Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΤΕΧΝΕΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΤΕΧΝΕΣ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή, 5 Μαρτίου 2017

Ο ΡΩΣΟΣ ΓΛΥΠΤΗΣ ΙΒΑΝ ΜΑΡΤΟΣ ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΣ ΜΥΘΟΣ

IBAN MAΡΤΟΣ
ΕΡΓΟ - ΑΚΤΑΙΩΝ 1800
ΓΚΑΛΕΡΙ ΤΡΕΤΙΑΚΟΦ - ΜΟΣΧΑ

ΓΡΑΦΕΙ
Η ΣΟΦΙΑ ΛΟΥΚΑ
ΦΙΛΟΛΟΓΟΣ ΡΩΣΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ

Ιβάν Μάρτος. Ένας επιφανής Ρώσος γλύπτης μας μαθαίνει την ελληνική μυθιστορία. 

Το ορειχάλκινο άγαλμα "ΑΚΤΑΙΩΝ", δημιουργημένο το 1800 κοσμεί την Γκαλερί Τρετγιακόφ στη Μόσχα. 
Ποιός όμως είναι ο Ακταίων; Γιός του Αρισταίου και της Αυτονόης, κόρης του Κάδμου, βασιλιά της Θήβας.
Μάνα - αυτονόηση. Πατέρας - άριστος. 
Ανάμεσα σε αυτά τα δύο στοιχεία που γέννησαν τον Ακταίωνα, υπάρχει το Μέτρον.
Για να είσαι Άριστος, πρέπει να διαχειριστείς το Μέτρον, το αυτονόητο, δηλαδή, να μην περνάς τα σύνορα της υπερβολής.
Το μικρό παιδί είχε συνετό δάσκαλο, τον Κένταυρο Χείλωνα.
Σχολείο του; Η φύση του Πηλίου.
Μία ομορφιά χωρίς μέτρο, αλλά οριοθετημένη με τα συμπαντικά μέτρα των κοσμικών δυνάμεων.
Και ανάμεσα σε αυτά τα δάση, η Άρτεμις προστάτιδα.
Κανένα βλέμμα ανθρώπου δεν αγγίζει τον Θεό. Μπορείς να τον βλέπεις κατάματα, μπορείς να συνομιλείς μαζί του, αλλά δεν μπορείς να κρυφοκοιτάζεις τις πράξεις του.
Ο Ακταίωνας έγινε μεγάλος κυνηγός και στην ιδιοκτησία του είχε 50 σκυλιά. Το γυμνό του σώμα δεν είχε να φοβηθεί τίποτα.
Πάνω του, όπως και στο γλυπτό, υπάρχει μόνο μία φαρέτρα και μία κίνηση του χεριού του, που προτρέπει, άγνωστο ποιόν, "κάνε ησυχία, μέχρι εδώ!".
Νύχτα και μέρα, ευχαρίστησή του το κυνήγι και τα σκυλιά του. Μα κάποια στιγμή θαμπώθηκε από την ομορφιά της Αρτέμιδος που λουζόταν γυμνή, μαζί με ακολουθία νυμφών.
Ο Ακταίων έχασε το μέτρο. Πόθησε την θεά και τις νύμφες.
Η λάβα είναι όμορφη, μα αν την αγγίξεις, εξαϋλώνεσαι.
Μπορείς να διεκδικήσεις τα γεννήματά της, νησιά, κορφές, πλαγιές, πέτρες και χαράκια. Όταν κρυώσει όμως, όχι όταν είναι υγρή και υπέρθερμη.
Ο Ακταίωνας πόθησε την υπέρθερμη λάβα και η Άρτεμις τον τιμωρεί να γίνει ελάφι.
Και γίνεται ο ίδιος θύμα των σκυλιών, που κυνηγούσανε μαζί τα ελάφια της.
Κάπως έτσι έγινε και σήμερα. Είχαμε μιά Πατρίδα, που από τις κορφές του Ολύμπου έφτανε μέχρι το Αιγαίο και το Ιόνιο και ενωνόταν στην μεγάλη αγκαλιά της Μεσογείου.
Ο Έλληνας ζούσε από την γη, από την θάλασσα, από τον αέρα, από τον ήλιο, μα κάποια στιγμή θέλησε περισσότερα, θέλησε να ανέβει πάνω από τον Όλυμπο, να κολυμπήσει πέρα από την Μεσόγειο, να αποκτήσει όλο τον χρυσό, για να είναι πιό φωτεινός από τον ήλιο. Και είδε την παγκόσμια οικονομία και την ερωτεύτηκε. Είδε τα κάλλη της, αυτή τον δανειοδότησε εικόνες, και αφού πλέον ο Αρισταίος πατέρας και η Αυτονόη μάνα δεν εισακούγονταν ως συμβουλάτορες για το "Μέτρον Άριστον", διεκδίκησε την υπέρθερμη υγρή λάβα.
Τώρα ο "Ελληνοέλληνας" Ακταίωνας κατασπαράζεται από τα ίδια του τα σκυλιά, που κάποτε κυνηγούσανε μαζί, γιατί αυτά εξαγοράστηκαν από τις τραπεζικές νύμφες και ο Ακταίων είναι το φρέσκο κρέας που τους υπόσχεται η θεά Άρτεμις των τραπεζών.

...
Πόσοι από εμάς γνωρίζουν αυτόν τον υπέροχο δάσκαλο γλύπτη, που διδάσκει μέσα από τα έργα του αλλά και πόσοι μπορούμε να κατανοήσουμε σήμερα τον μύθο του Ακταίωνα, αφού αποκόψαμε τον ομφάλιο λώρο από την Αυτονόη μάνα και διαλέξαμε άλλο μονοπάτι από αυτό του πατέρα Αρισταίου;

ΠΗΓΗ:https://www.facebook.com/?stype=lo&jlou=AffajNJGCYpJ9kae8Fy1341v46CjW3lmsk5sJ3M3ColraQCTxNnIKQ9-R_6J49a9XR0FSlX2ocX5Iyji3K9JvBFx&smuh=9380&lh=Ac_G_mgxuKU0TKjY
Διαβάστε Περισσότερα »

Κυριακή, 15 Ιανουαρίου 2017

Αλληλεγγύη μέσα στην κρίση

Το θέατρο "Κνωσσός" στην οδό Κνωσσού στην Αθήνα


Λάμπρος Τσάγκας (Θέατρο Κνωσός)
Αλληλεγγύη μέσα στην κρίση

"""Στο Θέατρο Κνωσός για την παράσταση «Ο Πίθηκος» θα έχουν ελεύθερη είσοδο οι πάντες, Έλληνες, μετανάστες και πρόσφυγες. Ο καθένας θα προσέρχεται στο ταμείο του Θεάτρου και θα ζητά απλώς τη θέση του δίχως περαιτέρω επεξηγήσεις."""







ΘΕΑΤΡΟ ΤΩΝ ΦΤΩΧΩΝ

Το «Θέατρο Κνωσός» με το νέο έτος ξαφνιάζει ευχάριστα τους φίλους του πολιτισμού. Θέτει σε άμεση εφαρμογή, ένα πρωτότυπο, ρηξικέλευθο και ανατρεπτικό εγχείρημα, με στόχο να αναβαθμίσει τα πολιτισμικά δρώμενα της χώρας μας.
Ο σκηνοθέτης Γιώργος Ρεμούνδος ιδρύει το «Θέατρο των Φτωχών» αποκλειστικά και μόνο για την παράσταση «Ο Πίθηκος» του Φρανς Κάφκα, με τη συνεργασία του ηθοποιού Λάμπρου Τσάγκα και συνεργατών του «Θεάτρου Κνωσός».

