ ΚΥΡΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΛΥΚΟΙ



Στην Αρχαία Ελλάδα ο μύθος θέλει λίγο πριν βγει το φως του Απόλλωνα, να υμνούν την άφιξή του οι Λύκοι.
Εξ ού και ο Λυκάων Απόλλων.
Τι θέλει ένας πρώην μπολσεβίκος στο Περιβόλι της Κυράς;
Δεν αναρωτιόμαστε μόνο εμείς, αναρωτιόνται όλοι αυτοί που δεν υπολόγισαν την Ρωσία.
Δεν υπολόγισαν καλά τις πράξεις τους και νόμιζαν ότι η Ρωσία ως δύναμη θα έδυε για πάντα το 1989.
Αλλά δεν υπολόγισαν και τους Λύκους...
Οι λύκοι μπορεί να είναι αγρίμια αλλά δρουν συλλογικά και πάνω απ' όλα αναγνωρίζουν τον ηγέτη που θα τους προστατέψει από τις κακοτοπιές των γκρεμών και των δασών.
Ο Βλαδίμηρος έχει στο νου του τη μεγάλη στέπα. Η γη του Βόλγα είναι η γη του.
Μπήκε μικρός στην αγέλη της Ρωσικής διπλωματίας αλλά με σεβασμό την κατάλληλη στιγμή δεν διεκδίκησε αλλά αναδείχθηκε ηγέτης.
Και πάνω απ' όλα, κατανόησε ότι ένας λαός για να ζήσει έχει μιά κληρονομιά στα μονοπάτια των αιώνων για να χορτάσει την πείνα του στους δύσκολους καιρούς.
Και αυτή η κληρονομιά λέγεται Παράδοση, Ήθη και Έθιμα.
Και ανάμεσα σε αυτή την ιερή Τριαδική κληρονομιά, o φωτοστέφανος της Άγιας Πίστης.
Κύριλλος και Μεθόδιος.Οι Ρώσοι ήταν πάντα ένας Λαός Αυτοκράτορας και χάρη στους δύο αυτούς Θεσσαλονικείς Δασκάλους, γνώρισαν την Αυτοκρατορία της Αθανασίας, αυτό που εμείς λέμε Ορθή Δόξα.Ο Βλαδίμηρος ξέρει καλά ότι εδώ αυτός είναι ηγέτης. Αλλού υπάρχει ο Άλλος, που στο όνομά του κάνει το σύμβολο του σταυρού κάθε φορά που μπαίνει στο σπίτι του.Όταν γνωρίζεις ένα φίλο, εκτιμάς ιδιαίτερα και την μητέρα που τον γέννησε.Αυτή την Κυρά πάει να δει στο Άβατο Περιβόλι της.
Έχουμε πόλεμο.
Δεν είναι απλά οικονομικός, είναι βαθειά ηθικός. Γιατί η κοινωνία βουλιάζει χωρίς να το κατανοεί στον βούρκο του υλισμού και εκεί τα βατράχια, βέβηλα και βδελυρά πλάσματα, κρώζουν την παγκόσμια κυριαρχία του βούρκου τους.

Ποιός μπορεί να πατήσει στον βούρκο χωρίς να βουλιάξει;
Μονάχα οι γερανοί, με τα λεπτά τους κόκκινα πόδια.
Οι γερανοί, που η Θεογονία του Ησιόδου θέλει να έρχονται από την Υπερβορεία, για να σημάνουν το τέλος του κατακλυσμού.
Και θα καθήσουν στον αρχέγονο βράχο της Ειρήνης, με την ηρεμία απλωμένη στα φτερά τους.
Ο βράχος θα πάρει όνομα : Γεράνεια Όρη.
Και τα πουλιά θα συνεχίσουν το αέναο ταξίδι τους, για να δηλώνουν 
"Ουαί και αλίμονο σε αυτούς που ετοιμάζουν νέους κατακλυσμούς"...
Ο Βλαδίμηρος γνωρίζει καλά πως δεν υπάρχει τίποτα, παρά μονάχα η αιώνια διαμάχη του καλού και του κακού, του ψεύδους και της αλήθειας.
Ο εκλεκτός του Φίλος, αιώνες πριν είχε στείλει το μήνυμα :

" Εγώ ειμί το φως του κόσμου ο ακολουθών εμοί ου μη περιπατήση εν τη σκοτία αλλ΄ έξει το φως της ζωής".


