Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ - ΠΟΙΗΣΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ - ΠΟΙΗΣΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα, 1 Μαΐου 2017

Σώπα Λουκά, οι πολεμιστές ποτέ δε ρωτάνε.



Λουκάς Θάνος Αθήνα 2017

Ακούω τον Νίκο στην ανέκδοτη αυτή ηχογράφηση.
Η ίδια έκπληξη, η ίδια αποκάλυψη όπως τότε πριν σαράντα χρόνια που τον πρωτοάκουσα στα Ριζίτικα. Τότε δεν ήξερα γιατί ήθελα μόνο τον Ξυλούρη να τραγουδίσει τα τραγούδια μου. 
Τώρα ακόμα δεν ξέρω, μόνο νιώθω όπως τότε μιά ιερή τελετουργία να διαπερνά από άκρη σ' άκρη το κορμί μου. Το απώτερο παρελθόν και το μέλλον του Απόλλωνα που χορεύουν τον Διόνυσο του παρόντος μου στους ήχους της ανυπότακτης Κρήτης με τη γλώσσα την Ελληνική... αυτή νομίζω την μεγάλη εντολή μου παραδίδει ο αρχαγγελικός φίλος μου. Είπα φίλος μου...πόσο τυχερός λοιπόν άνθρωπος είμαι...
Έγραφα τραγούδια από μικρός. 
Δεν ήθελα κανέναν να μου τα τραγουδήσει. Άκουσα τα Ριζίτικα. 
Η πρώτη μεγάλη μουσική αποκάλυψη για μένα. Ένας κόσμος απλώθηκε, άνοιξε με ελευθέρωσε ο ήχος. -Μόνο αυτή τη φωνή θέλω για τα τραγούδια μου πατέρα , είπα. - που να τον βρούμε τον Ξυλούρη παιδί μου, μου απάντησε σαστισμένα ο πατέρας μου... κι όμως τον βρήκαμε. Ήρθε στο σπίτι μας. Κάθησε στη πολυθρόνα, σταύρωσε τα πόδια ρούφιξε καυτό ελληνικό καφέ και μετά τσιγάρο ηδονικά. Του έμαθα την Μπαλάντα του κυρ Μέντιου και τους Πόνους της Παναγιάς την ίδια εκείνη πρώτη μέρα μας. - Θα τον κάνουμε αυτόν το δίσκο Λουκά θυμάμαι είπε...
Έχουν περάσει χρόνια, κάθομαι στην ίδια πολυθρόνα και γράφω κάτι σαν μιαν ανάμνηση κάποιου άλλου, σαν να μην ήμουν εγώ αυτός με τον Νίκο, αλλά ένα μικρό παιδί που αψηφούσε και το θάνατο ακόμα. Εγώ, αυτός, με το Ξυλούρη, κάτι σαν όνειρο στον ύπνο κάποιου άλλου όχι δικό μου. Με τον Νίκο Ξυλούρη εγώ, σκέψου, να τραγουδάμε μαζί στα σκαλοπάτια της ουτοπίας για την χείμερα του κόσμου τα ποιήματα της Ελλάδας του Βάρναλη του Καρυωτάκη του Αλεξάνδρου...
Πρίν λίγο καιρό του έστειλα ένα γράμμα νομίζω.
Προς Νίκο Ξυλούρη Πρώτο νεκροταφείο Ελλάδας.
…τι να κάνουμε Νίκο μου που πήγε τόσο αίμα, που πάμε ,τι είναι μάχη; του έγραψα.
Χτές και ενώ άκουγα την ανέκδοτη αυτή στιγμή του, πήρα τελικά το γράμμα του
...σώπα Λουκά, οι πολεμιστές ποτέ δε ρωτάνε.
Ήπια μια γουλιά καφέ κι ένιωσα λίγο μόνος, μετά πήρα μια βαθιά ανάσα και ξεχύθηκα με μεγαλύτερη ορμή προς τον Προμηθέα...

Διαβάστε Περισσότερα »

Τετάρτη, 1 Φεβρουαρίου 2017

ΦΑΡΟΣ



Ποιός όρισε την Γη των ονείρων του ;
Εδώ ο κέδρος παίζει με τον αέρα του Λιβυκού
καθώς ένας φάρος τους κλείνει το μάτι 
μέσα στη νύχτα της σιωπής.
Τσιγάρο η μνήμη αναμμένο
τινάζει την στάχτη της
μέσα σε πληγωμένα σταχτοδοχεία
από προσδοκίες αιώνων
την ώρα που ο κέδρος αφήνει την σκιά του
να ξεμακρύνει κάτω από το ερωτικό κάλεσμα της Σελήνης
Αυτά τα παιχνίδια αρχέγονες τρικυμίες
που ξεσπούν στα βράχια μικρών νησιών
για να τους θυμίζουν την αδυναμία τους
μέσα στην ασύνορη θάλασσα της ψυχής.
Ποιός όρισε την Γη των ονείρων του ;
...
Ο φάρος έχει λόγο να μιλήσει τώρα 
και τα ναυάγια του Λιβυκού...

ΣΩΤΗΡΗΣ ΜΠΟΤΑΣ 1/2/2017  2.20 π.μ



Διαβάστε Περισσότερα »

Παρασκευή, 20 Ιανουαρίου 2017

Η ΕΥΡΥΔΙΚΗ ΤΩΝ ΓΕΦΥΡΙΩΝ





Παίζεις ακόμα με τα πλατανόφυλλα;
Νότες μιας Άνοιξης ,που έκαψε Χειμώνας Κέρβερος,
αλυχτώντας τρομαγμένες σκιές μιάς μισής Σελήνης
Το βήμα σου, μέλισσα αιχμάλωτη στον ιστό της θλίψης
και ο βόμβος της,φαρμάκι 
πιό ισχυρό κι απ´ το οχιόδοντο του Κοκκυτού
που κεντρίζει τις βάρκες των αιώνων
να μην θυμούνται πως είναι η ζωή στο αλώνι του Ήλιου
Παίξε τη λύρα σου...
Σήμερα χορεύει το σύμπαν
τον Γέρανο της νίκης
Η Ευρυδίκη πάντα θα είναι το φως
κάτω απ´ τα  γεφύρια των χιλιετηρίδων.
Και 'συ ο νικητής που θλίψη καμιά δεν τον αγγίζει
Γιατί.....και ο λόγος των Θεών Ορφέα
χρειάζεται αμφισβήτηση

ΣΩΤΗΡΗΣ ΜΠΟΤΑΣ

Διαβάστε Περισσότερα »

Παρασκευή, 16 Δεκεμβρίου 2016

Ο ΛΟΥΚΑΣ ΘΑΝΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ''ΥΕ'' ''ΚΥΕ'' ΤΗΣ ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ



Είναι στιγμές που θέλεις να παίξεις μουσική' κιθάρα, φλογέρα, τύμπανο, λύρα ή σουράβλι.