Το συγκεκριμένο έργο έχει μεταφράσει, διασκευάσει και σκηνοθετήσει ο Γιώργος Ρεμούνδος με πρωταγωνιστή τον Λάμπρο Τσάγκα.
Το «Θέατρο των Φτωχών» σκοπεύει ως θεατρική καινοτομία να απαλλάξει το θεατρόφιλο κοινό από το οικονομικό βάρος του εισιτηρίου, καθώς για την συντριπτική πλειονότητα της ελληνικής κοινωνίας αποτελεί τροχοπέδη, όσον αφορά την απόλαυση μιας θεατρικής παράστασης.


Η πολυετής οικονομική κρίση που οδήγησε στην φτωχοποίηση του ελληνικού λαού, μείωσε σε μεγάλο βαθμό και τις ψυχαγωγικές εξόδους εκείνων που επιδιώκουν τη διέξοδο στα προβλήματά τους μέσω της τέχνης και γενικότερα του πολιτισμού.






Στο Θέατρο Κνωσός για την παράσταση «Ο Πίθηκος» θα έχουν ελεύθερη είσοδο οι πάντες, Έλληνες, μετανάστες και πρόσφυγες. Ο καθένας θα προσέρχεται στο ταμείο του Θεάτρου και θα ζητά απλώς τη θέση του δίχως περαιτέρω επεξηγήσεις.
Η ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΙΣΟΔΟΣ αποτελεί μια ριζοσπαστική απάντηση απέναντι στα μνημονιακά προγράμματα λιτότητας που έχουν επιβληθεί στον ελληνικό λαό και συγχρόνως δημιουργεί και την αντίληψη σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο, ότι το Θέατρο είναι ψυχαγωγία, εκπαίδευση και πολιτισμική συνεισφορά.
Στην περίπτωση όμως, που κάποιοι επιθυμούν να στηρίξουν το εγχείρημα αυτό, έτσι ώστε να συνεχιστεί και σε επόμενες θεατρικές παραστάσεις εκτός του «Πιθήκου», θα μπορούν να το ζητήσουν οι ίδιοι και μόνον αυτοί και να γίνουν υποστηρικτές αυτής της πολιτισμικής καινοτομίας με την αγορά ενός εισιτηρίου.
Τα εισιτήρια αυτά ορίζονται στις εξής τιμές: 2, 5, 10 και 15 ευρώ και θα αποτελούν καθαρά προαιρετική επιλογή του θεατή και όχι του Θεάτρου.
Επί πλέον θα γίνονται δεκτές χορηγίες άνω των 50 ευρώ επί αποδείξει και πλήρη διαφάνεια, από ανθρώπους που έχουν την δυνατότητα και επιθυμούν να δώσουν προοπτική στο «Θέατρο των Φτωχών».
Ουδείς είναι υποχρεωμένος να προσκομίσει ταυτότητα ή αποδεικτικά στοιχεία των οικονομικών του δυνατοτήτων, γιατί η ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΙΣΟΔΟΣ για το συγκεκριμένο Θέατρο, αποτελεί πανεθνικό και παλλαϊκό δικαίωμα του κάθε πολίτη.
Άλλωστε ο ίδιος ο «Πίθηκος» που επιχειρεί να διαμορφώσει συνείδηση εξανθρωπισμού της κοινωνίας μας μέσα από τον αυτοσαρκασμό και τις στοχευόμενες ατάκες του, δεν θα επέτρεπε να αποτελέσει το έργο σημείο εμπορικής αναφοράς, παρά μόνο εσώτερης αναζήτησης μέσα από την δημιουργία ερεθισμάτων προβληματισμού.
Και όλα αυτά με τον μονόλογο μιας επιθεωρησιακής τεχνικής… που ως συνήθως αποτελεί τον καταλληλότερο τρόπο να λεχθούν τα πλέον σοβαρά πράγματα της ζωής μας.
Ο ΠΙΘΗΚΟΣ
Όλο το κείμενο ερμηνεύεται από έναν πίθηκο. Έναν πίθηκο πραγματικό που, ενταγμένος πλήρως στην κοινωνία των ανθρώπων, ζει το 1914 στη Γερμανία και μέσα από πολλά στάδια εξανθρωπισμού κατάφερε να καθιερωθεί στην δυτικοευρωπαϊκή show business ως αξιοσέβαστος performer. Στα πλαίσια της παράστασης που ο ίδιος έχει συνθέσει για να περιγράψει την πορεία του, είναι φανερές οι εναλλαγές του από πίθηκο σε άνθρωπο και αντίστροφα, σαν αποτέλεσμα της αγωνιώδους και διασκεδαστικής του προσπάθειας να επιβιώσει. Στην ουσία βλέπουμε έναν πίθηκο με στολή ανθρώπου.



ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Μετάφραση, θεατρική προσαρμογή: Γιώργος Ρεμούνδος

Σκηνοθεσία: Γιώργος Ρεμούνδος

Σκηνικά – κοστούμια: Μιχάλης Σδούγκος


Μουσική: Φίλιππος Περιστέρης 


Βοηθός σκηνοθέτη:
 Δανάη Καλαχώρα

Φωτογραφίες: Κλεονίκη Καλλέργη
Ερμηνεία: Λάμπρος Τσάγκας
Καλλιτεχνικός σύμβουλος Θεάτρου “Κνωσός”
Γρηγόρης Χαλιακόπουλος

Διαβάστε Περισσότερα »

Τετάρτη, 16 Μαρτίου 2016

O ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΝΕΚΡΟΥ ΑΔΕΡΦΟΥ



                                                          
Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΣ

Ένα θέμα βγαλμένο από την δημοτική μας παράδοση, στη γραφή και στη μουσική του Μίκη.
Ποιός είναι ο νεκρός αδερφός; Ποιητές και λογοτέχνες, όπως ο Κλεάνθης Μιχαηλίδης (Αργύρης Εφταλιώτης), Φώτος Πολίτης και Ζαχαρίας Παπαντωνίου, εμπνέονται από τον νεκρό αδερφό, δεν αγγίζουν όμως την διαφορετική κραυγή της μάνας για τον νεκρό γιό της.
Ο Μίκης Θεοδωράκης κάνει την διαφορά, γιατί είναι ο ίδιος στο ρόλο του νεκρού αδερφού, ένας αδερφός που είναι
και πόνος και θλίψη και οργή για δικαίωση.
Έργο – σταθμός. Ο Μίκης έχει βιώσει τον Eμφύλιο σπαραγμό και δημιουργεί ναό εξιλέωσης. Όχι για τον ίδιο, αλλά για τη μάνα του, την Ελλάδα.
Το έργο ξεκινάει χωρίς στίχους, μόνο με μουσική στην εισαγωγή.
Δοξαστικό. Πώς είναι δυνατόν πριν αρχίσει το έργο, να δημιουργείς Δοξαστικό;
                                                      

                           

Πώς είναι δυνατόν χωρίς να δοξάσεις πρώτα την Αθηνά, να χτίσεις Παρθενώνα;
Η μουσική του, δυσεπίλυτο αίνιγμα. Υπάρχει νεκρός;
Η λειτουργία των στίχων ξεκινάει στο δεύτερο κομμάτι :

’’Απρίλη μου ξανθέ και Μάη μυρωδάτε’’
   
                                                  

                                  

Εδώ ένας Απόλλωνας Αρχάγγελος και ένας Διόνυσος, οργωτής της διάλυσης και της μέθης της σκέψης, σε παρασέρνουν σε ένα Καβείριο χορό, στο ρυθμό του Απρίλη και του Μαγιού.



