Παρασκευή, 30 Δεκεμβρίου 2016

ΕΡΤopen ΛΟΥΚΑΣ ΘΑΝΟΣ ''Ο ΔΩΔΕΚΑΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΓΥΦΤΟΥ''




Tην Παρασκευή, 23 Δεκεμβρίου στις 9 το βράδυ, η ΕΡΤopen είχε την τιμή να φιλοξενήσει στην εκπομπή ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ  της Αριάδνης - Χρύσας Κουσελά και με συμπαρουσιαστή τον Σωτήρη Μπότα, τον συνθέτη Λουκά Θάνο


.


Ποίηση Κωστής Παλαμάς και "Δωδεκάλογος του Γύφτου".
Ένα καινούργιο έργο ή μία τέλεση λιτανείας και μία κοσμογονική ανα-γέννηση από τα βάθη των αιώνων;
Ο συνθέτης Λουκάς Θάνος δεν ακολούθησε και δεν ακολουθεί εμπορικές διαδρομές, παραμένει ο ίδιος από επιλογή ασκητής.
Από το πρώτο του έργο που είναι το "Σάλπισμα" με την φωνή του Νίκου Ξυλούρη, φαίνεται να υπάρχει ένα κενό, μέχρι να γεννηθεί ο δεύτερος δίσκος.
Και είναι λογικό.  Το "Σάλπισμα" έπρεπε να γίνει κτήμα των Ελλήνων και όχι των εμπόρων. Και αφού ανδρώθηκε, ο Λουκάς Θάνος διαλέγει τον δεύτερο Κουρήτη Γιάννη Χαρούλη και περνά στη νέα γέννα.





Ασκητής, όπως είπαμε, ο ίδιος ο Λουκάς Θάνος, αρμολογεί για χρόνια κρυμμένους ήχους από τα άδυτα ιερά των Ελλήνων, ήχους που τους φέρνει στην επιφάνεια μέσα από το καλύδωρο φρέαρ της ποίησης του Κωστή Παλαμά, ένα φρέαρ που πολλοί θέλησαν να το σκεπάσουν, μα πάντα ένας γιός του Ορφέα θα φέρνει τους ήχους των υδάτων του στην επιφάνεια.



Ως φωτογραφία ο καινούργιος δίσκος έχει την ιερή ελιά των Ελλήνων και αν παρατηρήσεις καλά, θα δεις τον δυνατό κορμό και το πλούσιο φύλλωμά της αλλά δεν φαίνονται οι ρίζες.
Και εδώ υπάρχει ο συμβολισμός. Οι ρίζες είναι ανώνυμες αλλά κάνουν όλη την δουλειά, για να είναι το δέντρο δυνατό και ζωντανό.
Είναι ανώνυμες, γιατί ο κάθε Έλληνας είναι και  μία ρίζα. Κάτω από το χώμα είναι η δύναμη του λαού που τροφοδοτεί τους χυμούς για τα αγέννητα φύλλα της ελιάς.
Και αν αναζητήσεις αυτά τα αγέννητα φύλλα, θα πρέπει να διανύσεις τον "Δωδεκάλογο του Γύφτου" ακούγοντας την μουσική του ασκητή -συνθέτη Λουκά Θάνου.
Αυτή η εκπομπή αποτελεί κομμάτι της ιστορίας μας και όπως είπε ο Γιάννης Χαρούλης "αυτό τον δίσκο τον έκανα για την κόρη μου".


Ας τον κάνουμε λοιπόν και εμείς δώρο στα παιδιά μας.


                                                                            
Διαβάστε Περισσότερα »

Τετάρτη, 28 Δεκεμβρίου 2016

Αναθεώρηση ή όχι του Συντάγματος ;


Ο Γιώργος Κασιμάτης στην εκπομπή της Χρύσας Αριάδνης Κουσελά, “ΕΡΤopen Πολιτισμός”  



Σε μια συζήτηση για την αναγκαιότητα ή μη αναθεώρησης του Συντάγματος της Ελλάδας, τις συνθήκες και τις προϋποθέσεις κάτω από τις οποίες θα μπορούσε μια αναθεώρηση να καρποφορήσει προς όφελος των πολιτών και της εθνικής κυριαρχίας της χώρας.