Είναι στιγμές που θέλεις να μάθεις μουσική, για να εκφραστείς και να ακολουθήσεις τον δρόμο των πλανητών, εκεί που ο Πυθαγόρας αποκρυπτογράφησε τις μυστικές νότες, για να δείξει στους ανθρώπους το δρόμο που ενώνει τον άνθρωπο με το Σύμπαν. Είναι στιγμές που θέλεις  να εκφραστείς μα η μουσική είναι μέσα σου πάλλεται, δονείται, αγγίζει τα σωθικά σου, είσαι όλες οι νότες, οι κλίμακες είναι μέσα σου και οι δάσκαλοι οι Ορφικοί, σου δίνουν κουράγιο.
Εσύ είσαι η κιθάρα, εσύ το τύμπανο, εσύ το σουράβλι, εσύ η τεντωμένη  χορδή για το συμπαντικό δοξάρι, που φτάνει μέχρι την Κόμη της Βερενίκης.

                                                                 

Μέσα σου το πεντάγραμμο του Σύμπαντος. Αόρατο και ορατό μα πάντα κάτω από την δυαδικότητα αυτή,  υπογράφει με σεβασμό η κόρη του πολέμαρχου Άρη, η Αρμονία. Αυτή η ιερή αταξία, είναι η ισορροπία των πάντων. Βρόγχοι και παλλόμενα κουάκ, διαστάσεις πέρα από τις κατανοητές, ταξίδι στο παρελθόν και στο μέλλον.



Και, ναι, για να κατανοήσεις αυτή την ακατανόητη αταξία, πρέπει να είσαι Έλληνας και κάθε Έλληνας είναι μουσικός και χορευτής μετά την μάχη του Μινώταυρου στον κυκλικό χορό του Γέρανου, που έστησε ο Θησέας στη Δήλο. Κάθε Έλληνας επιστρέφει στη θάλασσα του άχρονου Σουνίου, για να γκρεμίσει τον παλιό Αιγαία και να εδραιώσει την γενιά του, την γενιά κάθε νικητή Θησέα, που ο λαός θα τον αναδείξει πρώτο των πρώτων


Τί χρειάζεται για να παίξεις μουσική; Το σώμα σου  και η ψυχή σου. Αυτό το ξέρει καλά ο Λουκάς Θάνος. Λιγομίλητος και ασκητικός, δημιουργεί την άυλη σκηνή, για να επικοινωνήσει με τον Αισχύλο. Ναι, αυτόν τον τραγωδό, που η μοίρα θέλησε να γεννηθεί δίπλα στα Ελευσίνα και κάτω από τον στάχυ της Δήμητρας, έναν στάχυ που κρύβει το σπέρμα όλων των αγέννητων.
Ο Αισχύλος είναι ο κατ' εξοχήν συμβολιστής τραγωδός και μαχητής της μάχης του  Μαραθώνα.  Αυτή η μάχη δίνεται συνέχεια, γιατί όταν ο μαχητής είναι ποιητής, τραγωδός και μουσικός που κουβαλάει στις πλάτες του τα όπλα μιάς τεράστιας πολιτισμικής κληρονομιάς, είναι προδιαγεγραμμένη η  ήττα των Περσών και στο μέλλον.  Πού γνώρισε ο Λουκάς τον Αισχύλο; Στους πρόποδες του Υμηττού.



Ανάμεσα στα μονοπάτια του βουνού  διδασκόταν από  την ίδια την Φύση, μέσα από τα σύμβολά της και όπως περπατούσε, συνέλεγε τους ήχους του αέρα, που περνούσε πότε ανάμεσα από τις πευκοβελόνες πότε δίπλα στα θυμάρια και στα φασκόμηλα και άλλες φορές μπλεκόταν στα φτερά των μελισσών, ο Λουκάς μάζευε κομμάτι κομμάτι τον ήχο και τον έκρυβε καλά μέσα του. Τότε ήταν που του  μίλησε ο Ελευσίνιος τραγωδός. Διάλογος και όχι μονόλογος, γιατί ο Αισχύλος είναι ζωντανός και για να τον δεις πρέπει να στήσεις το δικό σου  αρχαίο θέατρο, να στήσεις την κυκλική σκηνή και να κάνεις το σώμα σου μουσική και την ψυχή σου νότα.
                                                                              
                                                                         

Έτσι επικοινώνησε ο Λουκάς και του έδειξε ο Αισχύλος τον δρόμο του Κοκκυτού και του Πυριφλεγέθοντα. Αυτά τα ποτάμια, δεν είναι ποτάμια των νεκρών, είναι τα ποτάμια των ψυχών που μόνο αν ξέρεις την μουσική του Σύμπαντος επικοινωνείς μαζί τους.




Υποχθόνιες νότες που σχίζουν το παραπέτασμα της νύχτας, για να ανέβουν στην επιφάνεια της σκηνής του θεάτρου, να μπουν μέσα στο σώμα σου και εκεί να πάρουν λόγο και μουσική. Και αυτή η λαλιά να ανέβει μέχρι τις ψηλές κορφές των άφθαρτων και απάτητων βουνών.
Ο Λουκάς Θάνος είναι ένας Έλληνας που  έμαθε να χτίζει αρχαία θέατρα, για να επικοινωνεί με τους Ποιητές.

ΑΡΧΑΙΑ ΓΕΦΥΡΑ ΕΛΕΥΣΙΝΑΣ
                                                                     
Και έγινε γέφυρα, σαν την αρχαία γέφυρα της Ελευσίνας, εκεί που οι μύστες τελούσαν τους γεφυρισμούς και επικοινωνούσαν με τους  αγαπημένους, που βρίσκονταν στην αόρατη πλευρά του  χρόνου.
Και εκεί συνάντησε τον Κωστή Παλαμά. Όχι, δεν είναι νεκρός. Και ο Λουκάς γίνεται όργανο και  παίζει μουσική.
Τα λόγια του Άγγελου Σικελιανού : "Ηχήστε οι σάλπιγγες...  Καμπάνες βροντερές, δονήστε σύγκορμη τη χώρα πέρα ως πέρα" ...
Όχι, ο Παλαμάς δεν είναι νεκρός παρά μονάχα
"ο άρρητος παλμός της αιωνιότητας αστράφτει αυτήν την ώρα
Ορφέας, Ηράκλειτος, Αισχύλος, Σολωμός
την άγια δέχονται ψυχή την τροπαιοφόρα"
Ο Λουκάς γίνεται ο ίδιος ένας μουσικός δρόμος,  για να περάσουν οι αγέννητες γενιές των Ελλήνων τους γεφυρισμούς  του μέλλοντος, λίγο πριν  το ζωντανό της Ελευσίνας ιερό.
"Ύε Κύε" η φωνή του. Βροχή και καρποφορία.
Είναι στιγμές που θέλεις να παίξεις μουσική. Δες μέσα σου, γίνε ο αρχιτέκτονας του δικού σου αρχαίου θεάτρου, ακολούθα τα βήματα του Λουκά Θάνου και συνάντησε τους αγαπημένους σου.  Γιατί θα ηχήσουν οι σάλπιγγες οι γοερές, επειδή εσύ βρήκες τον τρόπο να καλέσεις την ελληνική ψυχή την τροπαιοφόρα.

Σωτήρης Μπότας 16/12/2016


                                                                                   
Διαβάστε Περισσότερα »

Σάββατο, 10 Δεκεμβρίου 2016

Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΚΩΣΤΗ ΠΑΛΑΜΑ ΜΕ ΤΟΝ ΛΟΥΚΑ ΘΑΝΟ







Θα μπορούσα να γράφω για ώρες, γι' αυτό που πολλοί ονομάζουν νέα δουλειά του Λουκά Θάνου, σε ποίηση Κωστή Παλαμά.
Μα αυτό δεν είναι δουλειά, είναι γέννα, είναι η αγωνία του νερού να τρυπήσει τον βράχο, είναι το στοίχημα της σταγόνας να ανοίξει το δρόμο για το ποτάμι.