«Καρδιά μου, πώς αντέχεις»…

Η Ελλάδα είναι η αιώνια Άνοιξη, η Μαία και η Λητώ μαζί.
Αιώνια Άνοιξη χωρίς εποχές; Οι εποχές είναι οι Έλληνες. Άλλοτε χειμώνας, άλλοτε φθινόπωρο, άλλοτε καλοκαίρι, άλλοτε Άνοιξη.


Ποτέ ο Έλληνας δεν είχε κύκλους. Ένα ζωντανό ηφαίστειο στο ακρομούσουδο του Αίμου.
Και μέσα στον Απρίλη και τον Μάη του έρωτα, ο Μίκης εξομολογείται έναν έρωτα που ανήκει σε όλους τους Έλληνες μαχητές.

«Την κοπελιά μου τη λένε Λενιώ».

Κανένα άλλο όνομα δεν θα ταίριαζε, γιατί πάντα ο Έλληνας ήταν ερωτευμένος με την Ελένη και αλίμονο σε αυτόν που θα την πειράξει.
Ο Μίκης σε ρόλο Όμηρου, καταγράφει με δικές του ραψωδίες τον αιώνιο Τρωϊκό σπαραγμό, με μία διαφορά όμως από τον Όμηρο : είναι κομμάτι του πολέμου και όχι απλός παρατηρητής.
Ζει το δράμα και αναζητά την Ελένη του φωτός, την Ελένη του Σέλας και της Σελήνης και δεν διστάζει να σκαρφαλώσει στα τείχη της Τροίας, γνωρίζοντας πως ένας Πάρης αδελφός μπορεί να τον χτυπήσει στην Αχίλλειο πτέρνα του.
Αυτό που τον νοιάζει, το φωνάζει στη μάνα του:

«Πατρίδα, αγαπάω τη Λενιώ, αγαπάω το φως σου!»

Αχιλλέας και Έκτορας. Ποιός αγαπάει ποιό πολύ την Πατρίδα;
Και ποιά Τροία είναι έτοιμη να πέσει;  Μήπως Τροία και Φθία, έχουν κοινή μοίρα στην ραψωδία του Μίκη;

Κορύφωση στη λειτουργία του Μίκη, αποτελεί το Όνειρο και η ποιητική του ροή. Ποιός είναι ο Παύλος;  Ποιος είναι ο Ανδρέας;
                                                          
                                                    

                           

Παιδιά μιάς μάνας, δυό δέντρα, δυό ποτάμια. Κάστρα Βενετσιάνικα και δυόσμους το άρωμά τους. Μα για την δύσμοιρη μάνα, λαχτάρες οι διαφορετικές τους πορείες. Ο ένας στην Ανατολή και ο άλλος στη Δύση. Και η μάνα στη μέση, ανυπεράσπιστη, κάνει τον πόνο προσευχή : 
«Αν δεις τον Παύλο φώναξε και τον Ανδρέα πες μου».

Αφίσα του ΕΑΜ στα Δεκεμβριανά.
Αντικρινά βουνά, έτοιμα για σύγκρουση. Βροντή και αστραπή, φωτιά και σίδερο. Τα μαχαίρια στα χέρια και η μάνα γίνεται όνειρο στον αφηνιασμένο τους ύπνο, κείτεται σε νεκρικό κρεβάτι. Τρέχουν κι οι δυό, σμίγουν τα χέρια, κλείνουν τα μάτια της μάνας και μπήγουν τα μαχαίρια στη γη. Και γίνεται η ευχή της μάνας πηγή. Και εκεί που καρφώθηκαν τα μαχαίρια, πίνουν και οι δυό νερό. Είναι όμως όνειρο ή ελπίδα;

Σήμερα ζούμε έναν αναίμακτο Εμφύλιο. Χωρισμένοι σε μικρά μπαϊράκια, ακονίζουμε τα μαχαίρια μας αλλά τελικά αν δεν βρούμε το δρόμο του μονιάσματος, θα κλείσουμε τα μάτια της μάνας, χωρίς να πάρουμε την ευχή της γάργαρο νερό στη δίψα του αιώνα μας.
Ο Μίκης σηκώνει τον μύστη από το έδαφος και του θυμίζει. Του θυμίζει πώς τον νανούριζε η μάνα του. Στους στίχους του Κώστα Βίρβου, ξυπνάνε οι μνήμες μιάς παιδικής αθωότητας, χωρίς πολέμους, χωρίς βία.

                                                       

                              

Και μία μάνα που βλέπει το παιδί της ουράνιο Άγγελο.
«Κοιμήσου, αγγελούδι μου, παιδί μου νάνι νάνι, να μεγαλώσεις γρήγορα, σαν τ’αψηλό πλατάνι».
Αυτό το δέντρο κουβαλάει ιστορίες αιώνων στα κλαδιά του. Στις ρίζες του φωλιάζει γάργαρο νερό και κάτω από το φύλλωμά του γλυκόστομα αηδόνια σβήνουν τις αγωνίες σε όποιον οδοιπόρο  προσκυνήσει τη δροσιά του. 
«Κοιμήσου, περιστέρι μου, να γίνεις σαν ατσάλι».
Η μάνα συνεχίζει, αγωνιά και μέσα στον ύπνο του παιδιού της ονειρεύεται σαν ανδρωθεί ετούτο το παιδί, να μην πει μες τη ζωή του «δεν μπορώ», ακόμα και αν χρειαστεί να σηκώσει ένα σταυρό. Χρόνια τώρα στην Ελλάδα, οι μάνες γεννιούνται Παναγίες και ξέρουν ότι σε κάθε γωνιά άποικοι Ρωμαίοι μπορεί να στήσουν Γολγοθάδες.
Ώ, και μετά, αυτό το νανούρισμα, ένα δειλινό βάζει ένα μωβ πέπλο στον Επιτάφειο της μάνας.

                                                       

                                

Η δωρική φωνή του Γρηγόρη σκίζει το παραπέτασμα του ναού, ενός ναού χτισμένου από Τελώνηδες και Φαρισαίους.

«Σου κάρφωσαν τα χέρια σου, μου κάρφωσαν τα σπλάχνα».
Η Πατρίδα δεν αντέχει. ..
Ο Μίκης σε ρόλο Αρχάγγελου, απλώνει τα φτερά της μουσικής του.

«Μου κλέψανε την όραση, μου πήραν την αφή μου».

Εδώ ένας ολόκληρος κόσμος δεν παρακολουθεί τον Εσταυρωμένο αλλά τον κατασκευαστή του σταυρού. Και ο Μίκης προτρέπει. Προτρέπει αυτόν που την αγάπη του για την Πατρίδα την κάνανε καρφιά στις παλάμες του. Και εδώ ξεκάθαρα η φωνή του Αρχάγγελου προστάζει :
«Χίμηξε πα στις θάλασσες, χίμηξε πα στους κάμπους
Κάνε ν’ ανθίσουν τα βουνά, ώ, ώ, και να χαρούν οι ανθρώποι».

Ο διαχρονικός Αρχάγγελος της μουσικής μας, μας κάνει να αναρωτιόμαστε σήμερα ποιοί κάρφωσαν τη σπίθα του στο σταυρό τους, ποιοί χάλασαν το μόνιασμα των Ελλήνων, για να μη «χαρούν οι ανθρώποι».

Κλείνει όμως ο Αρχάγγελος τα φτερά;


Όχι. Μονάχα οι ώρες μιάς προδομένης αγάπης σμίγουν τα μεσάνυχτα, για να μιλήσουν για μια προδοσία.