Στρατηγός ο Βλαδίμηρος.

Αύριο θα βάλει τρεις σταγόνες στο μικρό καντηλέρι του Αγίου Όρους, για να ανάψει τον λύχνο : παρελθόν, παρόν και μέλλον του Ορθόδοξου κόσμου.
Και για όποιον δεν καταλαβαίνει, οι Λύκοι θα υψώσουν φωνή για το φως που έρχεται.
Κάποτε ο Ρήγας Φεραίος μίλησε για το Έθνος των Χριστιανών.
Μίλησε πάνω στη γη του Αίμου.
Ο Βλαντιμίρ Πούτιν σχίζει τα χαρτιά της Συνθήκης της 3ης Μαρτίου 1878 και ανατρέπει το όνειρο του Νικολάι Ιγνάτιεφ.Ο Πανσλαβισμός δεν είναι η λύση.Η μεγάλη Ορθόδοξη κοινότητα είναι το φως που πρέπει να θεριέψει πάνω από το ηφαίστειο του Αίμου, ένα ηφαίστειο που το λάτρεψαν θεοί, λαοί αλλά και ένας Δικέφαλος Αετός, που παρ' όλο που κάποιοι είπαν ότι έφυγε, η φωλιά του είναι στα απότομα βράχια του ηφαιστείου.
Ποιός τολμά να πλησιάσει;
1453 αμαρτίες έρχονται να σβήσουν 2016 αλήθειες.
Ο Δικέφαλος Αετός είναι εδώ.
Ο Πούτιν έρχεται για να ανάψει το καντήλι και οι Λύκοι είναι έτοιμοι να αναγγείλλουν την έγερση του Φωτός.



ΓΡΑΦΕΙ Η ΣΟΦΙΑ ΛΟΥΚΑ


Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη, 17 Μαΐου 2016

Αναστασία Βούλγαρη: «Το φως λιγόστεψε στην άκρη της πόλης»

Εκδηλώσεις: Παρουσίαση βιβλίου


Σήμερα Τρίτη 17 Μαΐου 2016 και ώρα 20:00 στο Δημοτικό πνευματικό κέντρο «Γιάννης Ρίτσος» στο Αιγάλεω θα παρουσιαστεί η νέα ποιητική συλλογή της Αναστασίας Βούλγαρη «Το φως λιγόστεψε στην άκρη της πόλης» (εκδόσεις Εύμαρος).



Για το βιβλίο θα μιλήσουν:

  • Μαρία Αρβανιτοπούλου, κοινωνική ανθρωπολόγος
  • Βασίλης Κουμής, ποιητής
  • Ανδρέας Μαράτος, ζωγράφος και συγγραφέας.
Μουσική:

  • Τραγούδι: Πάνος Λαμπρίδης
  • Πιάνο: Κώστας Τουλούπας

Διαβάζουν:

  • Αναστασία Βούλγαρη
  • Πάνος Λαμπρίδης

Το βιβλίο προλογίζει ο ζωγράφος και συγγραφέας Ανδρέας Μαράτος, ο οποίος φιλοτέχνησε το εξώφυλλο με το έργο του «Αναμονή ΙΙΙ» και πρόσφερε στο βιβλίο το έργο του «Αναμονή».

Λίγα λόγια από την συγγραφέα:



Το βιβλίο είναι αφιερωμένο στον Μίκη Θεοδωράκη.

Η εκδήλωση γίνεται υπό την αιγίδα του Δήμου Αιγάλεω

Χορηγοί Επικοινωνίας (Η ΣΦΗΚΑ) (Άνεμος Αντίστασης) (Πολιτικές και Πολιτισμικές συζητήσεις)


Διαβάστε Περισσότερα »

Δευτέρα, 16 Μαΐου 2016

Moναδική, η γνωστή σε όλους μας φωτογραφία του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη.





Moναδική, η γνωστή σε όλους μας φωτογραφία του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη.