ΛΟΥΚΑΣ ΘΑΝΟΣ

Ο Λουκάς δεν είναι ένας συνηθισμένος συνθέτης. Είναι ένας ασκητής παρατηρητής του Σύμπαντος. Εκεί η μουσική του Πυθαγόρα, εκεί η σκιά του Ορφέα, εκεί η σύναξη των ποιητών, εκεί  και η ματιά του Λουκά Θάνου, πιό διεισδυτική ματιά και από το τηλεσκόπιο του Κέπλερ.




Εκεί, ανάμεσα στον Ωρίωνα και στη λύρα, βρίσκει τον μοναχικό στρατολάτη Κωστή Παλαμά, και πιάνει μαζί του κουβέντα, μιά κουβέντα που την καταγράφει με τις νότες του. Ο Ποιητής είχε καιρό να μιλήσει. Αφουγκραζόταν μόνο τους ήχους, καθώς οι πλανήτες γύριζαν γύρω από τον εαυτό τους, αναζητώντας την αιτία της δημιουργίας. Και ανάμεσα σε αυτή τη σιωπή, ο θάνατος.


ΓΙΑΝΝΗΣ ΧΑΡΟΥΛΗΣ

Ο Παλαμάς είναι ο νικητής. Έχει όνομα, έχει επίθετο, έχει γραφή, έχει καταγωγή. Είναι Έλληνας. Ο χάρος, ένας απρόσωπος υπηρέτης του χρόνου, που ανακυκλώνει την ύλη του Σύμπαντος και πολλοί πιστεύουν πως έχει τη χάρη να παίρνει ζωές.




Αυτή η κουβέντα
ήταν που ήθελε να κάνει ο Κωστής Παλαμάς με τον Λουκά Θάνο
και του συστήνει από κοντά ένα από τα παιδιά του.


                                      


Ο Διγενής κι ο Χάροντας.  Ποιός είναι ο νικητής και ποιός είναι ο νικημένος;
Ο Λουκάς ως ασκητής ακούει. Δεν υπάρχει χρόνος γι' αυτό το άκουσμα, είναι άχρονο, αγέννητο και γεννημένο ταυτόχρονα, νέο και παλιό μαζί.

                                                                               

                                Λουκάς Θάνος - Στη μνήμη του Κωστή Παλαμά

 
                                                                                                                         


Εδώ, ο Λουκάς  επεμβαίνει σε αυτή την άχρονη δίνη για να δώσει ρυθμό στη στροφή της, μία στροφή που μπορεί να είναι  ένα κβαντικό σημείο ή μία τεράστι συμπαντική περίμετρος.
Ποιός θα ορίσει το κβαντικό σημείο ή την συμπαντική περίμετρο;
Ο κόσμος. Ο κόσμος που θα ακούει και θα μεγαλώνει το έργο στην διαστολή του χρόνου, μία διαστολή που δεν σταματάει ποτέ μετά την έκρηξη.


   Η θεωρία των υπερχορδών



Το έχω ξαναπεί πως ο Λουκάς Θάνος είναι κβαντικός συνθέτης. Η ταλάντωση είναι η καρδιά της μουσικής του, η συχνότητά της, η ανάσα του ίδιου του Λουκά, μία ανάσα που καταγράφεται από την ένταση της μουσικής και την αγωνία της να ενωθεί με το μητρικό Σύμπαν.





Ο Δωδεκάλογος του Γύφτου.  Ό,τι παραπάνω γράψεις, είναι περιττό.
Ο Λουκάς μέσα από την ένταση της αγωνίας του Συμπαντικού ιδρώτα, τρυπά τον βράχο του πολιτισμού, για να δημιουργήσει το νέο ποτάμι, ένα νέο ποτάμι που θα κυλήσει όμως στην παλιά κοίτη της Ποίησης του Παλαμά.
Αγγίζοντας την μουσική του, καταλαβαίνεις τον στατικό ηλεκτρισμό που έλκει τον θαυμασμό της νέας γέννας. Πώς να προσπεράσεις χωρίς να στρέψεις το βλέμμα σου πάνω σε τούτη τη γραφή;

                                       "Καβάλλα πάει ο Χάροντας τον Διγενή στον Άδη''

                                                                         
''Ο ΔΙΓΕΝΗΣ''
ΤΑΣΣΟΥ ΑΛΕΒΙΖΟΥ ΧΑΡΑΚΤΙΚΟ 1949
  Ο Έλληνας ξέρει καλά πως συμβαίνει το αντίθετο. Ο Διγενής οδηγεί.  Έχει την λεβεντιά, τον άνεμο, την ομορφιά της πούλιας και το ατάραχο βλέμμα του νικητή, ενός νικητή που δεν κατακτά αλλά απελευθερώνει Πατρίδες.
Εδώ ο Διγενής είναι ο πραγματικός αθάνατος του κόσμου και πάνω απ' όλα ξεπερνάει τα όρια μιάς συνορο-γραμμής. Και ο Παλαμάς, μέσα από την ελληνικότητα της γραφής του, αυτόν τον Διγενή τον κάνει Άγιο των Λαών, που τους απελευθερώνει και τους ενώνει.
Ας ψάξουμε πραγματικά τί κρύβεται πίσω από αυτό που απλά το ονομάζουμε Πατρίδες.


Νέος δίσκος του Γιάννη Χαρούλη
σε ποίηση Κωστή Παλαμά και μουσική Λουκά Θάνου


Ο Λουκάς γίνεται ο συνδετικός αρμός ανάμεσα στο αίνιγμα και τη λύση και χρησμοδοτεί με την μουσική του. Κάθε ναός έχει έναν ιεροφάντη. 






Εδώ ο Λουκάς επιλέγει τον λαουτιέρη από την κρυψώνα του Δία στα βουνά της Κρήτης.
    Έρωντας και δροσουλίτες η φωνή του. Και ο συνθέτης ανοίγει το ναό, για όποιον έχει       ανάγκη να λειτουργηθεί από την άγια παράδοση των Πατρίδων.

ΣΩΤΗΡΗΣ ΜΠΟΤΑΣ  10/12/2016
Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη, 6 Δεκεμβρίου 2016

Ο ΛΟΥΚΑΣ ΘΑΝΟΣ ΚΑΙ Η ΕΝΤΟΛΗ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ

Το «Σάλπισμα» του Λουκά Θάνου


Το "ΣΑΛΠΙΣΜΑ" ακούγεται για πρώτη φορά το 1980.
Ο Λουκάς Θάνος συλλέγει τις νότες των τραγουδιών του δίσκου από το μουσικό πατητήρι του Σύμπαντος, γιατί γνωρίζει καλά ότι η καλή  μουσική είναι σαν την καλή σοδιά  του μούστου. Όσο το κρασί ωριμάζει  μέσα στα χρόνια, τόσο καλύτερο γίνεται.
Γι' αυτό  η μουσική του Λουκά δεν έχει χρόνο.
Όσο πιό παλιός είναι ο κρητικός μαρουβάς, τόσο καλύτερος είναι.