Συμπαρουσιάζει ο Σωτήρης Μπότας.
Στην επιμέλεια του ήχου ο Μανώλης Σάλας.

ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΗ ΕΚΠΟΜΠΗ ΕΔΩ:

Διαβάστε Περισσότερα »

Σάββατο, 24 Δεκεμβρίου 2016

ΜΙΑ ΕΠΙΚΑΙΡΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΕΡΑΣΜΕΝΟ ΑΙΩΝΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΤΙΣ ΝΟΤΕΣ




Είναι πολλοί για χρόνια ολόκληρα που έχουν σπαταλήσει το μελάνι της ζωής τους για να αναλύσουν τα παιχνίδια του καπιταλισμού,  μέσα από φιλοσοφικές αλλά και υλιστικές οπτικές γωνίες, χωρίς ποτέ κάν να κατορθώσουν να περιγράψουν με την πραγματική λεπτομέρεια το αποτέλεσμα της καπιταλιστικής χρήσης.
Και το χειρότερο απ' όλα;
Οι σκληροί καπιταλιστές να χρησιμοποιούν και να εκμεταλλεύονται φιλοσοφικές αξίες, για να ντύσουν το απεχθές τερατογέννημα του καπιταλισμού.



Nikolai Kondratiev4 March 189217 - September 1938
Ο Νικολάϊ Κοντράτιεφ, ένας από τους μεγαλύτερους Ρώσους οικονομολόγους του περασμένου αιώνα, παίρνει εντολή από τον ατσάλινο μονάρχη της τότε νέας Σοβιετικής Δημοκρατίας, να του  πει τον τρόπο που θα  πεθάνει ο καπιταλισμός.







Ο Νικολάι απομονώνεται στην μελέτη του, μία μελέτη που θα του χαρίσει τον θάνατο στα γκουλάγκ της Σοβιετικής Ένωσης, γιατί τόλμησε και είπε στον πατερούλη ότι ο καπιταλισμός αναγεννιέται από την στάχτη του. Φυσικά ο Νικολάι Κοντράτιεφ μπορεί να εξασφάλισε τον θάνατό του με μιά σφαίρα στο κεφάλι, αλλά η επιστήμη κέρδισε μία λαμπρή αναλυτική οικονομική μελέτη, γνωστή ως "Οι 4 εποχές".
Η Άνοιξη στην οικονομική ανάλυση του Κοντράτιεφ σηματοδοτείται από την περίοδο πληθωριστικής αύξησης.
Το καλοκαίρι από την περίοδο της στασιμο-πληθωριστικής αύξησης.
Το γκρίζο φθινόπωρο, από την περίοδο της αντι-πληθωριστικής αύξησης.
Και ο μαύρος χειμώνας, από την μεγάλη ύφεση.
Και μέσα σε αυτές τις εποχές, ανώνυμοι τραπεζικοί τίτλοι και νομίσματα με ισχυρή προσωπικότητα, προσπαθούν να πείσουν τον κόσμο ότι βιώνει την ελευθερία του, μία ελευθερία που πολλές φορές χρησιμοποιείται ακόμα από αποικιοκρατικές και ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, που ανταλλάσουν δώρα μεταξύ τους, για να επισφραγίσουν την φιλία τους, μία  φιλία που τρέφεται από τις σάρκες των λαών.