Ο Παύλος Νιρβάνας που τον απαθανάτισε το 1933, είναι σαν μέσα από την φωτογραφία αυτή να έγραψε ένα ολόκληρο διήγημα.
Η ασκητική του μορφή δείχνει να αδιαφορεί για τον φακό.
Τί άλλωστε να αποτυπώσει;
Ο ίδιος μέσα από την γραφή του είχε αποτυπώσει και είχε καταγράψει τη νοοτροπία μιάς ολόκληρης κοινωνίας, με διαστάσεις προφητικού λόγου.
Φαίνεται καθισμένος δίπλα σε ένα μεταλλικό στρογγυλό τραπεζάκι, με μία άδεια καρέκλα δίπλα του.
Φαίνεται να είναι μόνος του αλλά δίπλα σε αυτή την ξύλινη καρέκλα, γιά όποιον καταλαβαίνει, βλέπει ότι κάθεται η φοβερή Ασκητική του λόγου του.
Μάτια χαμηλωμένα και κλειστά. Ο διάλογος μαζί της είναι έντονος.
Στο τραπέζι πάνω δεν υπάρχει ούτε ένα ποτήρι νερό, γιατί ο ίδιος έχει ξεδιψάσει από το ποτήρι των Ιδεών.
Από τα ρούχα του αντιλαμβάνεται κανείς ότι ο Παπαδιαμάντης είναι γιός της ιερής λιτότητας. Αδιαφορεί για το τριμμένο κοστούμι του, γιατί το μόνο ρούχο που χαίρεται είναι οι αχτίνες του ήλιου που τον διαπερνούν, χωρίς να γράφουν την σκιά του.
Βλέπετε, όταν δύο αχτίνες συναντιούνται, δεν δημιουργούν σκιά αλλά έκρηξη.
Η άδεια καρέκλα δίπλα του μοιάζει να περιμένει διαχρονικά τον αναγνώστη για να μιλήσει με τα διηγήματά του, γιατί τον Παπαδιαμάντη δεν τον διαβάζεις, μιλάς μαζί του.
Με τα σταυρωμένα χέρια του κερνάει την προσευχή της καθημερινότητας, μία προσευχή εξιλέωσης από τα καθημερινά πάθη, αυτά τα πάθη που ακόμα και την "Φόνισσα" την κάνουν μία καθημερινή μορφή της κοινωνίας μας.
Η ιστορική φωτογραφία του Παύλου Νιρβάνα έχει τραβηχτεί στην Δεξαμενή, στο Κολωνάκι μα αυτό είναι ασήμαντο, γιατί ο ίδιος ο Παπαδιαμάντης είναι η δεξαμενή του ελληνικού λόγου.
Και τότε καταλαβαίνεις γιατί όταν καθήσεις δίπλα του σε αυτό το άδειο τραπέζι, δεν χρειάζεσαι ούτε ένα ποτήρι νερό.
Και για όποιον αναρωτιέται πώς έχει κουμπωμένο το σακάκι του μέχρι τον λαιμό την ώρα που τον λούζουν οι αχτίνες του ήλιου, ας αναλογιστεί ότι οι ιδέες για να μην καούν χρειάζονται την σκιά της ψυχής μας.
Με αυτή την κίνηση, του κουμπωμένου δηλαδή σακακιού του, ο Παπαδιαμάντης δημιουργεί έναν χώρο σκιάς, όπου η γραφή του συνυπάρχει με τον ήλιο, χωρίς να δέχεται τα εγκαύματα της καθημερινότητας.
Και αν αναρωτιέσαι γιατί τα μάτια του είναι κλειστά, όταν μπεις στον δρόμο της γραφής του Κυρ-Αλέξανδρου θα καταλάβεις ότι τα αληθινά όνειρα ζούνε μέσα σου και τα βλέπεις με τα μάτια της ψυχής.
Με αυτά λοιπόν τα μάτια καταγράφει όσα εμείς δεν κατορθώνουμε να γράψουμε με τα δικά μας ανοιχτά μάτια "εἰς τὴν ἔρημον ταύτην τῆς ἀνθρωπίνης κοινωνίας, εἰς τὴν χέρσον τῶν αἰσθημάτων καὶ τῶν εὐγενῶν παλμῶν"...