Γεμίζω ξανά το ποτήρι της ψυχής μου με την μουσική του Λουκά.  Ώριμο άρωμα. Διαυγές χρώμα. Αξεπέραστη γεύση. Μία μουσική - κυκεώνας, προκαλεί πνευματική μέθη.
Και ποιός μπορεί να κεράσει αυτόν τον μαρουβά; Μα φυσικά ο Νίκος Ξυλούρης.
Μέσα σε όλα αυτά τα κομμάτια του δίσκου, σταματάω σε μιά γουλιά, που την θεωρώ ξεχωριστή και μοναδική.



Ποίηση, μουσικός ήχος, φωνή. Και η τριανδρία του ποιητή Άρη Αλεξάνδρου, του συνθέτη Λουκά Θάνου και του λυράρη Νίκου Ξυλούρη, γίνεται το ιερό Ένα των αρχαίων Ελλήνων, που 1 = 3, γιατί ο χρόνος έχει παρελθόν, παρόν και μέλλον.
Και αυτός ο δίσκος έχει ιστορικό παρελθόν, αλλά μεγαλώνει το πολιτιστικό μας μέλλον, ενώ βιώνουμε καθημερινά ένα δυσβάσταχτο παρόν.
Μοναδικός ο δάσκαλος Βάρναλης αλλά η μυστική εντολή για  την Ελευθερία, δίνεται από την γραφή του Άρη Αλεξάνδρου :

"Τις νύχτες σκάβαμε κρυφά, μιάν υπόγεια σήραγγα"...

Για  ποιά εξορία μιλάει ο Ποιητής;
Μακρόνησος, Ικαρία, Γυάρος,  Ζάτουνα, Μακρακώμη;



Όχι,  δεν είναι  αυτός ο τόπος της εξορίας. Είναι κάτι ποιό βαθύ. Είναι οι καθημερινές εξορίες που βιώνουμε σαν άνθρωποι. Εξορίες που δημιουργούνται μέσα στην κοινωνική βάση και μέσα στα συναισθήματά μας. Όχι πως οι άλλες  δεν είναι ιεροί τόποι, αλλά πολλές φορές βιώνεις την εξορία, χωρίς να σε έχει στείλει θεωρητικά κανείς.



Και εκεί πρέπει να βρεις σύντροφο τον εαυτό σου, για να σκάψετε το βράδυ, παραμερίζοντας  τις πέτρες και τα χώματα της καθημερινότητας, ανοίγοντας μιά σήραγγα, που ξέρεις ότι το πολύ θα φτάσει μέχρι την θάλασσα.  Μα αυτή  η γνώση, ότι θα φτάσεις μέχρι τη θάλασσα, είναι η αρχή του ταξιδιού.
Ο Ποιητής μιλάει  με συντροφικό τόνο στο προτελευταίο τρίστιχο  :

"Κι όμως ήταν ανάγκη να
βλέπουμε
τα χέρια μας να ζούνε"

Εδώ ο Ποιητής  βρίσκει τον εαυτό του και περνάει στον Ενικό :

"Μου ήταν ανάγκη να βλέπω
πως κοντεύω πόντο πόντο να
σε φτάσω"

Ο σύντροφος - εαυτός και η  σάρκα, έγιναν Ένα και παίρνουν την οντότητα του Πολίτη, που έχει ένα Χρέος : να μη λείψει ποτέ από τα μέρη της Ελευθερίας, παρ' όλο  που η καθημερινότητα ή άλλες καταστάσεις, στήνουν μικρές ή μεγάλες εξορίες στο διάβα του.


Ο Λουκάς Θάνος αντιλαμβάνεται το μεγαλείο της ποίησης του Αλεξάνδρου και σκάβει το δικό του  λαγούμι Ελευθερίας, με ένα ντο και με ένα σι στο χέρι, για να φτάσει στη δικιά  του θάλασσα και να την ταξιδέψει με το καράβι της μουσικής του, ένα καράβι που το έφτιαξε για να χωράει όλους εμάς.
Ας ξανακούσουμε αυτή την εντολή, γιατί έχουμε χρέος να είμαστε πάνω στο καράβι του Λουκά Θάνου 





                                              '' Τις νύχτες σκάβαμε κρυφά μια υπόγεια σήραγγα
                                               μ’ ένα σουγιά, μ’ ένα πιρούνι, με τα νύχια

                                               Σκάβαμε τις πέτρες ξέροντας πως θα φτάσουμε
                                               το πολύ ως τη θάλασσα

                                               Κι όμως μας ήταν ανάγκη να βλέπουμε
                                              τα χέρια μας να ζούνε

                                              Μου ήταν ανάγκη να βλέπω
                                              πως κοντεύω πόντο πόντο να σε φτάσω..."


                                        

                                                                             









Σωτήρης Μπότας 6/12/2016


Διαβάστε Περισσότερα »

Δευτέρα, 24 Οκτωβρίου 2016

ΑΛΓΕΑ ΠΑΣΧΩΝ

David Scott, 1839
Ο Φιλοκτήτης εγκαταλελειμμένος στο νησί της Λήμνου



Περάσανε νύχτες
Η σιωπή πληγή ανοιχτή
Η θύμηση παίρνει δρόμους
αναζητώντας σκιές και λόγια ειπωμένα
Το σώμα ασάλευτο ασελγεί επάνω του
μια  πόρνη γριά σελήνη
Ο πόνος του κορμιού ανύπαρκτος
μπροστά στη χάσκουσα πληγή της ψυχής
Οι σύντροφοι ταξιδεμένοι
Τι να θυμούνται τώρα
και ποιές εικόνες έχουν στο μυαλό
Η Λήμνος δεν είναι για πολλούς
Το τόξο χαμένο, η πληγή αγιάτρευτη
Δεν θα περάσουνε ξανά από εδώ οι συντρόφοι
Στην Ολιζώνα την άγονη
πατρίδα όμορφη, εφηβικών χρόνων
μονάχα η ψυχή θε να γυρίσει
Περάσανε νύχτες ,η μιά πάνω στην άλλη
Σημάδι ανεξίτηλο η σιωπή στην ψυχή σου
Στιγμιαία μονάχα μιά φωνή διαπερνά τη σκέψη
Φιλοκτήτη για πάντα κοιμήσου
Ο μύθος αλλάζει,δεν θα 'ρθουν οι δικοί σου

Σωτήρης Μπότας.

Διαβάστε Περισσότερα »

Πέμπτη, 6 Οκτωβρίου 2016

ΠΑΓΕΤΩΝΑΣ





Ξημερώνει...
Αυτή η σκιά είναι δικιά μου
Σέρνεται στις γωνιές
επαιτώντας λίγη θερμοκρασία
από έναν αδίστακτο Ήλιο.
Φωνές... παντού φωνές
Και 'γω ...
παγωμένο φρενάρισμα στο δρόμο
ενός χρόνου που κατάργησε
τα φανάρια προτεραιότητας
για πεζούς οδοιπόρους.
Τώρα αναζητώ την νύχτα
να κρύψω πάλι την ανυπαρξία μου.
Χρειάζεται χρόνος να μάθω
τον ρυθμό του αίματος μου στις φλέβες μου...
Πολύς χρόνος ακόμα.
Έχει βλέπεις και η επανάσταση
της θερμοκρασίας τη δικιά της περίοδο παγετώνων

Σωτήρης Μπότας

Διαβάστε Περισσότερα »

Σάββατο, 1 Οκτωβρίου 2016


Σε ποίηση Παύλου Παπαβλασόπουλου
Μέλος των ομάδων Ομάδα Παραδοσιακών Σπόρων Πύργου Ηλείας
Αστέρια Αστέρια άγρυπνοι φρουροί Ουράνια τραγούδια Στο κήπο του μεσονυκτίου Αμύριστα λουλούδια Αστέρια άγρυπνοι φρουροί Στο πέλαος της νυχτιάς μου Στρατιώτες του ονείρου μου Κεριά της μοναξιάς μου Αστέρια σύντροφοι πιστοί Στου κόσμου το ταβάνι Αστέρια πάρτε με μαζί Στο μαύρο καραβάνι
Διαβάστε Περισσότερα »

Τετάρτη, 21 Σεπτεμβρίου 2016

Δονητές άστρων

Δημιουργία της Μαίρη Κατράντζου
μέσα από το φακό του Έρικ Μάντιγκαν Χεκ.