                                                             
«Τα μεσάνυχτα που είναι κοντά οι ζωές μας», όπως τα άστρα στον γαλαξιακό ποταμό, αναρωτιούνται πώς θα’χει συνέχεια ο δρόμος τους. Τη λύση στο αίνιγμα, τη δίνουν δυό πουλιά, δυό περιστέρια, που δεν χρειάζεται στο στίχο να οριοθετηθεί το χρώμα τους. Είναι λευκά και ζητούν από Ανατολή έως Δύση, το δρόμο της ειρήνης.

Θα βρεθεί η πολυπόθητη ειρήνη; Μα κάποιοι

«Τον Παύλο και τον Νικολιό, τους πάνε για ταξίδι
με βάρκα δίχως άρμενα, με πλοίο δίχως ξάρτια»

Ποιός έβαλε στα άρμενα φωτιά;  Ποιά καταιγίδα χάλασε τα ξάρτια; Και ποιός τους οδηγεί σε θανατερό ταξίδι, που γυρισμό δεν έχει;
Οι μάνες τους πάνε αντάμα και ζητούν χρησμό από το χώμα. Και ο Αρχάγγελος κάνει στίχο τον χρησμό «κι εκείνο στάζει αίμα».

Δεν είναι αναστεναγμός
που βγαίνει από το χώμα,
μόνο πηγή λαχταριστή
να πιείς, να ξαναπιείς, να ξεδιψάσεις»

Ο Παύλος και ο Νικολιός, νεκροί σύντροφοι του Αρχάγγελου, λίγο πριν τη μεγάλη συγκέντρωση στους Στύλους του Ολυμπίου Διός.




Ο 19 χρονος Μίκης Θεοδωράκης στο συλλαλητήριο της πλατείας Συντάγματος κρατώντας μια Ελληνική σημαία βουτηγμένη στο αίμα, στις 3 Δεκεμβρίου του 1944.


Στα χέρια του μία ελληνική σημαία, που χάνει το γαλανό της από το αίμα.
Ο Μίκης πονάει. Κουβαλάει στο κορμί του τις οδύνες της σημαίας που κρατά και φωνάζει, φωνάζει, φωνάζει στους ...''θεούς''... του κόσμου που δεσμεύουν τις ζωές μας : «Πότε θα ξεδιψάσουμε; Πότε;»

Η οργή περνάει από μπροστά του, κάνει τα πάντα για να τον κυριεύσει. Το ερώτημα μένει ζωντανός σύντροφος. Πότε θα ξεδιψάσουμε; Πότε;  Σημαδεύει την οργή και την σκοτώνει με την ελπίδα της μουσικής του.

                                                              
Ά, ναι, ο Αρχάγγελος διαπερνά τους αιώνες και βλέπει «στα περβόλια, μες στους ανθισμένους κήπους», να στήνουνε χορούς. Όχι, ποτέ δεν φοβηθήκαμε τον Χάρο. Θα τον «καλέσουμε να πιούμε αντάμα και να τραγουδήσουμε μαζί».
Ο Μίκης στήνει γιορτή με όλα τα ελληνικά όργανα. Κλαρίνα, ζουρνάδες, μπαγλαμάδες. Στήνει τον χάρο απέναντι και τον περιγελά σαν Διγενής:
«μες στης μάχης τη φωτιά με πήρες, Χάρε»
Ο Μίκης στο ρόλο του λαού, λέει στον Χάρο πως δεν πέθανε και τον καλεί σε χορό, κι ας έχει ένα παράπονο.


Την ώρα που έφευγε στο μέτωπο ενός δίκαιου αγώνα, η μάνα ξενοδούλευε και μόνος του πήρε το τρένο που τον πήγε πέρα από τη ζωή, γιατί δεν ήθελε η μάνα του για άλλους να ξενοδουλεύει.

                                                     

«Βάζω εγώ σήμερα μια "Σπίθα" και περιμένω να ακολουθήσουν κι άλλες. Μέχρι η σπίθα να φουντώσει και να γίνει η καθαρτήρια φωτιά που θα μας σώσει»

Ο Μίκης ανατρέπει και εδώ τον χρόνο. Πολλοί θα πουν ότι κάθε έργο έχει και μία έξοδο μα εδώ ο Αρχάγγελος συνεχίζει το αιώνιο Δοξαστικό στην ειρήνη.

Η φωνή του δωρικού Γρηγόρη, αυτή τη φορά κλείνει το χάσμα του δικού μας ναού και μας καλεί στη μεγάλη συμμετοχή της Ελευθερίας.
Όλοι οι Έλληνες είναι το αιώνιο Δοξαστικό στους στίχους και στη μουσική του Μίκη :


ΔΟΞΑΣΤΙΚΟ ΕΝΩΘΕΙΤΕ !

Ενωθείτε, βράχια βράχια
Ενωθείτε, χέρια χέρια
Τα βουνά και τα λαγκάδια, πιάστε το τραγούδι
Πολιτείες και λιμάνια, μπείτε στο χορό

Σήμερα παντρεύουμε τον Ήλιο
τον Ήλιο με τη νύφη τη μονάκριβη
την Πασχαλιά

Πασχαλιά μας, κοπελιά μας
κάμποι, θάλασσες, βουνά μας
μάνες, κόρες, σκοτωμένα αδέλφια, πατεράδες
ένα δέντρο με μια ρίζα, μια πηγή, μια βρύση


Σήμερα παντρεύουμε τον Ήλιο
τον Ήλιο με τη νύφη τη μονάκριβη
την Πασχαλιά

Πολυχρόνιος ημέρα
τη Υπερμάχω, τη Υπερμάχω
                                                  
                                                  
                                                    

                        

ΣΩΤΗΡΗΣ ΜΠΟΤΑΣ
                                                                                   
Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη, 12 Ιανουαρίου 2016

ΛΟΥΚΑΣ ΘΑΝΟΣ : Ο ΠΡΩΤΕΣΙΛΑΟΣ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ




                                                                                  
Και ποιός δεν έχει τραγουδήσει την Μπαλάντα του κυρ Μέντιου... 
Αλλά για να υπάρξει αυτό το τραγούδι, έπρεπε ο Θάνος να ερωτευτεί την Ποίηση. 

Γιατί έτσι πρέπει να είναι ο δημιουργός.
Ό,τι ερωτεύεται, ό,τι αγαπάει, ό,τι ποθεί, δεν κάνει καμία προσπάθεια να το αλλάξει. Το αναδεικνύει όπως η ομορφιά χαϊδεύει την ψυχή του. Το διαχειρίζεται, δεν το εκμεταλλεύεται.

Ίσως ο Λουκάς Θάνος να είναι ξεχασμένος από τα ΜΜΕ, αλλά αυτό είναι η επιτυχία του. Ήρθε από μόνος του, μας χτύπησε την πόρτα της ψυχής μας και μπήκε. Δεν τον παρουσίασε κανείς, δεν τον επέβαλε κανείς. Αλλά ούτε και ο ίδιος επιβλήθηκε.
Είναι ο φίλος που αβίαστα μας έκανε δώρο την μουσική του. 

Ερευνητής του ελληνικού πολιτισμού, με την ευλάβεια να μην αγγίξει και αλλοιώσει τίποτα. 
Γι' αυτό είναι πολυτάλαντος. Χορογράφος, ηθοποιός, σκηνοθέτης, μουσικός. 
Είναι δηλαδή μία Δωρική μορφή της Τέχνης, που μέσα από την λιτότητα των γραμμών, φτιάχνει τον δικό του ναό, για να λειτουργούν οι Έλληνες τις μουσικές τους. 
Ναι, ο Θάνος δεν διεκδικεί ιδιοκτησίες. Ποιά πηγή νερού λέει ότι "αυτό το ποτάμι το δημιούργησα εγώ"; Είναι περιττό. Γεννάει το ποτάμι και το χαρίζει και  μέσα σε αυτό δημιουργείται μία πανίδα και μία χλωρίδα, που μπορεί να μην γνωρίζει την πηγή αλλά ζει χάρη σε αυτή.

