Τρίτη, 19 Ιουλίου 2016

ΛΙΘΙΝΟΣ ΤΑΞΙΔΙΩΤΗΣ


O λίθινος άνδρας της Χοιροκοιτίας χιλιάδες χρόνια ατενίζει το μέλλον που δεν κατανοεί. Τα πόδια του καρφωμένα στο δικό του παρόν. Τα χέρια ανύπαρκτα. Τι να τα κάνει άλλωστε; Δεν έχει τίποτα να λάβει από τα δώρα των αιώνων. Μονάχα το βλέμμα θα ταξιδεύει αόριστα ελπιδοφόρο.


Το τετράγωνο σώμα του θα μετριόταν από τον Γερασηνό. Η έννοια του Θεού θα μπλεκόταν στα σύμβολα της Τετράδας. "Μέγιστο θαύμα", "πηγή της Φύσης", δεν έχει σημασία το όνομα.




Οι καλαμιές στην Ιεριχώ έπαιζαν με τους τέσσερεις ανέμους και στο κορμί τους πότε Γιώτα ο ήχος πότε Ήτα ο ήχος… Ι Η Ι Η σε φωνάζω στη Γη σου. ADAD ο λαός σου χάθηκε. ΑΜΩΝ σε ποια Μουσεία η μορφή σου λιπαρόθρονη λαμπυρίζει αναίτια στο πέρασμα του χρόνου; SIRE οι ευλογημένοι ποταμοί σου κοκκινίζουν στην παραφροσύνη των νέων ανθρώπων που σε αγνόησαν. Και εδώ θεέ μου τείνω τας χείρας μα η Αθηνά είναι κρυμμένη πίσω από την αιγίδα της.

Κολυμπώ μόνος μου σε θάλασσες αγωνίας που η ίδια η ζωή απλόχερα μου χάρισε. Βλέπεις, η μοίρα μου κουβαλάει μέσα της τον Οδυσσέα. Και εγώ παιδί του, με χρέος απ' τα στενά της Σκύλλας και της Χάρυβδης να περάσω.


Η Ιθάκη του κόσμου, το χρυσό μήνυμα στο κηρύκειο του Ερμή. Μα γεννήθηκα άθεος γιατί τότε στα πρώτα μου βήματα δεν γνώριζα το φόβο. Αυτόν που μετέπειτα του έσφιξα το χέρι στο δωμάτιο με τους τέσσερεις τοίχους. Βλέπεις, η αυλή του Θευδέριχου πίσω απ' τις ωραίες φυλλωσιές και την ήπια μουσική της άρπας έκρυβε τη φυλακή και την προδοσία.

Boethius Anicius Manlius Torquatus Severinus

            Παραμυθία της φιλοσοφίας


Σεβηρίνε, η προσωπική λύτρωση πέρασε μέσα από τη γραφή και τη σκέψη "Παραμυθία της
Φιλοσοφίας". Ο λίθινος άνδρας καρφωμένος στο δικό του παρόν αναζήτησε την τροφή του λίγα χιλιόμετρα μακριά απ' το σπίτι του. Tώρα η σκέψη αχόρταγη αναζητάει ένα άλλο είδος τροφής κρυμμένο στα μυστήρια του σύμπαντος.

Ο φόβος μου σε γέννησε ή υπάρχεις;

Δεν είμαι βλάσφημος, συ είπες ότι είμαι γιός σου. Τα βασανιστήρια καθαγιάζουν; Και πού το τέλος τους; Έχουμε πολλά να πούμε αλλά κρύβεσαι ανάμεσα στο μυστήριο της Τετρακτύος.






Πετρώνω το βλέμμα μου για να το δώσω στο Δευκαλίωνα του νέου Κατακλυσμού. Αλήθεια, οι κύκλοι που κλείνουν ερωτευμένοι με το θάνατο της χρονικής στιγμής είναι ο σκελετός της Ιστορίας μου;

Έχω χαμένους σπονδύλους. Άλλοτε στέκομαι στα πόδια μου κι άλλοτε παίζω με τον Πύθωνα. Γι' αυτό ό,τι δεν κατανοώ θα το αφήσω πρόβλημα άλυτο στους εραστές των αρχέγονων μυστηρίων.


Έρπομαι. Δίπλα μου κάτι μου λέει ο Ηοmo Habilis. Δεν το καταλαβαίνω. Μπροστά μου ο Homo Sapiens τείνει το χέρι του κι αόριστα δείχνει κάτι μπροστά. Δεν το διακρίνω.

Στην Τήλο η κιβωτός κρατά τα μυστικά της. Ό,τι βλέπω ,ό,τι κατανοώ, ό,τι ορίζουν τα χέρια μου, τέσσερεις τοίχοι που οριοθετούν την ελευθερία μου.

Θεέ μου, αν γυρίσω την πλάτη στο μέλλον, αν αρνηθώ την ύλη σου, θα σ' έχω νικήσει. Μα ξέρεις καλά πως είσαι ο νικητής γιατί όταν με γέννησες με μπόλιασες με την απληστία…


ΣΩΤΗΡΗΣ ΜΠΟΤΑΣ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...