Στους αστεροειδείς της Ηους ανάμεσα στην Κύρια Ζώνη ο 423 αναζητά την ματιά Ωγκύστ Σαρλουά.
Το συμπόσιο εδώ είναι για λίγους. Ξέρεις καλά το όνομά της μα εσύ εγκλωβισμένος ανάμεσα στο ψέμα και στην αλήθεια.
Το κώνειο της ανθρωπότητας ήπιε τον Σωκράτη για να ριζώσει στα βουνά της αθανασίας. Ποιος μπορεί να καταλάβει τα μυστικά της νύχτας εάν δεν ξεκολλήσει το βλέμμα του από το χώμα. Όλα μα όλα είναι εδώ. Ακόμα και η μυθική Ιέρεια έτοιμη πάλι για να τελέσει τον καθαρμό των Αθηναίων.
429π.χ και ο λοιμός περνάει μέσα στο γονιδίωμα της ιστορίας.
Τίμησε τον Δία γιατί ο αδελφός του έβγαλε στο σεργιάνι της ανθρωπότητας τον αρχέγονο σκύλο του. Η νύχτα θα είναι μεγάλη και το Συμπόσιο μία αστρική μνήμη.
Ζούμε την εποχή των δονητών και των sex-shop στην πολιτειακή μας σκέψη. Ο δρόμος της αλήθειας μία πλαστική κούκλα και μία Ιέρεια που δεν μπορεί να τελέσει καθαρμούς αν η πολιτεία η ίδια δεν το θέλει. Το κώνειο α το κώνειο ετοιμο πάλι για να δώσει τη λύτρωση...
Μα πρόσεχε γιατί οι αν εσύ κοιμηθείς αυτοί είναι ικανοί να φτιάξουν πλαστικούς αστέρες και νάϊλον μετεωρίτες αφού πρώτα δολοφονήσουν τον Ωγκύστ Σαρλουά.

Σωτήρης Μπότας 21/9/2016 ώρα 00:55
Διαβάστε Περισσότερα »

Παρασκευή, 9 Σεπτεμβρίου 2016

Το δικό μου Σύμπαν


Απαλά γλιστράει στο τέλος της και αυτή η ημέρα του Αυγούστου .
Γλυκά ... ήρεμα , αποτραβιέται να ξεκουραστεί , στους κοιτώνες του χρόνου .
Ο ανεμοδείκτης στην καπνοδόχο στο απέναντι σπίτι ,
γυρίζει με φούρια και στο πιό ελαφρό φύσημα του αγέρα .
Τα Τζιτζίκια τραγουδάνε ασταμάτητα και στο καμπαναριό ο σταυρός με γαλάζιο νέον ,
σπάει την μονοτονία του πράσινου του πευκώνα , γύρω από την Εκκλησία .
Οι κεραμοσκεπές ,αληθινά καλλιτεχνήματα ,
διαγράφουν μια λαξευμένη οροσειρά στο ροδακινί του ορίζοντα .
Ένα σμάρι Χελιδόνια πετάνε σε κύκλους ,
στο χλωμόχρυσο φόντο του ουρανού ,
που δίνει ο ήλιος που δύει και ετοιμάζουν την πορεία τους για το βουνό ,όπως κάθε βράδυ .
Εκατοντάδες άσπρες πολύ μικρές , ίσαμε το νύχι του αντίχειρα , σαν από φίλντισι Πεταλουδίτσες , πεταρίζουν επάνω στην τεράστια ακακία στην αυλή μου
και κάθονται στα λουλούδια και στα κλαδιά της ,
κάνοντας την να  φαντάζει , σαν νύφη ντυμένη με τούλια και οργάντζες .
Η γάτα μου η Τανσού ,
ξαπλωμένη νωχελικά στον πάγκο δίπλα μου ,αφήνει το νερένιο χρώμα της γούνας της ,
να στολίζει την πλάση .
Με κοιτάει .
Στα εξαίσια καταγάλαζα μάτια της , λιμνάζει η λέξη ''Σε εμπιστεύομαι ''.

Σε αγαπώ !

Της απαντώ εγώ και εκείνη αφήνει ένα σιγανό μιουρρρρρ .
Μια Σαμιαμιδίνα πρόβαλε από μια σχισμή και με ταχύτητα αναρριχάται στον τοίχο .
Την ακουλουθούν τα δυό μικρά της
.
Φυσάει . ..

Το ρολόϊ χτυπάει την μισή ώρα μετά τις οκτώ το βράδυ .
Ακόμα βλέπω να γράφω .
Μια Νυχτερίδα περνάει σαν σαϊτα σε λοξό πέταγμα
και κουνάει τα φτερά της γοργά , τρεμουλιαστά ,
σαν χορεύτρια στην ''Λίμνη των Κύκνων ''
και πιο πέρα ένας Γκιώνης μονολογεί τον καημό του .
Στην μαρμάρινη ζαρντινιέρα με την φουντωτή φτέρη ,
έχει κάνει την κρυψώνα του , ο γάτος μου ο Πατούχας και ανάμεσα από τα φυλλώματα ,
κρέμονται απτάλικα το ένα του πίσω πόδι και η ουρά του .
Ξαπλανταρωμένος και αδιάφορος για τα πάντα ,απολαμβάνει το ραχάτι του .
Η γειτόνισσα μου στην απέναντι αυλή ,τραγουδάει το ''μήλο μου κόκκινο , ρόϊδο βαμμένο ''
χορεύοντας στα γόνατα την εγγονή της ,
που σε λίγες μέρες θα βυθισθεί στην κολυμπήθρα και θα πάρει το όνομα της .
Τα λουλούδια στα παρτέρια ,έχουν μπερδέψει τα κλωνιά τους ,
σε ένα αρμονικό δέσιμο χρωμάτων .
Μια ντοματιά που φύτρωσε μόνη της ,
ενώνει την δροσερή της μυρωδιά με τα αρώματα της αρμπαρόριζας ,
του βασιλικού και της γαρυφαλλιάς με το βαθύ βυσσινί χρώμα .
Πιό πέρα στην πλατεία ,
οι συγχωριανοί μου αναβιώνουν το αλώνισμα του σταριού και γύρω από το στήχερο ,
τα χλιμιντρίσματα του Αλόγου ,
τα  χαρούμενα ξεφωνητά και τα γέλια των ανθρώπων ,
δεν έχουν τέλος .

Όμορφα !!!