ΓΡΑΦΕΙ Η ΣΟΦΙΑ ΛΟΥΚΑ

Διαβάστε Περισσότερα »

Σάββατο, 14 Μαΐου 2016

«Εν αρχή είναι ο λόγος»


Καθημερινά απασχολούν το μυαλό μας μεγάλα και αβάσταχτα ερωτήματα: Γιατί φτάσαμε ως εδώ; Τι θα κάνω την επόμενη μέρα; Πώς θα επιβιώσω;

Μεγάλα ερωτηματικά ταλανίζουν τη σκέψη που στην ουσία δεν είναι τίποτα άλλο παρά επιφανειακά
Χωρίς να ανακυκλώσω το γνωστό σλόγκαν «Η κρίση δεν είναι οικονομική αλλά ανθρωπιστική», θα σταθώ στο πλάι όσων πιστεύουν ότι η κρίση του ανθρωπίνου γένους ξεκινάει από τη μέρα που ανακάλυψε τον πολύπλευρο χαρακτήρα της φύσης του. Συγκεκριμένα, κατά τον Αριστοτέλη ο άνθρωπος διαφέρει από τα ζώα στην ικανότητά του να αναπτύξει τον λόγο (βλ. Πολιτικά Αριστοτέλης) , δηλαδή την ικανότητά της σκέψης και της διανόησης. Αντίθετα, τα ζώα αισθάνονται μόνο το ευχάριστο και το λυπηρό. Εν συνεχεία, τα ζώα λοιπόν βιώνουν τα συναισθήματα και κινητήριος δύναμή τους είναι η ίδια η επιβίωση και η αναπαραγωγή, γεγονός που κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει. Από την άλλη ο άνθρωπος, ο οποίος νιώθει –όπως τα ζώα- , έχει την τύχη να οδηγείται από δύο δυνάμεις στη ζωή, αυτή της φυσικής επιβίωσης και την άλλη της πνευματικής, καθώς κατέχει τον λόγο. Ο λόγος, ωστόσο, έπαψε να αποτελεί κίνητρο επιβίωσης και τον θρόνο της ανθρώπινης ύπαρξης ανέλαβε δυναμικά η φυσική και σωματική επιβίωση. Έτσι, ο άνθρωπος έχασε τον αυτοσκοπό του, έχασε την ανάγκη της πνευματικής διέγερσης. Το μυαλό του φυλακίστηκε στο μπουντρούμι της ρηχότητας, αντί να περιπλανηθεί στο λαμπρό μονοπάτι της πνευματικής ανέλιξης. Ο σκοπός, το τέλος ( Πολιτικά Αριστοτέλης) του ανθρωπίνου είδους, που ήταν η διαρκής διεύρυνση των πνευματικών του οριζόντων, ανατράπηκε από την εμμονή με την ύλη, την εξουσία, την κάθε είδους διάκριση, τον περιορισμό, τη δουλεία (πνευματική και σωματική) κτλ.
Έτσι αυτό που απασχολεί πλέον τον άνθρωπο είναι η τροφή (την οποία καταβροχθίζει πέραν του δέοντος), η ένδυση (η οποία έχει οριστεί πλέον ως ισχυρό δείγμα προσωπικότητας), το συμφέρον (που ριζώνει ακόμα και στους πιο αδιάσπαστους δεσμούς), το χρήμα (ο επονομαζόμενος σύγχρονος Θεός) και τέλος η ύλη που κατακλύζει όχι μόνο τις θάλασσες και ακτές του πλανήτη αλλά και του ίδιου μας του μυαλού.
Κατ’ αυτόν τον τρόπο ο άνθρωπος έπεσε από τον παράδεισο του πνεύματος και βυθίστηκε στην κόλαση της ύλης. Ξέχασε την σημασία του σκοπού, της αναζήτησης, της εμπειρίας, της προσωπικής βελτίωσης. Ξέχασε τι θα πει αυτοσεβασμός καθώς καθημερινά η πνευματικότητα (η λίγη που του απέμεινε) παραβιάζεται σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο, από τις προσωπικές μέχρι και τις διαπροσωπικές του σχέσεις. Καταδύθηκε στην άβυσσο των στερεοτύπων και των προκαταλήψεων αγνοώντας ποιος είναι και τι ρόλο έχει να εκπληρώσει στον βίο του. Φτάνει μια ματιά στην καθημερινότητά μας για να επιβεβαιώσουμε όσα έχουν ειπωθεί ως τώρα. Η έλλειψη πνευματικότητας οδηγεί βήμα-βήμα στον ξεπεσμό της ανθρώπινης ύπαρξης. Όχι, δεν κινδυνεύουμε από κανέναν κομήτη που θα χτυπήσει τον πλανήτη, από κανένα στοιχείο της φύσης, από καμιά περιβαλλοντολογική μόλυνση, από καμιά οικονομική κρίση. Κινδυνεύουμε από τον ίδιο μας τον εαυτό, από την έλλειψη αυτό-βελτίωσης, από την έλλειψη του σκοπού.
Είμαστε οι άνθρωποι του σπηλαίου, περιτριγυρισμένοι από είδωλα που οι ίδιοι φτιάξαμε, φυλακισμένοι από τα δεσμά που οι ίδιοι επιβάλλαμε, με γυρισμένες τις πλάτες προς τον ήλιο του πνεύματος σε μια ζωή που υπάρχει και δεν υπάρχει. Υ.Γ Αγκαλιάστε το πνεύμα για να οδηγηθείτε στην ελευθερία.
ΓΕΩΡΓΙΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΟΥ
Διαβάστε Περισσότερα »