Αποτέλεσμα εικόνας για ισιδωρα ντανκαν
                            Η Ισιδώρα Ντάνκαν (27 Μαΐου 1877 – 14 Σεπτεμβρίου 1927),
             Υπήρξε χορεύτρια και θεωρείται από πολλούς σαν η μητέρα του σύγχρονου χορού
                                       Υπήρξε γνωστή και σαν "ξυπόλητη χορεύτρια
            
Ο Θάνος έχει γράψει μουσική για την Ισιδώρα Ντάνκαν. Πολλοί θα αναρωτηθούν αν είναι κάτι ιδιαίτερο αυτό. Ναι, η Ισιδώρα δεν έχει ημερομηνία γέννησης. Χόρεψε στη μεγάλη σκηνή της Τηθύος Τιτανίδας και πέταξε μέχρι εδώ, στον Βύρωνα. Διήνυσε χιλιόμετρα αιώνων για να συναντήσει τον Θάνο, κάτω από ένα πεύκο στη συνοικία του Βύρωνα, για να του πει ότι ο χορός είναι η ανάγκη της ψυχής για να κατακτήσει την αθανασία. 
Είναι οι νότες που αναδύθηκαν από τις μυθικές Αιγές. Είναι τα βήματα της Ελένης που μάγεψαν τον Πάρη και κέντρισαν με έρωτα τον Όμηρο να γράψει ένα μύθο ζωής, ένα μύθο ανάσας, ένα μύθο που πάντα ο Πρωτεσίλαος θα γνωρίζει τον θάνατο αλλά θα χορεύει για την αθανασία στα νερά του Σκάμανδρου.
Και ο Λουκάς έγραψε. Και δεν ήτανε μόνος του, συναντήθηκαν οι αιώνες και τα χρόνια σε ένα μουσικό συμπόσιο. Και ο Βύρωνας μεγάλωσε από τα παράλια της Ιωνίας έως τις βουνοκορφές των Δωριέων.



Εκεί και ο Βάρναλης, εκεί και ο Καρυωτάκης, εκεί και ο Κωστής Παλαμάς. Εκεί και ο Άρης Αλεξάνδρου. Εκεί και ο Δημήτρης Θάνος. Όλοι μαζί μία παρέα. Δεν θέλει πολύ να πάρει φωτιά η κιθάρα και οι σπίθες της να γράψουν στις παρτιτούρες ήχους αιώνιου πολιτισμού.

Ο Λουκάς Θάνος είναι παρών. Παρών και ο Κωστής Παλαμάς. Πιάνει τον Δωδεκάλογο ο Ποιητής και όπως μιλά στον Θάνο, χαρίζει το δοξάρι του γύφτου λαού στα χέρια του. Και ο Πρωτεσίλαος πιάνει δουλειά. Ελλειπτικό εννέα όγδοα. Ένας Ζευ-Βακχικός χορός (ζεϊμπέκικο), που όμοιό του δεν έχει. 


Αποτέλεσμα εικόνας για ζειμπεκικοσ γιαννη τσαρουχη
ΖΕΪΜΠΕΚΙΚΟΣ ΧΟΡΟΣ
ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΣΑΡΟΥΧΗΣ



Μπροστά η Τροία. Το χρέος του Πρωτεσίλαου είναι να οδηγήσει τον Λαό μέχρι τα παράλια. Και ξέρει ότι όταν αυτός δεν θα υπάρχει, η Τροία θα πέσει, γιατί αυτός πάτησε πρώτος τον Σκάμανδρο. 

Χτύπα το Δοξάρι. Χτύπα τώρα που ο Λαός έχει ανάγκη. Γιατί χωρίς μουσική, δεν γίνεται τίποτα. 
Χρέος των πολεμιστών να χορέψουν πριν την μάχη. Το αποτέλεσμα της μάχης;  Είναι αστείο να αναρωτιόμαστε, όταν ο πολεμιστής χορεύει σε βήματα εννέα όγδοα στο δικό του αλώνι θερίζοντας τους φόβους του και κάνοντάς τους βέλη στην φαρέτρα του μέλλοντος.
Ο Λουκάς Θάνος συνεχίζει το μονοπάτι του Ορφέα. Είναι ένας αυθεντικός μουσικός, που έχει ανάγκη τις νύχτες να σκάβει κρυφά μιάν υπόγεια σήραγγα με ένα σουγιά, με ένα πιρούνι, με μιά νότα στα χέρια, γιατί ξέρει ότι αν η αρχή γίνει, θα φτάσουμε στην απέναντι θάλασσα.
Και είναι ανάγκη σε αυτό το ακρογιάλι όλοι μαζί να δούμε τον ήλιο όπως εμείς τον θέλουμε. Γιατί έχει ο ήλιος κοκκινίσει και ο Λουκάς Θάνος έβαλε την μουσική του γι' αυτή την ανατολή.


ΣΩΤΗΡΗΣ ΜΠΟΤΑΣ

                                                                                               


                                                                                                  



                                                                               









                                     




                                         

                                       
 
                                                                             



                               

                                         
                                                                                  
Διαβάστε Περισσότερα »

Ο Λουκάς Θάνος επανήλθε με Παλαμά


ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥ ΣΜΑΡΑΓΔΑΣ ΜΙΧΑΛΙΤΣΙΑΝΟΥ


Μία μοναδική εμπειρία βίωσαν όσοι βρέθηκαν  στον τεχνοχώρο «Φάμπρικα» στον Κεραμικό, που ήρθε για να ξεδιαλύνει τα αξεδιάλυτα σκοτάδια μας , ενώ χτυπούσε αδιάκοπα το δοξάρι 

Το Θεατρικό Ορατόριο "Κωστής Παλαμάς"του Λουκά Θάνου, σε μια ανοιχτή πρόβα, βασισμένο στον Δωδεκάλογο του Γύφτου και σε άλλα ποιήματα του μεγάλου μας ποιητή, άφησε ένα ισχυρό αποτύπωμα στη μουσική σκηνή , που με την τέχνη του σπουδαίου δημιουργού θα φέρει την αγάπη και την ομορφιά του κόσμου μέσα από την ποίηση του Παλαμά !
«Όχι θέλημα ρηγάδων όχι σκλάβου υποταγή με τα' ανεμοπόδαρο άτι σέρνει τον ταξιδευτή...»
Αποτέλεσμα εικόνας για ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΛΑΜΑΣ



Από αυτή τη δουλειά του Λουκά Θάνου κρατάω την εξαιρετικά προσωπική ανάγνωση των ποιημάτων, χωρίς να τα προδίδει. Θέρμανε και συντηρούσε διαρκώς τα ποιήματα με έναν εσωτερικό μονόλογο ενός πνευματικού ανθρώπου , που πονάει για τα τεκταινόμενα.
Είχα την αίσθηση ότι, στο μεγαλύτερο μέρος αυτής της βραδιάς η μουσική μας είχε καταπιεί πλήρως , χωρίς να παραγκωνίζει στο ελάχιστον ποίηση, για αυτό το κοινό εισέπραξε μυσταγωγία.
Από τον Λουκά Θάνο τον υπέροχο δημιουργό της «Μπαλάντας του κυρ Μέντιου» που έγινε σύμβολο από τον πρώτο του δίσκο το «Σάλπισμα| με τον Αρχάγγελο της Κρήτης Νίκο Ξυλούρη, κρατάω τη δύναμη της αυτοσυγκέντρωσης και αυτή την τόσο προσωπική του σχέση με την ποίηση του Παλαμά , που επέλεξε να μελοποιήσει .
Και αυτό του έδινε μια ιδιαίτερη αίσθηση αυτοπεποίθησης, απολύτως όμως μυστικής και γι' αυτό αληθινής.
Ο Λουκάς Θάνος επανέρχεται 19 χρόνια μετά το "Metalipsis» για να μας ξεσηκώσει , να μας απογειώσει και να φέρει πίσω τα χαμένα μας φτερά για να πετάξουμε και πάλι.
Πλέκοντας αριστοτεχνικά στις παρτιτούρες τους ήχους από την αρχαία Ελλάδα - μην ξεχνάμε ότι ο Λουκάς Θάνος είναι και επίμονος μελετητής της αρχαίας τραγωδίας και η μέθοδός του διδάσκεται σε όλα τα μεγάλα ξένα πανεπιστήμια του κόσμου - το Βυζάντιο , την Αναγέννηση και τη λαϊκή παραδοσιακή μας μουσική με μεσογειακά ακούσματα, για να αποδείξει με το ύφος και την τεχνική του , ότι η μουσική είναι παγκόσμια !
Η πρόβα κορυφώθηκε στο δεύτερο μέρος με τη «Νίκη»
Ἐδῶ στὸ ἑλληνικὸ τὸ χῶμα,
τὸ στοιχειωμένο καὶ ἱερό,
ποὺ τὸ ἴδιο χῶμα μένει ἀκόμα
κι ἀπ᾿ τὸν ἀρχαῖο τὸν καιρό, και στα ποιήματα «Από ποια πατρίδα είμαι» και «Ω νυχτέρια» .
Ο μεγάλος δάσκαλος Λουκάς Θάνος που την παρακολουθούσε από την πρώτη σειρά της πλατεία, που ήταν σε απόσταση ανάσας από τη σκηνή , ανέβηκε επάνω έπαιξε συνθεσάϊζερ και κιθάρα και ήταν τόσο το πάθος του που έσπασε δυο χορδές.
Η έκπληξη στο φινάλε ήρθε από την ηχογράφηση του ποιήματος «Εμείς εργάτες είμαστε» σε ποίηση Παλαμά με το Νίκο Ξυλούρη, που κρατάει εδώ και τέσσερις 10ετίες στο συρτάρι ο Λουκάς Θάνος !
Η αυλαία για τις ανοιχτές πρόβες έκλεισε χθες. Όμως, η διαδρομή για αυτό το ορατόριο τώρα ξεκίνησε και θα είμαι πολύ μακρινή ...
Θα ήταν άδικο να μην αναφερθώ στους συντελεστές αυτής της παράστασης , ένα μπουκέτο ολόδροσα κορίτσια, όπως οι Πηνελόπη Σεργουνιώτη, Ελένη Ζουρελίδου, Ερασμία Μαρκίδη, Σελήνη Φιλιππιτζή, Νίκη Σπανού, που απέδωσαν συγκλονιστικά το έργο αλλά και τον πολύ καλό τραγουδιστή Γιάννη Χίνο, που ερμήνευσε εξαιρετικά , ότι του αναλογούσε και που μοιράστηκε μουσικά όλο το βάρος με τον Ανδρέα Αρβανίτη δεξιοτέχνη στη λύρα , που με το δοξάρι του μας συνεπήρε !
Το χειροκρότημα ήταν δυνατό και παρατεταμένο .
Διαβάστε Περισσότερα »

Πέμπτη, 7 Ιανουαρίου 2016

Η Ελλάδα πενθεί για την απώλεια της ΜΕΓΑΛΗΣ Άννας Συνοδινού

Της δημοσιογράφου Σμαράγδας Μιχαλιτσιάνου



           Λόγια επίκαιρα όσο ποτέ. Λόγια παρακαταθήκη από αυτήν τη μεγάλη της τέχνης.

Κυριακή 10 Μαρτίου 1991. 25 χρόνια ολόκληρα πριν. Η ΜΕΓΑΛΗ του ελληνικού θεάτρου, Άννα Συνοδινού παραχωρεί συνέντευξη στη δημοσιογράφο  Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου.

Και τα όσα λέει για το σάπιο πολιτικό σύστημα, για τη νοοτροπία διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας (που ήταν τότε κυβέρνηση) είναι ανατριχιαστικά. Γιατί είναι συνάμα επίκαιρα και προφητικά.
Με την οξύτητα του πνεύματος της, με τη βαθιά παιδεία της και το απαράμιλλο θάρρος της, η Άννα Συνοδινού είχε εκμυστηρευτεί στη Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου ΜΕΓΑΛΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ. Είχε βαρέσει το καμπανάκι για τα δεινά που θα έφερναν στη χώρα μας τα κόμματα εξουσίας. Επειδή ακριβώς ασκούσαν την εξουσία αυτή με τρόπο ενδοτικό...
"Εγώ απέτυχα σαν πολιτικός και πήγα σπίτι μου"

H φράση αυτής της Άννας Συνοδινού στη συνέντευξη του 1991 θα έπρεπε να αποτελεί ευαγγέλιο για κάθε έναν που επιθυμεί να ασχοληθεί με τα κοινά και παράλληλα τον εφιάλτη για όλους καρεκλοκένταυρους πολιτικάντηδες που για την "καρέκλα" θα πούλαγαν και τη μάνα (ή την πατρίδα τους...)
"Στην πολιτική πρέπει λίγο να χτυπάει και η καρδιά"

"Πάντοτε ο ορθολογισμός δεν είναι απαραίτητος στην πολιτική. Πρέπει λίγο να χτυπάει η καρδιά. Ε, εγώ αυτό το είχα ως αρχή και στη συνεργασία μου με την πολιτική φαίνεται ότι δεν ήταν χρήσιμο" εκμυστηρευόταν στη Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου η Άννα Συνοδινού που δεν δίσταζε να πει τα πράγματα ξεκάθαρα και για τη Νέα Δημοκρατία. Ορισμένα πράγματα, βλέπετε, δεν άλλαζουν ποτέ:
"Θα έπρεπε αυτά τα πράγματα που η ΝΔ έχει διατυπώσει σε χαρτί κάποια στιγμή να εφαρμοστούν. Δυστυχώς δεν έχει γίνει τίποτα και είμαστε εδώ που είμαστε". Σας θυμίζει κάτι από Ζάππεια;
Τα λόγια της μεγάλης Αννας Συνοδινού συγκλονίζουν, 25 χρόνια μετά: "Δεν ήθελα να είμαι σε μία Βουλή η οποία θεωρεί τη λέξη θέατρο, καζούρα και όχι υψηλή έννοια. Και χαχανίζουν όλοι εκεί μέσα"

"Να επισπεύσει ο λαός τις διαδικασίες της σοβαρότητας"
Διαβάστε τώρα προσεκτικά τι έλεγε η υπέρτατη ιέρεια της υποκριτικής τέχνης σε αυτήν την ιστορική συνέντευξη: "Τι απειλεί αυτόν τον τόπο; Ένας θάνατος πολιτιστικός που ξεκινάει από τη γλώσσα. Εκεί είναι η ρίζα. Ποιος ασχολείται όμως με τη γλώσσα σε αυτόν τον τόπο; Κανείς. Νομίζω ότι επειδή δε σοβαρολογούμε σε αυτόν τον τόπο είναι καιρός να σκεφθεί αυτός ο λαός ο οποίος πραγματικά ξαναγεννιέται σε πολύ σκληρές εποχές να επισπεύσει τις διαδικασίες της σοβαρότητας"

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΤΗ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΗΣ ΑΝΝΑΣ ΣΥΝΟΔΙΝΟΥ ΣΤΗ ΣΜΑΡΑΓΔΑ ΜΙΧΑΛΙΤΣΙΑΝΟΥ - Εθνος, 10 Μαρτίου 1991
(πατήστε ΠΑΝΩ στις εικόνες για να δείτε τη συνέντευξη σε μεγάλη ανάλυση)

S42BW-214070310090-2
 4444S42BW-214070310090-3333333
ΠΗΓΗ:https://www.facebook.com/smaragdamichalitsianou

Διαβάστε Περισσότερα »

Σάββατο, 2 Ιανουαρίου 2016

ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΔΙΑΚΙΝΔΥΝΕΥΣΗΣ...