                                                                             




Ο Γάλλος ιστορικός Eντουάρ ντε Λαμπουλέ, δίνει την ιδέα να χαρίσει το γαλλικό Έθνος ένα άγαλμα με την μορφή της Ελευθερίας στο αμερικανικό συνονθύλευμα. Το 1874 ο γλύπτης Φρεντερίκ Ωγκύστ Μπαρτολντί και ο μασόνος αρχιτέκτονας Γουσταύος Άϊφελ, πιάνουν δουλειά για να δώσουν μορφή σε αυτό το άγαλμα των 228.456 τόνων χαλκού και χάλυβα. Βλέπεις, οι Γάλλοι δεν είχαν Φειδία παππού, Ικτίνο και Καλλικράτη και έψαξαν μέσα στις σκοτεινές στοές για να βρουν μασόνους αρχιτέκτονες και φτηνούς εργάτες του  "πνεύματος".
Το γνωστό μας άγαλμα στήθηκε πάνω στη νησίδα Liberty Island στις 28 Οκτωβρίου 1886, στην είσοδο του λιμανιού της Νέας Υόρκης, ένα λιμάνι που εκτός από τα καταναλωτικά αγαθά που στέλνει στον κόσμο, στις αρχές της δεκαετίας του '30 θα χτίσει μία από τις σκληρότερες μασονικές Στοές και θα την ταξιδέψει μαζί με την οικονομική της επιφάνεια στα πέρατα του κόσμου, την γνωστή και ως Στοά Υόρκης.


Αλλά ένας Έλληνας ποιητής, καταγράφει με ανατριχιστική ακρίβεια την αληθεια της Ιστορίας.
Ο Κώστας Καρυωτάκης κοιτώντας στα μάτια το άγαλμα, καταγράφει τους οικονομικούς δείκτες που μαστίζουν τις εποχές της κατάχρησης.

"Πεταλούδες χρυσές οι Αμερικάνοι,
λογαριάζουν πόσα δολάρια κάνει
σήμερα το υπερούσιο μέταλλό  σου"



Η Ελευθερία μετατρέπεται και μεταμορφώνεται στα χυτήρια των μετάλλων, κυλινδροποιείται σε φύλλα και η γλωσσολογική της ρίζα και έννοια οπισθογραφείται σε παγκόσμιες επιταγές τραπεζών. Βλέπεις, "είναι πολλά του αιώνα μας τα χρέη"  και αυτό ο Καρυωτάκης το αντιλαμβάνεται από το 1927, πριν ο Κοντράτιεφ ολοκληρώσει την μελέτη του. Γιατί ο ποιητής της Πρέβεζας γνωρίζει ότι το φως της Ελευθερίας χωρίς να καίει δημιουργεί  πολλές φορές παραισθήσεις που τυφλώνουν τους λαούς, λαούς που τους διαφεντεύουν "έμποροι, κονσόρτσια κι εβραίοι".
Τι ξεσηκώνει όμως τους  λαούς και τί τους βάζει στον κύκλο της φωτιάς, μία φωτιά που καίει τις παραισθήσεις και τα ψεύτικα οράματα της ερήμου;

ΛΟΥΚΑΣ ΘΑΝΟΣ
                                                                       Μα φυσικά η μουσική.

Χρειάζεται πάντα ο Ορφέας για να ξεσηκώσει τους  λαούς και να τους βάλει σε κύκλους σπερματικής αναζήτησης της αλήθειας.

                                                          Και εδώ αναλαμβάνει ο  Λουκάς Θάνος.  

Γέννα ο ίδιος φωτιάς από τα χέρια του Γρηγόρη Λαμπράκη, έχει μέσα του
ακατέργαστους  μουσικούς λίθους, για να φτιάξει το στεφάνι της χαράς του λαού, να τον παρακινήσει σε έναν οργιακό χορό αναζήτησης της αλήθειας.
Ο Κώστας Καρυωτάκης χαμογελώντας του λέει : "Λουκά Θάνο, προχώρα!".
Και  συμφωνούνε αυτή την συνάντησή τους να την τραγουδήσει ο αετός της Κρήτης, ο Νίκος Ξυλούρης.
Ο Λουκάς βρήκε τον τρόπο να κατεβάσει την αλήθεια  στον λαό.
Ο Καρυωτάκης δεν αυτοκτόνησε, παρ' όλο ότι κάποιοι τον θέλουν νεκρό στην Πρέβεζα,  απλά έγινε ασκητής και αναχωρητής και έρχεται πίσω για να μιλήσει με τον λαό στα δύσκολα. Και αυτός ο ερχομός του περνάει μέσα από την μουσική πύλη  του Λουκά Θάνου.
Ακούστε την μουσική. Αναλύστε το ποιήμα. Ενώστε τα χέρια και μπείτε στον χορό, έναν χορό που θα αναστήσει τον Κοντράτιεφ από τον τάφο του γκουλάγκ και θα παρασύρει  τους λαούς να βγουν από τη δίνη των παραισθήσεων  που  έστησαν "έμποροι, κονσόρτσια κι εβραίοι".