Πέμπτη, 12 Μαΐου 2016

ΕΥΡΩΠΗ. 21 αιώνας: Το Τέταρτο Ράιχ Παρελαύνει!

Αλιόνα Αγκέγεβα


Πριν από δύο χρόνια, στις 2 Μαΐου του 2014, έγινε μια απάνθρωπη σφαγή στην Οδησσό.

Δεκάδες κάτοικοι της Οδησσού που δεν ήταν διατεθειμένοι να αναγνωρίσουν ως κυβέρνησή τους την παράνομη χούντα, που ήρθε στην εξουσία στο Κίεβο, δολοφονήθηκαν άγρια κατά την διάρκεια του  ένοπλου πραξικοπήματος.

Πολλοί από αυτούς κάηκαν ζωντανοί εγκλωβισμένοι μέσα στο κτήριο «Σπίτι των Συνδικάτων» και όσοι κατάφεραν και πήδηξαν από τα παράθυρα των πάνω ορόφων, τους σκότωσαν χτυπώντας τους με σιδηρολοστούς.

Οι δολοφονίες έγιναν από μέλη της οργάνωσης «εκατόνταρχοι της αυτοάμυνας του ευρωμαιντάν» υπό τις διαταγές του Προέδρου της Βουλής Αντρέι Παρουμπίι (πρώην ενεργού μέλους του ναζιστικού κόμματος «Κοινωνικό Εθνικιστικό Κόμμα»), και από ακραίους χούλιγκαν (φίλαθλους)  που ήρθαν από το Ντνεπροπετρώφσκ και το Χάρκοβο τους οποίους χρηματοδοτούσε ο ολιγάρχης Ίγκορ Κολομόισκι. Πολλοί από τους επιζώντες συνελήφθησαν και δύο χρόνια τώρα παραμένουν στη φυλακή με την κατηγορία της διοργάνωσης μαζικής αναταραχής και αποσχιστικές τάσεις.

Με την ειρωνεία του παραλόγου, οι ένοχοι της σφαγής, να κατηγορούν τα θύματα ως εγκληματίες.

Ακόμη και δύο χρόνια μετά οι υπερ-αγωνιστές του «Δεξιού τομέα» την παραμονή της επετείου της τραγωδίας απειλούσαν τους κατοίκους της Οδησσού ότι αν κάποιος τολμήσει να δείξει συμπάθεια για τα θύματα, τότε χρησιμοποιήσουν εξωδικαστικές μεθόδους. Κυριολεκτικά ένας από τους ηγέτες των συμμοριών, ο Σεργκέι Στερνένκο δήλωσε «θα τους πάμε στο δάσος και θα τους σπάσουμε τα δόντια» Και όλοι ξέρουν ότι δεν θα περιορίζονταν μόνο σε αυτό.

Όμως, παρά τις απειλές και μια σειρά από προκλήσεις από μέρους του καθεστώτος του Κιέβου (όπως ανακοινώσεις σχετικά με πεδίο Κουλικόβο ότι έχουν τοποθετηθεί νάρκες ), παρά την παρουσία στην πόλη μεγάλης συγκέντρωσης τεθωρακισμένων οχημάτων και οπλισμένων μαχητών του καθεστώτος, χιλιάδες πολίτες της Οδησσού στις 2 Μαΐου πήγε στην πλατεία μπροστά από τη Βουλή των Συνδικάτων, για να τιμήσει τη μνήμη των θυμάτων και να απαιτήσει την τιμωρία των υπευθύνων.