Μάνος Σ. Στεφανίδης


Ζούμε στην εποχή της Διακινδύνευσης όπως έγραψε ο Ούλριχ Μπεκ, αλλά επίσης βιώνουμε την Τέχνη του συμψηφισμού και άρα της διαρκούς συνεπαγωγής, της διαρκούς εξίσωσης με τον χαμηλότερο διαιρέτη.

Χιλιάδες σχολές καλών τεχνών, εκατοντάδες μουσεία σύγχρονης τέχνης, εκατοντάδες χιλιάδες θεωρητικοί και ιστορικοί τέχνης, εκατομμύρια καλλιτέχνες με διπλώματα και σφραγίδα πλάι σε αντίστοιχους αποφασισμένους φιλότεχνους συνεργαζόνται για την επιβολή της τέχνης της συνεπαγωγής: Αφού αυτό είναι τέχνη, τότε τέχνη είναι και το δίπλα και το παραδίπλα και ούτω καθεξής. Άρα τέχνη είναι τα πάντα, συμψηφιστικά, σε τρόπο ώστε να συγχέονται κριτήρια και επιλογές, το βασίλειο του μεταμοντέρνου. Και η απόλυτη δημοκρατία καταλήγει σε απόλυτο φασισμό. Εφόσον η τέχνη, ή μάλλον η Τέχνη είναι πάντα έννοια απόλυτη, θεά τρομερή και αμείλικτη όταν δεν αντιμετωπίζεται με δέος. Δέος και έκσταση...

ΥΓ. 1. Αρκεί να μη μπερδεύουμε την τέχνη με την γραφειοκρατία της.

ΥΓ. 2 Ας συμφωνήσουμε πως τέχνη είναι το κυνήγι του απόλυτου, της ομορφιάς. Και ας ορίσουμε έπειτα τι είναι ομορφιά.

ΥΓ. 3 Η Φωτογραφία τραβήχτηκε στους Breeder πριν ένα μήνα. Το γκράφιτι βρίσκεται στις τουαλέτες της γκαλερί.

ΠΗΓΗ:https://www.facebook.com/profile.php?id=100010380855316&fref=ts

Μάνος Στεφανίδης


Γεννήθηκε στον Πειραιά το 1954. Σπούδασε αρχαιολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Επί 25 χρόνια ήταν επιμελητής της Εθνικής Πινακοθήκης. Είναι διδάκτορας του ΑΠΘ. Μετεκπαιδεύτηκε στο Kunstmuseum του Düsseldorf και στο Smithsonian Institution της Washington DC. Γράφει χρόνια κριτικές τέχνης και επιφυλλίδες στην Καθημερινή, το Έθνος, την Ελευθεροτυπία και το περιοδικό Αντί. Συνεργάζεται με τα λογοτεχνικά περιοδικά Το ΔέντροΗ λέξηΡεύματαΜανδραγόρας(δέ)κατα. Έχει παρουσιάσει πολλές τηλεοπτικές εκπομπές στη κρατική τηλεόραση, στον ΑΝΤ1 και το SevenX. Έχει παρουσιάσει ραδιοφωνικές εκπομπές στο Τρίτο Πρόγραμμα και στο Κόκκινο 105,5. Έχει διοργανώσει σεμινάρια τέχνης στην Αρχαιολογική Εταιρεία, στην Ελληνοαμερικανική Ένωση και στη Booze Cooperativa.
Διαβάστε Περισσότερα »

Δευτέρα, 28 Δεκεμβρίου 2015

Πού θα πάμε απόψε; -Της Αναστασίας Βούλγαρη



Στέφανος Κορκολής-Σοφία Μανουσάκη


Δρόμοι παλιοί που αγάπησα και μίσησα ατέλειωτα
κάτω απ' τους ίσκιους των σπιτιών να περπατώ
νύχτες των γυρισμών αναπότρεπτες κι η πόλη νεκρή

Την ασήμαντη παρουσία μου βρίσκω σε κάθε γωνιά
κάμε να σ' ανταμώσω κάποτε φάσμα χαμένο του τόπου μου κι εγώ

Ξεχασμένος κι ατίθασος να περπατώ 
κρατώντας μια σπίθα τρεμόσβηστη στις υγρές μου παλάμες

Και προχωρούσα μέσα στη νύχτα χωρίς να γνωρίζω κανένα
κι ούτε κανένας με γνώριζε... (Μανώλης Αναγνωστάκης-Μίκης Θεοδωράκης) 

Συγκλονιστική η ερμηνεία της Σοφίας Μανουσάκη, χθες στο Half Note, στην παράσταση του Στέφανου Κορκολή. Εκεί ο Στέφανος κάνει μια μουσική αφήγηση της μουσικής του ιστορίας. Μας περιγράφει μουσικά πώς έπαιξε πιάνο, για πρώτη φορά στα τέσσερά του χρόνια, για τις εξετάσεις που έδωσε στο Ωδείο Αθηνών, παρουσιάζοντας μια δική του σύνθεση "κλασικής" μουσικής, που  άφησε έκπληκτο τον Μενέλαο Παλλάντιο, γιατί Στέφανος τότε ήταν έντεκα χρονών! 

Στη συνέχεια μας διηγήθηκε, πάντα μουσικά, στιγμές από την σταδιοδρομία του και τέλος έκλεισε το πρόγραμμα με τη συνεργασία του με τον Μίκη

Η Σοφία τραγούδησε την "Μαργαρίτα-Μαργαρώ", το "Δρόμοι παλιοί", τον "Κύκλο του νερού" από τα "προδωμένα έργα", καθώς και άλλα τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη.  
Κάποιος από το κοινό είπε: "Τί θεία αποκάλυψη, απόψε!" 
Δίκιο είχε. Ακόμα και για όσους γνωρίζουν τα έργα του Στέφανου και του Μίκη η παράσταση είναι αποκάλυψη! 

Οι παραστάσεις συνεχίζονται κάθε Κυριακή στις 5:30 το απόγευμα.  

"Η αυλή των θαυμάτων"

Του πατριάρχη του σύγχρονου ελληνικού θεάτρου, Ιάκωβου Καμπανέλλη, σε σκηνοθεσία Πέτρου Νάκου, στο Θέατρο Altera Pars. 