Γιατί εμείς οι Έλληνες έχουμε τις λύσεις μέσα από την ποίηση, την μουσική και τον κοινοτισμό.

ΣΩΤΗΡΗΣ ΜΠΟΤΑΣ 24/12/2016


                                                     




Διαβάστε Περισσότερα »

Πέμπτη, 22 Δεκεμβρίου 2016

Η ΑΡΧΑΙΟΤΕΡΗ ΑΓΚΑΛΙΑ ΣΤΟ ΔΙΡΟ

  • Ο

Ο Γιώργος Παπαθανασόπουλος μας μίλησε για την ανακάλυψη της...αρχαιότερης αγκαλιάς στο Διρό

Συναντήσαμε τον Δρ. Γιώργο Παπαθανασόπουλο, Αρχαιολόγο και Διευθυντή των Ανασκαφών του Διρού, στο σπίτι του στην Γλυφάδα.
 Κύριε  Παπαθανασόπουλε, τις τελευταίες ημέρες όλα τα ΜΜΕ ασχολούνται με αυτήν την τόσο σπουδαία ανακάλυψη στο Διρό. Ένα ζευγάρι αγκαλιασμένο, θαμμένο μαζί για περίπου 6.000 χρόνια!  Το απεκάλεσαν η «αρχαιότερη αγκαλιά»! Πριν μας μιλήσετε γι’ αυτήν την τόσο σημαντική ανακάλυψη,  θα επιθυμούσαμε να μας πείτε πως ασχοληθήκατε με το Διρό και ιδιαίτερα με την Αλεπότρυπα.
 Η σχέση μου με το Διρό ξεκίνησε το 1970, όταν ανέλαβα την θέση του Έφορου Κλασσικών Αρχαιοτήτων Σπάρτης. Στο Διρό υπήρχαν δύο σπήλαια : Το ένα, η Γλυφάδα ήταν το γνωστό σε όλους,  και το άλλο ,  άγνωστο στο ευρύ κοινό, η Αλεπότρυπα.  Την Αλεπότρυπα είχε ανακαλύψει το 1958 το ζεύγος Πετρόχειλου, οι οποίοι εντόπισαν μία τρύπα στο βραχώδες μέτωπο του βράχου, όπου  χωνόντουσαν τα σκυλιά των κυνηγών  βγαίνοντας μετά από μέρες, λασπωμένα. Κατάλαβαν λοιπόν, ότι η σπηλιά είχε βάθος και άρχισαν τις έρευνες. Διαμόρφωσαν έναν κεντρικό διάδρομο με ενδιάμεσα πλατώματα  από την είσοδο μέχρι το βάθος της, όπου υπήρχε λίμνη με πόσιμο γλυφό νερό.  Μετά  τον θάνατο του Πετρόχειλου, ασχολήθηκε με το σπήλαιο για ένα διάστημα η σύζυγος του Άννα.
 Όταν λοιπόν τοποθετήθηκα διευθυντής στην Εφορεία Αρχαιοτήτων Σπάρτης, είδα  τέσσερα κοφίνια γεμάτα κομμάτια πιθαριών με ανάγλυφη διακόσμηση τα οποία ήταν τοποθετημένα στην πίσω πλευρά του μουσείου που χρησιμοποιείτο ως υπαίθρια αποθήκη αρχαίων  με την ένδειξη Αλεπότρυπα. Στο μουσείο  υπήρχαν επίσης αρχεία , φωτογραφίες και σχέδια βραχογραφιών από την ίδια προέλευση.   Αυτά κίνησαν ιδιαίτερα το ενδιαφέρον μου, πολύ περισσότερο  διότι  τίποτε δεν ήταν γνωστό μέχρι τότε για την Αλεπότρυπα. 
  Όταν επισκέφτηκα το σπήλαιο αυτό του Διρού βρήκα  την είσοδο χωρίς πόρτα που όπως πληροφορήθηκα είχε κλαπεί. Υπήρχαν μόνο οι σιδερένιοι μεντεσέδες της.  Ξεκίνησα λοιπόν εκείνο το καλοκαίρι τις ανασκαφές στο σπήλαιο, το οποίο  είχε εμφανή κατάλοιπα ζωής από τη Νεολιθική Εποχή χρονολογούμενα  στην περίοδο 4.000- 3000 π.Χ.  Οι  νεολιθικοί  κάτοικοι  της περιοχής του Κόλπου του Διρού χρησιμοποιούσαν το σπήλαιο ως καταφύγιο, ως μόνιμη ή περιστασιακή κατοικία,   ως αποθήκη αγαθών, ω ς νεκροταφείο και ως τόπο λατρείας. Το νερό της λίμνης είναι γλυφό και υπάρχουν δείγματα ότι εκεί μαγειρεύανε, γιατί υπάρχουν δείγματα στάχτης.  