Έχει κατέβει στην βεράντα μου , ο Θεός !
Αυτή η ώρα , είναι η αγαπημένη μου .
Και αυτός γύρω , είναι ο κόσμος μου .
Και ξέρω πια , πως πουθενά αλλού , δεν βρίσκεται ο Παράδεισός μου

Ειρήνη Βαρβαρέσσου

               
Διαβάστε Περισσότερα »

Δευτέρα, 8 Αυγούστου 2016

ΧΩΡΙΣ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ



Ήτανε τότε που αποφασίσαμε
Να συνοδοιπορίσουμε τον δρόμο των Υάδων
Δεν είχε φως η νύχτα, μόνο...
μόνο το άρωμα από το νυχτολούλουδο
χάραζε μοίρες στην πυξίδα της ψυχής μας
Οι τσέπες μας γεμάτες από σύννεφα
που έπαιζαν το ρόλο του πασατέμπου
σε θερινό σινεμά χωρίς διάλειμμα
Είμασταν μέρος μιας αστρικής ταινίας
χωρίς σκηνοθέτη, χωρίς ηθοποιούς
και θέλαμε να πιστεύουμε και χωρίς τέλος
Μα... ποιός τα βάζει με τις βουλές του σύμπαντος;
Εδώ και οι Θεοί θνητοί  γίνονται.
Βιοπαλαιστές στα αλωνάρια των άστρων
που μετράνε τα χρόνια τους
με τις θημωνιές της Σελήνης
καθώς ο Ταύρος περιδιαβαίνει το φως της
χωρίς φορτίο στην πλάτη.
Ξεκουράσου τώρα πάνω στο δάκρυ του χειμώνα
Οι πυξίδες δεν κάνουν λάθη, παρά μονάχα οι άνθρωποι
Οι αποφάσεις συνοδοιπορούν με συγγνώμες
χωρίς σύννεφα στις τσέπες τους
Μα που ξέρεις...
αύριο, μιά συγγνώμη
μπορεί να είναι ο καλύτερος σύντροφος
για το επόμενο ταξίδι...

Σωτήρης Μπότας
Διαβάστε Περισσότερα »

Τετάρτη, 3 Αυγούστου 2016

ΕΚΑΤΟΝ ΕΒΔΟΜΗΝΤΑ ΠΕΝΤΕ ΕΤΗ ΦΩΤΟΣ ...


Αλφαράντ, μοναχικέ οδοιπόρε του Όφεως, ποιά λύτρωση ζητάνε τα έτη σου στο μακρινό τους ταξίδι;
Σε αναζητώ; Ή με αναζητάς;
Νίπτω και εγώ τας χείρας μου στην Ύδρα του σύμπαντος.
Το φάντασμα του Δία, ορατό κάτω από ειδικές συνθήκες.
Ερωτεύομαι και πεθαίνω…
Θα σε δω, θα σε βρω, μικρή η γειτονιά του σύμπαντος
Και οι μάντρες του χρόνου
γεμάτες από δικά μου συνθήματα
Εγώ ο Απόλλων, εγώ και ο Πύθωνας
Εγώ ένα φθαρτό σύμβολο μπλεγμένο στις μαθηματικές νότες του Ορφέα
Αρφαράντ γελάς τυλιγμένος στον πορτοκαλί σου χιτώνα
Μα γνώριζέ το, έχουμε ένα κοινό: είμαστε και οι δύο κατασκευασμένοι με ημερομηνία λήξεως
Χα… το πίστεψες; Δεν είναι έτσι !
Εγώ σε ανακάλυψα, εγώ σε συμβόλισα, εγώ σε εξιστόρησα.
Αρφαράντ, το φως μου, αν και δεν είναι ορατό για τα μάτια σου, είναι μεγαλύτερο απ΄τα δικά σου 175 έτη φωτός. Μια στιγμή στο χωροχρόνο.
Εγώ έχω σκέψη και οριοθετώ αυτό που θέλω να έχω δίπλα μου και να συνυπάρχω. Εγώ συνδιαλέγομαι και διαλέγω.
Αρφαράντ, εσύ θα παραμείνεις ο μοναχικός του Όφεως γιατί έτσι σου ετάχθη...

Σωτήρης Μπότας

Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη, 2 Αυγούστου 2016

.

O Hρακλής είχε αποφασίσει να ανεβάσει τον Πέμπτο στο στερέωμα.
Η Μεγάλη Άρκτος δε θα έμενε μόνη της. Ντενέμπολα η Ύδρα δε θα σε σβύσει.
Καλοκαίρι. Κανείς δεν είδε τα βήματα πάνω στην παραλία. Ο Μικρός Λέων αγνάντευε τον Ισημερινό. Αλγκέϊμπα ακόμα δεν έχεις γράψει το τελευταίο γράμμα. Ω, στο μεγαλείο της νύχτας! Οι αθάνατοι συγχωρούν τις αμαρτίες τους περιγελώντας τους θνητούς γιατί τους χάρισαν το μίσος και το φόβο. Η Μέδουσα φοβάται τη χρυσή βροχή μα δεν κατόρθωσε να πετρώσει το χρόνο.
Κάτω απ' τα πόδια της το κυκλάμινο ετοιμάζεται να σχίσει το βράχο.
Ο Παρθενώνας ατενίζει τη Χελώνα ακίνητη στο χρόνο πόσο εύκολα την κυκλώνουν τα καράβια. Στην απέναντι παραλία θα σου δείξω το ρέμα που οδηγεί στη μυστική σπηλιά. Ο οψιανός κοφτερός ακόμα σχίζει σιωπηλά το παραπέτασμα της Ιστορίας. Αύριο θα φορέσω τα λευκά και μια χειροπέδα στο χέρι για να σύρω την ελευθερία μου σ' ένα φανταστικό γυάλινο κόσμο που κρατάω στα χέρια μου.
Ζειν κατά πάθος χωρίς χρέος χωρίς πορεία. Η Νεμέα τον είχε μεθύσει και οι φωνές του ανέβηκαν να χαϊδέψουν την κόμη της Βερενίκης. Πολύ σιωπή.
Ο τελευταίος τζίτζικας μελοποιεί τη ραψωδία του καλοκαιριού. Αύριο η παραλία θάναι άδεια.
Ποιός θα δει το κύμα που θα εκβράσει τη Μέδουσα; Άκακη, κρυστάλινη χωρίς το φόβο του κεντριού. Η Αθηνά περιμένει το δώρο της. Η ασπίδα δε θάναι πιά άδεια. Ένα κομματάκι ατόφιο χρυσάφι ονειρεύεται να ενωθεί με το άγαλμα του Δία. Δε θα γίνει ποτέ. Μα το όνειρο ζει. Στις Εσπερίδες θα αναζητούν το ζαβολιάρη κήρυκα.
Ο Αύγουστος τελειώνει. Ο Θησέας θα επιστρέψει στην Αθήνα αφήνοντας ανέπαφο το λαβύρινθο. Άλλωστε η Αριάδνη δεν του χάρισε το μίτο μα έβαλε καλά μεσ' τη ψυχή του τούτο το κατασκεύασμα. Προσωπική υπόθεση η Έξοδος. Αλλά ο Κρατήρας γεμάτος κρασί μεθάει ακόμα το Λέοντα. Η Έξοδος προσωπική υπόθεση. Ντενέμπολα, η ψυχή λαμπυρίζει στη δική της εντροπία. Τίποτα δε χάνεται. Ακόμα και ο κρυστάλλινος κόσμος μπορεί να γίνει βώλος στα χέρια ενός παιδιού. Θα αναζητάει το μαγικό χρησμό κρατώντας τον στα χέρια του. 
Ο Εύριπος γυρίζει τα νερά του πέρα-δώθε. Καθάρια θάλασσα. Γιατί προσπαθείς εσύ λοιπόν να ηρεμίσεις την ψυχή σου; Η ιερή τρέλλα της αντάρας θα στεφανώσει τους νεκρούς χρήζοντάς τους αθάνατους στο βασίλειο της μνήμης. 
Καμιά φωτιά. Το Ωμέγα του Ουρανού φεύγει με το χάραμα του φωτός παίρνοντας όλη τη φωτιά δώρο για την ψυχή του.
 Η Έξοδος προσωπική
υπόθεση. Άλλωστε η παντολέτειρα φλόγα δίνει τη λύση σε κάθε φυγή.
Φυγή ή ταξίδι, πεσ' το όπως θες, αλλά κάντο. Τα αποτυπώματα βημάτων σε μιά νωπή παραλία δε μένουν για πολύ. Ένα εφήμερο παιχνίδι στα χέρια διαμορφώνει έναν ολόκληρο κόσμο που ποτέ δε θα δούμε.
Ώ! Εγώ φεύγω κάθε Αύγουστο. Καλή Επάνοδο.