Εκπληκτικές ερμηνείες, εικαστικά σκηνικά, σύγχρονη σκηνοθεσία, που δεν παραβιάζει, όμως, το κείμενο καθώς ο λόγος έχει τον πρώτο και τελευταίο λόγο, ωραία μουσική. 
Αντιγράφω, από το πρόγραμμα, απόσπασμα από το σημείωμα του σκηνοθέτη: 

" Το κλίμα της εθνικής κατάθλιψης που επικρατεί στη χώρα ξύπνησε μέσα μου τηην ανάγκη, να αντισταθώ σε αυτό, αντιπαραβάλλοντας το μεγαλείο της 'ελληνικής ψυχής'. 
Στην παράστασή μας προσπάθησα να δημιουργήσω ρεαλιστικές εικόνες...να ανακαλέσω ακούσματα, οσμές, γεύσεις και εικόνες που συνθέτουν την αισθητηριακή μνήμη μιας Ελλάδας που όλοι φέρουμε μέσα μας...Ζητούμενο μου, ο θεατής να αναγνωρίσει στους ήρωες του Καμπανέλλη τον εαυτό του και το διπλανό του, να ταυτιστεί μαζί τους...
Πεποίθησή μου είναι, πως η μοναδική διαφυγή από την απελπιστική κατάσταση και το αδιέξοδο στο οποίο έχει περιέλθει η χώρα, είναι ένας ουσιαστικός επαναπροσδιορισμόςτων στόχων και των αξιών μας, μέσω όμως μιας διαδικασίας αυτογνωσίας και ενθύμησης όλων εκείνων των στοιχείων, θετικών και αρνητικών, που συγκροτούν την ελληνική ταυτότητα. 
Γιατί ζούμε σε ένα μεγαλείο τόπο...! Κι αν ο καθένας τόνε βγάζει σκάρτο, ρίχνει πέτρα πίσω του και φεύγει, τί θα γίνει...; (Ιάκωβος Καμπανέλλης)". 

 "Οι 12 ένορκοι" 

Του Ρέτζιναλντ Ρόουζ, στο Θέατρο Αλκμήνη, σε σκηνοθεσία Κ. Νικολαΐδη. 
Το έργο γράφτηκε το 1954, την περίοδο του ψυχρού πολέμου, του μακαρθισμού και του ρατσισμού, τότε που η Αμερική ήδη παραβίαζε το δικό της δόγμα της "μη επέμβασης" σε άλλες χώρες κι έδειχνε τα ιμπεριαλιστικά της δόντια.
Μέσα στο κλίμα του αντικομμουνισμού, του ρατσισμού, της απαγόρευσης της έκφρασης, και της υποβόσκουσας λογοκρισίας που επικρατεί στις ΗΠΑ, οι 12 ένορκοι ( λευκοί όλοι, μικροαστοί κι αστοί), πρέπει να αποφασίσουν για τη ζωή ή τον θάνατο ενός νεαρού αφροαμερικανού. 
Καταπληκτικές ερμηνείες από όλους, ένταση, ρυθμός, αγωνία...Ο μεγάλος κυρίαρχος  ο λόγος. Λόγος σκληρός, κοφτός, διστακτικός, συναισθηματικός, εν τέλει ανθρώπινος. 
Κείμενο με πολλές κορυφώσεις που σου κόβουν την ανάσα. Μας αφορά όλους, ειδικά σήμερα. 

"Ο κύκλος των μάταιων πράξεων" 

Από το ομόνυμο βιβλίο του Σπύρου Τζόκα, σε διασκευή και σκηνοθεσία της Αγγελικής Κασόλα, στο Τρίκυκλο, έως τις 4 Ιανουαρίου. 

Αντιγράφω από το facebook:
"Μία παράσταση αξιοπρέπειας και αντίστασης από το χτες για το σήμερα...
Δεν πενθούμε... Επαναστατούμε...
Στη σκηνή εμφανίζεται ένας νεκρός που φέρει μαζί του τη βαλίτσα της μνήμης... Της μνήμης εκείνης που οι κρατούντες θέλουν πάντα να σβήνεται, μιας ιστορίας που όταν δεν μπορεί να αποσιωπηθεί διδάσκεται ανάποδα, συκοφαντώντας ως «μάταιες» τις πράξεις αντίστασης, τις μικρές και τις μεγάλες...
Είναι ο μικρασιάτης και ακροναυπλιώτης αγωνιστής Ναπολέοντας Σουκατζίδης... Ένας από τους 200 εκτελεσμένους κομμουνιστές από τους Γερμανούς (με τις ευλογίες πάντα των Ελλήνων φασιστών), στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής την ματωμένη Πρωτομαγιά του 1944...
Με τη σοφία, το άγρυπνο μάτι και την απέραντη τρυφερότητα των νεκρών για τους ζωντανούς, επιμένει η ιστορία του και η ιστορία των συντρόφων του να μη σβηστεί, η μνήμη να αποκατασταθεί. Και ξαναζεί για χάρη μας το τελευταίο του βράδυ στο στρατόπεδο του Χαϊδαρίου με όλες τις μνήμες του από τη σύντομη ζωή του... Γνωρίζει καλά ότι τον χρειαζόμαστε πάλι σήμερα ζωντανό μέσα μας όπως και κάθε φορά που οι καιροί απαιτούν να αγωνιζόμαστε για τη ζωή μας... Και μέσα στη βαρβαρότητα και τον εκφασισμό να επιμένουμε να οραματιζόμαστε έναν άλλο κόσμο ελευθερίας, δικαιοσύνης, ισότητας και δημοκρατίας... Ένας νεκρός που δε ζητάει το θρήνο μας αλλά που έρχεται να μας χαρίσει δύναμη από τη δύναμη που έχουμε μέσα μας, όταν το συλλογικό ασυνείδητο καθίσταται συνειδητό..."

«Γιατί έρχονται στιγμές που οι νεκροί χρειάζονται τους ζωντανούς και οι ζωντανοί τους νεκρούς...» 

***
Σημαντική επισήμανση: Δεν είμαστε κριτικοί της τέχνης. Πιστεύουμε ότι η τέχνη μπορεί να υπάρξει  και να ανθίσει χωρίς κάποιους πολυπράγμωνες και πολύξερους κριτικούς...
Είμαστε καλλιτέχνες και αποφασίσαμε να γράφουμε για τις ωραίες δημιουργίες των καλλιτεχνών, που υπερασπίζονται τον ελληνικό και τον πανανθρώπινο πολιτισμό. Εκείνο τον πολιτισμό που ενώνει τους ανθρώπους και απευθύνεται στην Μνήμη και όχι στην λήθη. Θα γράφουμε μόνον για τις παραστάσεις, τις συναυλίες, τα εικαστικά και τα βιβλία που μας άρεσαν. Θα γράφουμε με την καρδιά μας γιατί πιστεύουμε ότι οι Τέχνες πρέπει και πάλι να ενωθούν. Κι επειδή πιστεύουμε ότι το ωραίο και το καλό πρέπει να μοιράζονται και να διαχέονται στην κοινωνία. Υποκειμενικά όλ' αυτά, ίσως μας απαντήσετε. Πιθανόν, αλλά εμείς το μόνο που θέλουμε, μιας και δεν υπηρετούμε συμφέροντα ή σκοπιμότητες, ούτε μας απασχολούν οι "κανόνες" και οι "ακαδημαϊσμοί, είναι να μοιραστούμε μαζί σας την ομορφιά που εισπράττουμε και μας κάνει να νιώθουμε καλύτεροι άνθρωποι και να έχουμε ελπίδα. Γιατί πιστεύουμε στον Άνθρωπο και στην Τέχνη. 
Τέλος, δεν αναφέραμε όλους τους συντελεστές των παραστάσεων, γιατί σκεφθήκαμε να λειτουργήσουμε διαδραστικά  κι έτσι  να σας προτρέψουμε να επισκεφθήτε το διαδίκτυο, ώστε  να αποκτήσετε μια πιο ολοκληρωμένη γνώση για τον κάθε καλλιτέχνη και την παράσταση στην οποία συμμετέχει.       

Σχετικά links:
http://stefanoskorkolis.com/
http://alteraparstheater.gr/paragoges-mas2/theatro-altera-pars.html
http://www.theatro.gr/index.php?template=more&article_id=565&language=gr
https://www.facebook.com/events/867147093406805/

Έχουν αναρτηθεί και στο facebook με το όνομα της παράστασης. 



Διαβάστε Περισσότερα »