Τα ευρήματα ήταν ιδιαίτερα πλούσια : πήλινα και μαρμάρινα ειδώλια, λίθινα και οστέϊνα εργαλεία, πήλινα ακόσμητα και γραπτά αγγεία, σύνεργα υφαντικής, όπλα, κοσμήματα καθώς και ποικίλα μικροαντικείμενα που υποδηλώνουν τον πλούτο και την δυναμική  της νεολιθικής κοινότητας του Διρού, καθώς και  μία ομαδική ταφή και ο σκελετός μιας γυναίκας σε άριστη κατάσταση (27 χρονών και μητέρας) που χρονολογείται στην τελευταία περίοδο (3.500 – 3.200 π.Χ.)
Όπως είναι προφανές, με τόσα ευρήματα, έπρεπε να εκτεθούν σε ένα Μουσείο.  Δημιουργήσαμε λοιπόν το Νεολιθικό Μουσείο του Διρού, μπροστά στην είσοδο του σπηλαίου, ώστε να αποτελεί ενότητα με τον τόπο προέλευσης των ευρημάτων.
Ας έρθουμε τώρα στην τόσο σπουδαία ανακάλυψη του αγκαλιασμένου ζευγαριού. Ανακοινώθηκε στα ΜΜΕ την ημέρα του Αγ. Βαλεντίνου.
 Το πρόγραμμα πραγματοποιήθηκε υπό τη διεύθυνσή μου και από διεπιστημονική ομάδα της Εφορείας Παλαιοανθρωπολογίας και Σπηλαιολογίας Νοτίου Ελλάδας με  ομάδα συνεργατών και αμερικανούς συναδέλφους του Field Museum στο Σικάγο. Οι σκελετοί του αγκαλιασμένου ζευγαριού αποκαλύφθηκαν  το καλοκαίρι του 2014 στη θέση "Ξαγκουνάκι" , σε ελάχιστη απόσταση από την είσοδο του σπηλαίου. Τα χέρια είναι το ένα κάτω από το σώμα, το άλλο από πάνω, τα πόδια τους μπλεγμένα, είναι πραγματική αγκαλιά! Θέλαμε να είμαστε σίγουροι για τα στοιχεία. Προχωρήσαμε σε ανάλυση DNA και βάσει της μεθόδου του C14 – η οποία πραγματοποιήθηκε στο εξωτερικό – μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι οι σκελετοί χρονολογούνται περίπου το 3.800 π.Χ., πριν από σχεδόν 6.000 χρόνια δηλαδή. Τα οστά βρίσκονται αυτή τη στιγμή στην Εφορεία Σπηλαιολογίας στην Αθήνα, όπου πραγματοποιούνται και άλλες έρευνες  και ελπίζουμε ότι σύντομα θα βρεθούν και πάλι στο Διρό. Σε κοντινό σημείο  βρέθηκαν επίσης διπλές ταφές, μια νεαρών ενηλίκων σε συνεσταλμένη θέση και μια παιδική σε αγγείο, καθώς και μια ταφή εμβρύου. Όλες αδιατάρακτες.
Πιστεύετε ότι θα υπάρξουν και άλλες ανακαλύψεις;
 Δεδομένου ότι το σπήλαιο του Διρού είναι ένα από τα σημαντικότερα νεολιθικά κέντρα της Ευρώπης, αλλά και παγκοσμίως, με την παλαιότητα και την σπουδαιότητα των ευρημάτων, είμαι βέβαιος ότι θα υπάρξει υλικό για αρχαιολογικό έργο για τουλάχιστον τρεις γενιές αρχαιολόγων.  Η Νεολιθική κοινότητα του Διρού ήταν ιδιαίτερα πλούσια σε ευρήματα που φανερώνουν το υψηλό πολιτισμικό επίπεδο του νεολιθικού ανθρώπου στην Ελλάδα και την Μεσόγειο.