ΣΩΤΗΡΗΣ ΜΠΟΤΑΣ

Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη, 19 Ιουλίου 2016

ΛΙΘΙΝΟΣ ΤΑΞΙΔΙΩΤΗΣ


O λίθινος άνδρας της Χοιροκοιτίας χιλιάδες χρόνια ατενίζει το μέλλον που δεν κατανοεί. Τα πόδια του καρφωμένα στο δικό του παρόν. Τα χέρια ανύπαρκτα. Τι να τα κάνει άλλωστε; Δεν έχει τίποτα να λάβει από τα δώρα των αιώνων. Μονάχα το βλέμμα θα ταξιδεύει αόριστα ελπιδοφόρο.


Το τετράγωνο σώμα του θα μετριόταν από τον Γερασηνό. Η έννοια του Θεού θα μπλεκόταν στα σύμβολα της Τετράδας. "Μέγιστο θαύμα", "πηγή της Φύσης", δεν έχει σημασία το όνομα.




Οι καλαμιές στην Ιεριχώ έπαιζαν με τους τέσσερεις ανέμους και στο κορμί τους πότε Γιώτα ο ήχος πότε Ήτα ο ήχος… Ι Η Ι Η σε φωνάζω στη Γη σου. ADAD ο λαός σου χάθηκε. ΑΜΩΝ σε ποια Μουσεία η μορφή σου λιπαρόθρονη λαμπυρίζει αναίτια στο πέρασμα του χρόνου; SIRE οι ευλογημένοι ποταμοί σου κοκκινίζουν στην παραφροσύνη των νέων ανθρώπων που σε αγνόησαν. Και εδώ θεέ μου τείνω τας χείρας μα η Αθηνά είναι κρυμμένη πίσω από την αιγίδα της.

Κολυμπώ μόνος μου σε θάλασσες αγωνίας που η ίδια η ζωή απλόχερα μου χάρισε. Βλέπεις, η μοίρα μου κουβαλάει μέσα της τον Οδυσσέα. Και εγώ παιδί του, με χρέος απ' τα στενά της Σκύλλας και της Χάρυβδης να περάσω.


Η Ιθάκη του κόσμου, το χρυσό μήνυμα στο κηρύκειο του Ερμή. Μα γεννήθηκα άθεος γιατί τότε στα πρώτα μου βήματα δεν γνώριζα το φόβο. Αυτόν που μετέπειτα του έσφιξα το χέρι στο δωμάτιο με τους τέσσερεις τοίχους. Βλέπεις, η αυλή του Θευδέριχου πίσω απ' τις ωραίες φυλλωσιές και την ήπια μουσική της άρπας έκρυβε τη φυλακή και την προδοσία.

Boethius Anicius Manlius Torquatus Severinus

            Παραμυθία της φιλοσοφίας


Σεβηρίνε, η προσωπική λύτρωση πέρασε μέσα από τη γραφή και τη σκέψη "Παραμυθία της
Φιλοσοφίας". Ο λίθινος άνδρας καρφωμένος στο δικό του παρόν αναζήτησε την τροφή του λίγα χιλιόμετρα μακριά απ' το σπίτι του. Tώρα η σκέψη αχόρταγη αναζητάει ένα άλλο είδος τροφής κρυμμένο στα μυστήρια του σύμπαντος.

Ο φόβος μου σε γέννησε ή υπάρχεις;

Δεν είμαι βλάσφημος, συ είπες ότι είμαι γιός σου. Τα βασανιστήρια καθαγιάζουν; Και πού το τέλος τους; Έχουμε πολλά να πούμε αλλά κρύβεσαι ανάμεσα στο μυστήριο της Τετρακτύος.






Πετρώνω το βλέμμα μου για να το δώσω στο Δευκαλίωνα του νέου Κατακλυσμού. Αλήθεια, οι κύκλοι που κλείνουν ερωτευμένοι με το θάνατο της χρονικής στιγμής είναι ο σκελετός της Ιστορίας μου;

Έχω χαμένους σπονδύλους. Άλλοτε στέκομαι στα πόδια μου κι άλλοτε παίζω με τον Πύθωνα. Γι' αυτό ό,τι δεν κατανοώ θα το αφήσω πρόβλημα άλυτο στους εραστές των αρχέγονων μυστηρίων.


Έρπομαι. Δίπλα μου κάτι μου λέει ο Ηοmo Habilis. Δεν το καταλαβαίνω. Μπροστά μου ο Homo Sapiens τείνει το χέρι του κι αόριστα δείχνει κάτι μπροστά. Δεν το διακρίνω.

Στην Τήλο η κιβωτός κρατά τα μυστικά της. Ό,τι βλέπω ,ό,τι κατανοώ, ό,τι ορίζουν τα χέρια μου, τέσσερεις τοίχοι που οριοθετούν την ελευθερία μου.

Θεέ μου, αν γυρίσω την πλάτη στο μέλλον, αν αρνηθώ την ύλη σου, θα σ' έχω νικήσει. Μα ξέρεις καλά πως είσαι ο νικητής γιατί όταν με γέννησες με μπόλιασες με την απληστία…


ΣΩΤΗΡΗΣ ΜΠΟΤΑΣ
Διαβάστε Περισσότερα »

Δευτέρα, 11 Ιουλίου 2016

ΜΙΑ ΚΟΥΠΑ ΑΠ' ΤΟ ΚΡΑΣΙ ΤΟΥ ΦΟΛΟΥ


Ουράνιες σπείρες ανακάτευαν το καλοκαιρινό αγέρι φιλτραρισμένο στην αρμύρα της θάλασσας. Οι ουράνιες εξισώσεις δεν γράφονται στα μάτια των θνητών.
p = m / v

Άλλωστε με τη γένεση του Έρωτα αποδέχεσαι και το θάνατο.
Η αιωνιότητα αρχέγονο ερωτηματικό. Σαράκι που αποσαθρώνει την έννοια της ύλης.
Ο σταυρός του Α Ζ Ω Θ, παιχνίδι στα χέρια του Κούνρατ, διαιωνίζει τη μυστικιστική τάση του νεοφώτιστου αλχημιστή. Ο άχρονος νους αναζητά την αιωνιότητα στην απεραντοσύνη του Σύμπαντος. Οδοιπόρος ονειροβάτης στο παιχνίδι της κατανόησης του κόσμου.