Καμία αντικειμενική ή ανεξάρτητη δικαστική έρευνα δεν έγινε ακόμα και δεν αναμένεται να γίνει.

Και πώς θα μπορούσαμε να ελπίζουμε να γίνει αντικειμενική έρευνα, όταν ένας από τους διοργανωτές ήταν ο Πρόεδρος της Βουλής και ο δεύτερος είναι ένας από τους πλουσιότερους ανθρώπους της Ουκρανίας, και κάποιοι άλλοι έχουν γίνει βουλευτές.

Επιπλέον, οι πραξικοπηματίες καταχωρούσαν μαζικά στις φωτογραφίες απανθρακωμένων πτωμάτων στα social media, που τις συνόδευαν με χαρούμενες και σκωπτικές επιγραφές. Πολλοί από αυτούς θεωρούν ακόμα το έγκλημα ως «άθλο» και ορισμένα επίσημα πρόσωπα ζητάνε ακόμη και να κάνουν αυτή τη μέρα εθνική εορτή.

Μπορείτε να φανταστείτε τους Παριζιάνους να γιορτάζουν κάθε χρόνο την γιορτή του Αγίου Βαρθολομαίου; Τους Γερμανούς να γιορτάζουν «τη νύχτα των μεγάλων μαχαιριών»; ή κάποιους άλλους να έχουν κάνει γιορτή τους τα πογκρόμ ή άλλες καταστροφές και εγκλήματα;

Και όμως στο Κίεβο το μισάνθρωπο καθεστώς και οι υποστηρικτές του το πράττουν, οργανώνοντας γιορτές πάνω στα πτώματα και την ανθρώπινη δυστυχία.




Οι περισσότεροι ναζιστές του παράνομου καθεστώτος κρύβουν τα πρόσωπά τους, επειδή φοβούνται τα αντίποινα του λαού.


Οι ρούνοι SS ζωγραφισμένοι στην πλάτη του ναζιστή


Οι Γερμανικοί ποιμενικοί και τα Ροτβάιλερς προσθέτουν ναζιστικό άρωμα


Στην κατεχόμενη Οδησσό, έφεραν δεκάδες τεθωρακισμένα οχήματα.


Χιλιάδες άνθρωποι δεν φοβήθηκαν τους χιλιάδες ενόπλους ναζιστές και βγήκαν στους δρόμους της Οδησσού για να τιμήσουν αυτούς που έχασαν τη ζωή τους στο «Σπίτι των Συνδικάτων», και να απαίτησαν μια ανεξάρτητη έρευνα.

Διαβάστε Περισσότερα »

Δευτέρα, 9 Μαΐου 2016

Σε τι βασίζεται η σιγουριά των PODEMOS

Αλιόνα Αγκλέγεβα


Μεταξύ 1995 και 2007 ο αριθμός των θέσεων εργασίας στην Ισπανία, όπως φαίνεται, ήταν μεγαλύτερος από ο,τι στην υπόλοιπη Ευρώπη. Ωστόσο, η στασιμότητα-μείωση των μισθών έσπασαν αυτή την λαμπερή εικόνα, την οποία προσπαθούσε να δημιουργήσει για την ισπανική κοινωνία η άρχουσα ελίτ - "και τις πραγματικές δυνατότητες να επιτύχουν περισσότερη προσωπική επιτυχία", στη χώρα, καθώς και σε όλο τον κόσμο. Οι ασύμφωνα διογκωμένες τιμές των ακινήτων, που παρόλο ότι το 85% των Ισπανών έχουν ιδιωτικές κατοικίες, λόγω του "φθηνών" και μακροπρόθεσμων τραπεζικών δανείων, έγινε με τον χρόνο μια συλλογική ψευδαίσθηση της σταθερότητας (σε σύγκριση με την δεκαετία 90.) και άρχισε να επιδεινώνεται ραγδαία.