Ευχαριστήσαμε τον κύριο Παπαθανασόπουλο για τον πολύτιμο χρόνο που μας αφιέρωσε και φύγαμε γοητευμένοι από αυτά που μας είπε και από τον ίδιο!

Μίλησε στην Ελισάβετ Μιτσού           
Φωτο Γ. Παπαθανασόπουλου: Ελισάβετ Μιτσού


ΠΗΓΗ:http://www.alimosonline.gr/%CE%BF%CE%B9-%CE%AC%CE%BD%CE%B8%CF%81%CF%89%CF%80%CE%BF%CE%B9-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B1%CE%BB%CE%AF%CE%BC%CE%BF%CF%85/6128-%CE%BF-%CE%B3%CE%B9%CF%8E%CF%81%CE%B3%CE%BF%CF%82-%CF%80%CE%B1%CF%80%CE%B1%CE%B8%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%83%CF%8C%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%BF%CF%82-%CE%BC%CE%B1%CF%82-%CE%BC%CE%AF%CE%BB%CE%B7%CF%83%CE%B5-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%BA%CE%AC%CE%BB%CF%85%CF%88%CE%B7-%CF%84%CE%B7%CF%82%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%B1%CE%B9%CF%8C%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%B7%CF%82-%CE%B1%CE%B3%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%B9%CE%AC%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%B4%CE%B9%CF%81%CF%8Chttp://www.alimosonline.gr/%CE%BF%CE%B9-%CE%AC%CE%BD%CE%B8%CF%81%CF%89%CF%80%CE%BF%CE%B9-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B1%CE%BB%CE%AF%CE%BC%CE%BF%CF%85/6128-%CE%BF-%CE%B3%CE%B9%CF%8E%CF%81%CE%B3%CE%BF%CF%82-%CF%80%CE%B1%CF%80%CE%B1%CE%B8%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%83%CF%8C%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%BF%CF%82-%CE%BC%CE%B1%CF%82-%CE%BC%CE%AF%CE%BB%CE%B7%CF%83%CE%B5-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%BA%CE%AC%CE%BB%CF%85%CF%88%CE%B7-%CF%84%CE%B7%CF%82%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%B1%CE%B9%CF%8C%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%B7%CF%82-%CE%B1%CE%B3%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%B9%CE%AC%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%B4%CE%B9%CF%81%CF%8C

Source: http://www.alimosonline.gr/%CE%BF%CE%B9-%CE%AC%CE%BD%CE%B8%CF%81%CF%89%CF%80%CE%BF%CE%B9-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B1%CE%BB%CE%AF%CE%BC%CE%BF%CF%85/6128-%CE%BF-%CE%B3%CE%B9%CF%8E%CF%81%CE%B3%CE%BF%CF%82-%CF%80%CE%B1%CF%80%CE%B1%CE%B8%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CF%83%CF%8C%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%BF%CF%82-%CE%BC%CE%B1%CF%82-%CE%BC%CE%AF%CE%BB%CE%B7%CF%83%CE%B5-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%BA%CE%AC%CE%BB%CF%85%CF%88%CE%B7-%CF%84%CE%B7%CF%82%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%B1%CE%B9%CF%8C%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%B7%CF%82-%CE%B1%CE%B3%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%B9%CE%AC%CF%82-%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%B4%CE%B9%CF%81%CF%8C
Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη, 20 Δεκεμβρίου 2016