Κι αλήθεια, ποιό είναι το πραγματικό κόσμημα στην απεραντοσύνη του χάους;

Ο πριν την έκρηξη κόσμος, η μεγάλη στιγμή της έκρηξης ή ο μετά την έκρηξη κόσμος;

Στα χέρια μου κρατώ μια χούφτα άμμο, τη βυθίζω απαλά στην αγκαλιά της θάλασσας. Καλοκαιρινό παιχνίδισμα με το κύμα και η αυθόρμητη ερώτηση: Κρατάω τίποτα; Μου ανήκει κάτι;

Α – Ω Αρχή και Τέλος.

Ζ- Θ Ζωή και Θάνατος

Ομόκεντροι κύκλοι ύλης και αντι-ύλης. Η Εννεάδα πολλαπλασιάζει τον εαυτό της και ταυτόχρονα τον διαιρεί. Όμηρος παρατηρητής αναζητάς με τα μάτια της ψυχής το θείο δράμα ή το θείο παιχνίδι. Ο Φρειδερίκος σε γεύμα με την ιέρεια της τρέλας αναζητά τους δρόμους της αλήθειας μα χάνεται στο δαίδαλο του νου.

Η κόρη της Πασιφάης δεν έχει να δώσει σε αυτόν άλλο μίτο. Άλλωστε πριν από χρόνια είχε παντρευτεί το θεό της μέθης. Το μόνο που απλόχερα θα χάριζε σε όλους τους θνητούς είναι η ιερή μέθη της τρέλας και του θανάτου.


Ο Κύνας φυλάει καλά τα στενά περάσματα της νύχτας. 56 μοίρες βορεινά και ενενήντα μοίρες νότια, ορατό το φωτεινό του αλύχτισμα. Και ο Σείριος, το κλειδί για την πόρτα του ουράνιου μυστηρίου.

Κρατάω τίποτα στα χέρια μου;

Ανασαίνω το κίτρινο φως της Σελήνης και θολώνει ο νους. Σα να ρουφώ θειάφι από τις αναθυμιάσεις ηφαιστείου.





Τρωγλοδύτης βλέμμα, τι αστείο, αναζητά το φως στις σκοτεινές σπηλαιώσεις του νου. Κι ο χαρτογράφος των άστρων μυθιστορεί την Αλμαγέστη στα εγγόνια του.

Υγρό ασήμι στα χέρια μου, καταγράφει τη θερμοκρασία της αντοχής μου. Τετραγράμματος Εσταυρωμένος ψιθυρίζει μυστικά στους μυημένους την αναγκαιότητα του θανάτου.

Τρεις φορές θα χτυπήσω την πόρτα του Σύμπαντος. Τρεις μυστικοί χτύποι και είναι σίγουρο πως δεν θα μ' ανοίξει κανείς. Ποιος ασχολείται με τα θεϊκά παιχνίδια την ώρα που κάνουν συμπόσιο οι μέγιστες δυνάμεις του Σύμπαντος.

Τολμώ και κλέβω τον ιερό σκύλο για να σεργιανίσω τους άχρονους τόπους του μυστηρίου. Κανείς δεν μου είπε πως τούτος ο σκύλος είναι οδηγός τυφλών.


Τι είδα; Τι γνωρίζω, τι μέλλει για μένα ο χρόνος; Μια κούπα κρασί απ' το κελάρι του Φόλου κερασμένη απ' τα χέρια της Αριάδνης.

ΣΩΤΗΡΗΣ ΜΠΟΤΑΣ



Διαβάστε Περισσότερα »

Πέμπτη, 7 Ιουλίου 2016

Ο ΕΡΑΤΟΣΘΕΝΗΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΟΥΠΟΥΛΑ ΤΟΥ ΚΥΚΝΟΥ

                                                             



Ιουλιανές νύκτες και οι Αλφόνσιοι Πίνακες σκιαγραφούν τον κυβιστή ζωγράφο του  Σύμπαντος.
Με ψάχνω.
Με αναζητώ.
Προσπαθώ να με ορίσω και ιδρώνω διανύοντας άχρονα χιλιόμετρα.
Με το σφουγγάρι του Σύμπαντος σκουπίζω το πρόσωπό μου
και κιτρινίζει ρουφώντας όχι μόνο τον ιδρώτα μου αλλά και ολάκερη την αγωνία μου.


Ερατοσθένη, εσύ που υπολόγισες το μέγεθος της Γης, πες μου...
Πες μου σε ποιά τσέπη χωράει τούτο το γαλάζιο τόπι και αποκάλυψέ μου  ακόμα αν θέλεις κάτι.
Την κουβαλώ ή με κουβαλάει;


Στο Βόρειο Χάος ο γιός του Άρη απαλλαγμένος από την γήινη μοίρα του, απολαμβάνει το πέταγμά του πάνω από τους ατσαλάκωτους ποταμούς του Σύμπαντος.
Ώ! Τί όμορφα σιδερωμένα τούτα τα λευκογάλαζα ποτάμια από το ασκούριαστο ατμοσίδερο του Συμπαντικού Κυβιστή!
Κύκνε, σε βλέπω να παίζεις με τους συντρόφους σου.
Ο Κηφέας, ο Δράκοντας, η Αλώπηξ, ο Πήγασος, η Σαύρα και η Λύρα.
Όλοι μα όλοι, ένας κύκλος.
Και συ, γιέ του Άρη, να πετάς χωρίς σταματημό, ανάμεσα σε αστρικά απολιθώματα.


Τίποτα πιά δεν σε τρομάζει. Ο Ηρακλής σε πέρασε στην άφθαρτη πλευρά της όρασής μου.
Όλα γαλήνια εκεί και ο Αλμπιρέο χαράζει την πορεία σου, μα εγώ παρέα ακόμα με τον Ερατοσθένη.
Γυρίζουμε τον σφαιρικό του Αστρολάβο, για να μας αποκαλύψει τις επόμενες εκλείψεις του ηλίου μας.
Και ώ, ναι, εκεί, ανάμεσα στο σκοτεινό στερέωμα, μαζεύω τα λευκά σου πούπουλα, γιατί είμαι αυτός που έκαψε την Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας.
Και το χειρότερο;
Είναι το μόνο που ξέρω, Κύκνε, να κάνω καλά.
Καληνύκτα, ξημερώνει τώρα και θέλω να βρω πάνω στο γαλάζιο τόπι που έχω στην αυθάδικη τσέπη  μου,  τα μικρά σου πούπουλα για να ανάψω τις αυριανές φωτιές του κόσμου μου.
Κύκνε, τράβα και την Σελήνη στα μέρη σου, γιατί ...  αρκετά κιτρίνισε από την αγωνία που την μπόλιασα.
Διακόσια δεκαέξι αστέρια εσύ και εγώ ... μιά χούφτα σκουριά από το γένος μου.
Και ένας Κυβιστής μονάχα ξέρει αν εμείς οι δύο θα  συναντηθούμε ποτέ...

ΣΩΤΗΡΗΣ ΜΠΟΤΑΣ


Διαβάστε Περισσότερα »