Για τους νέους στην Ισπανία κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου που χαρακτηρίζεται από υψηλό ποσοστό ανεργίας, οι θέσεις εργασίας στην πραγματικότητα ήταν σχεδόν δυσδιάκριτες, με μια  κατακερματισμένη απασχόληση (20% και 50%, αντίστοιχα). Και στις 15 Μαΐου του 2011, μια εβδομάδα πριν από τις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές σε περισσότερες από πενήντα πόλεις της Ισπανίας ταυτόχρονα πέρασε ένα κύμα από μαζικές κινητοποιήσεις υπό το σύνθημα «Δεν είμαστε εμπορεύματα στα χέρια των πολιτικών και των τραπεζιτών».

Η πολιτική εξουσία του νέου κινήματος νεολαίας «αγανακτισμένων» (δυσαρεστημένων), έδειξε την δυσαρέσκεια του για το τι συμβαίνει στην οικονομία και την πολιτική της χώρας και την δυσπιστία του για την πολιτική απόφαση της ελίτ στις πλατείες. Αυτό που συνέβη, εν μέρει προήλθε από την ένωση «Democracia Ρεάλ Ya», αλλά μόλις λίγους μήνες πριν από το γενικό χαρακτήρα μιας σειράς διαδηλώσεων των οργανώσεων νέων, κανείς στη χώρα δεν φάνηκε να είχε καταλάβει ότι αυτό είναι κάτι που πηγαίνει πέρα από τα όρια της θεσμικής κριτικής.

Ωστόσο, μόνο ένα βήμα είχε παραμείνει για να δημιουργηθεί ένα πραγματικό ισχυρό νέο πολιτικό κίνημα. Και αυτό το βήμα έγινε - η πρωτοβουλία «Democracia Ρεάλ Ya» υποστήριξε το ριζοσπαστικό κίνημα «Juventud Sin Futuro» - «Νεολαία χωρίς μέλλον». Ακριβώς τότε υπήρξε μια επιφύλαξη για πραξικόπημα του πληθυσμού, σε σχέση με την επικρατούσα παραδοσιακή αριστερά, ή ακόμη με το κομμουνιστικό πολιτικό τομέα. Τέτοια γεγονότα είχαν πολύ καιρό να συμβούν, και η ευρείες συμμετοχές των νεαρών Ισπανών στο μαζικό κίνημα διαμαρτυρίας, εξακολουθούν να καθοδηγούν έμπειρους ακτιβιστές, με ένα σαφή νέο ιδεολογικό πρόγραμμα. Αλλάζοντας την στάσιμη πολιτική ατμόσφαιρα της χώρας.

Στην ισπανική πολιτική σκηνή δημιουργήθηκε ένα νέο πολιτικό κίνημα, γρήγορα επισκιάζοντας τα συνηθισμένα «κεντροδεξιά» ή «κεντροαριστερά» κόμματα.

Το PODEMOS (Μπορούμε!) μπήκε δυνατά  και έσυρε στον «ισπανικό δημοκρατικό βάλτο» μια διαχωριστική γραμμή. Στην Ισπανία, όπως και σε άλλες χώρες στην εποχή μας προτιμούν, μια πολιτική συναίνεση που εξακολουθεί να χτίζεται χρησιμοποιώντας παραδοσιακά μέσα: περίπου 60% του πληθυσμού προτιμά την τηλεόραση ως κύρια πηγή πληροφόρησης. Με το έργο La Tuerka (βίδα), το οποίο είναι ένα από τα νέα των ακτιβιστών του κόμματος, ο Pablo Iglesias, βγήκε σε μια τηλεοπτική εκπομπή ενός μικρού καναλιού, απέκτησε απροσδόκητα υψηλές θεάσεις. Ο Iglesias και οι οπαδοί του με το έργο τους άρχισαν να προσκαλούνται σε δημοφιλές τηλεοπτικές εκπομπές σε ευρέως γνωστά εμπορικά κανάλια.

Τέλος, ήταν μια ευκαιρία να εκφράσουν τις ιδέες, που μέχρι τότε συζητιόνταν μόνο σε ένα στενό περιβάλλον των μελών ενός μικρού συνδέσμου «Izquierda Anticapitalista», ή, αν θέλετε, το κόμμα των διανοουμένων Τρότσκιστών–Γκραμισκιστών που η πτέρυγα του αποτελείται από μια ομάδα πολιτικών επιστημόνων καθηγητών στο Πανεπιστήμιο Complutense της Μαδρίτης, ένας από τους οποίους ήταν και ο Iñigo Erreyon.