Ο νεκρός Ρώσος πρεσβευτής Αντρέι Καρλόφ και το Γλαγολιτικό αλφάβητο

Γράφει η Σοφία Λουκά
19/12/2016


19/12/2016
Φωτογραφία-σοκ όπου ο 22χρονος  αστυνομικός σε διαθεσιμότητα Μερτ Αλτιντάς δίνει την χαριστική βολή στον Ρώσο πρεσβευτή στην Αγκυρα Αντρέι Καρλό



Από την εποχή του Μιχαήλ Γ' και του Πατριάρχη Φώτιου τον 9ο αιώνα, ένα ζώο στα βόρεια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, αρχίζει να αποκτά οντότητα. 
Ο Βυζαντινός αετός ήταν το κυρίαρχο σύμβολο. Κανείς τότε δεν ήξερε την άσημη στεπική αρκούδα, μία αρκούδα που δύο αδέλφια από την Θεσσαλονίκη, ο Κύριλλος και ο Μεθόδιος, την εξημερώνουν και της μαθαίνουν να μιλά για να συνεννοείται με Ανατολή και Δύση. Αλλά αυτό που πραγματικά θα έχει μεγαλύτερη ισχύ και από την γλώσσα, είναι ότι το στεπικό θηρίο γίνεται Ορθόδοξο. Έτσι όταν η Πόλις πέφτει, η μόνη κοιτίδα της Ορθοδοξίας γίνεται το ρωσικό χώμα. 
Εκεί λοιπόν εδραιώνεται μία βαθιά πίστη που δεν κατόρθωσε να την ξεριζώσει ούτε το πέρασμα του Σταλινισμού.
Την απάντηση την δίνει ο Νίκος Καζαντζάκης στο βιβλίο "Ταξιδεύοντας - Ρουσία".
Στην Εισαγωγή γράφει : "Τη Ρουσία, όποιος θέλει γόνιμα να συμμαχήσει με το Πνέμα που πάει μπροστά, συντρίβοντας και δημιουργώντας, πρέπει να την αγαπήσει ακέραια, έρριζα, χωρίς τις μίζερες επιφυλάξεις του μεταφυσικού λογισμού ή τα μικρόλογα ξεψαχνίσματα της αριθμητικής και της επιστήμης".
Αλλά η Ρωσία ήταν, είναι και θα είναι η μεγάλη μοναχική αρκούδα, που δύσκολα κανείς μπορεί να ακολουθήσει και να αγαπήσει τα βήματά της.
Πάλι ο Νίκος Καζαντζάκης με ανατριχιαστική ακρίβεια περιγράφει :
"Η στιγμή είναι κρίσιμη' η Ρουσία βγαίνει εξαντλημένη και νικήτρια από τρομαχτικιά περιπέτεια, και τ' αστικά κράτη την περικυκλώνουν με μίσος "...



Ο Νίκος Καζαντζάκης δεν είναι προφήτης, είναι όμως ένας λογοτέχνης- ιστορικός αναλυτής. Θα έλεγα ότι η γραφή του εμπεριέχει ένα γεωπολιτικό GPS που αφού του βάλεις τα δεδομένα και τις μοίρες, σε οδηγεί στο σωστό σημείο.