Μέσα από αυτό το πνευματικό περιβάλλον, αναπτύχθηκε ένα νέο πολιτικό κίνημα, γέννημα μιας δεκαετούς πνευματικής ανταλλαγής ακτιβιστών που είχε ήδη αποδώσει καρπούς:

Οι εμπειρίες  και τα διδάγματα των κυβερνήσεων στη Βενεζουέλα, τον Ισημερινό και τη Βολιβία, ήταν η κύρια πηγή πολιτικής έμπνευσης του κινήματος των PODEMOS, βοηθώντας τους να ξεπεράσουν τις διαφορές τους. Το 2002, ο Iñigo Errejón έγραψε ότι κύρια επιθυμία τους  είναι, οι νέες Λατινοαμερικανικές "λαϊκιστικές" ιδέες, που δουλεύουν για την κοινωνική ανανέωση στη τεράστια ισπανόφωνη ήπειρο, -με τη μορφή του «κινήματος της Βολιβίας» ή του «σοσιαλισμός του ΧΧΙ αιώνα»-, να καταφέρουν να γεμίσουν τα υπάρχοντα κενά, στο ευρωπαϊκό, και κυρίως γαλλικό κίνημα με νέο  κοινωνικο-πολιτικό περιεχόμενο ..

Αυτό και συνέβη: το τηλεοπτικό κοινό της νεολαίας, κουρασμένο από την ψυχαγωγία ή την πνευματική άβουλη και μη δεσμευτική "τσίχλα", προσελκύστηκε από τον ζωντανό και κρίσιμο  λόγο του La Tuerka, που δημιούργησε ο Iglesias μέσα σε μια ατμόσφαιρα δημιουργικής συμμετοχής και συζήτησης για τα τοπικά κοινωνικοπολιτικά ζητήματα που απασχολούσαν την πλειοψηφία των ανθρώπων στην Ισπανία.

Το PODEMOS έγινε αρκετά γρήγορα μια πραγματική πολιτική δύναμη στη χώρα. Εστίασε στην κοινή λογική της κοινωνικής πλειοψηφίας στην Ισπανία και τους βοήθησε να κατανοήσουν τις συναφείς εξάρτησεις της πραγματικής ζωής από την απολιτική πρόταση της άρχουσας ελίτ, που τους θέλει αμέτοχους και εξαρτημένους από τον τραπεζικό τομέα και την πολιτική της Ε.Ε.

Συνεχίζοντας το «τρυπάνι» της «La Tuerka» ανέπτυξε την δύναμη που γεννήθηκε από την κρίση της ευρωπαϊκής πραγματικότητας και έφερε στην Ισπανία ιδέες, από την εμπειρία της άντι-παγκοσμιοποιήσης από το άντι-καπιταλιστικό κίνημα στην Ευρώπη, και από τις επαναστατικές αλλαγές στη Λατινική Αμερική. Οι ακτιβιστές του PODEMOS μέσω της συμμετοχής προσέλκυσαν ενδιαφερόμενους σπουδαστές και νεολαίους, που διέδωσαν τις ιδέες μεταξύ των χιλιάδων που καθημερινά υποφέρουν από τις συνέπειες της παγκόσμιας κρίσης.

Έτσι Χιλιάδες Ισπανοί, έγιναν μια πραγματική πολιτική δύναμη, η οποία είναι υπολογίσημη πλέον στην Ισπανία.

Και όμως - χάρη στη συνενοχή και συν-δημιουργία με πολλούς συμμετέχοντες του κινήματος και των ιδεών που προέκυψαν στο μικρό «καθηγητικό κύκλο», εμπνευσμένο από τα έργα των οπαδών του Αντόνιο Γκράμσι και του νέο-μαρξιστικού μετασχηματισμού στη Λατινική Αμερική.

Με κυρίαρχο το η δράση εδώ και τώρα, και στόχο τη βελτίωση των κοινωνικών συνθηκών της πλειοψηφίας, ο Iñigo Ereoyon και ο Ρ Iglesias, αποφάσισαν μια μέρα να χρησιμοποιήσουν τα μέσα μαζικής επικοινωνίας, ΜΗ ΥΠΟΛΟΓΙΖΟΝΤΑΣ ΤΙΠΟΤΑ.

Διαβάστε Περισσότερα »