Από το 1568 που ξεκινάει ο πρώτος Ρώσο-Τουρκικός πόλεμος με αφορμή τα εδάφη του Χαχανάτου του Αστραχάν, μέχρι και το 1918 πολλοί ήλπιζαν μέσα από αστικά χάχανα και γέλωτες, η Ρωσία να συρρικνωθεί και να γίνει ένα λούτρινο αρκουδάκι για τα χέρια της μικρής και ανώριμης γερμανικής Αυτοκρατορίας, που έμαθε να περπατά χάρη στη στράτα που της χάρισαν οι Αυστρο-Ουγγρικές αυλές.
Αλλά έκαναν λάθος, γιατί όχι μόνο δεν έγινε λούτρινο αρκουδάκι αλλά την έκαναν να είναι μία Αρκούδα, που να μην πέφτει ούτε σε χειμερία νάρκη φυλάσσοντας την φωλιά της. Αυτή κάνει βουτιές στον Βόλγα και τινάζει το τρίχωμά της. Όσοι τόλμησαν να μπουν σε αυτό το ποτάμι, έγιναν τα παγάκια για την βότκα της, μία βότκα που αρέσκεται να την πίνει αγναντεύοντας τον κόσμο πάνω στο κατάστρωμα του ιστορικού θωρηκτού Ποτέμκιν. Βλέπεις, οι Ρώσοι σέβονται την Ιστορία τους και δεν ξεπουλάνε τα σίδερα που την κράτησαν ανεξάρτητη, όταν ακόμα και οι Αμερικανοί ξεπουλούσαν ιστορικά τους πλοία ως παλιοσίδερα, για να γίνουν ξυραφάκια Ζιλέτ...
Πόσο δίκαιο έχει ο Καζαντζάκης, όταν λέει "Αλίμονο στον άνθρωπο που, όταν ο Θεός σηκώνει τρικυμία, αυτός χύνει λάδι στη θάλασσα".
Δυσνόητη η φράση του Κρητικού αλλά έλα που κάποιοι στις μέρες μας προσπαθούν να ρίξουν λάδι στα Στενά του Βόσπορου, εκεί που η τρικυμία ήταν μόνιμη γιατί η Αρκούδα έπλενε τα πόδια της
και κατανοώντας την δύναμη του νερού, όταν οι άλλοι έφτιαχναν αεροπλανοφόρα, αυτή έφτιαχνε υποβρύχια για να τα βλέπει από κάτω...
Σήμερα ζούμε στιγμές αινιγμάτων, που κανένας Δελφικός χρησμός δεν μπορεί να δώσει λύση, γιατί ο Απόλλωνας μένει στον Βορρά. Βλέπεις, ο Θεός του φωτός έχει καλή σχέση με την προστατευόμενη άρκτο της αδελφής του Αρτέμιδος.

Όλα κρέμονται σε μία κλωστή αλλά καλύτερα και από τον ίδιο τον Άρη, το τόξο το τεντώνει η Άρτεμις και την διαδρομή του βέλους της την φωτίζει ο Απόλλωνας μέχρι να βρει τον στόχο, ακόμα και αν αυτός ο στόχος βρίσκεται στα παγωμένα νερά των ωκεανών. Μπορεί η Αρκούδα να είναι μεγαλόσωμο ζώο, αλλά αν χρειαστεί να κυνηγήσει φώκιες και σολωμούς, όλες οι θάλασσες είναι δικές της.


Μπορεί ο σολωμός να είναι επίμονο ψάρι και να πηγαίνει κόντρα στο ποτάμι, αλλά στην κορφή του ποταμού με ανοιχτό στόμα περιμένει η Αρκούδα.

Για να δούμε όμως αυτή η Αρκούδα, ανάμεσα σε Χριστό και Στάλιν, τί διπλωματία κατόρθωσε να έχει για να γίνει το μόνο Έθνος που όλοι φοβούνται την δύναμή του; 

Οι αστικές δημοκρατίες της Ευρώπης και της Αμερικής το 1989 ήταν χαρούμενες γιατί ένωναν την Ανατολική με την Δυτική Γερμανία και διέλυαν την Σοβιετική Ένωση.

Αλλά δεν κράτησε πολύ, γιατί οι TIMES στις 16 ΔΕκεμβρίου του 2007 αναγνώριζαν τον Πούτιν ως τον ηγέτη της χρονιάς. Έκαναν τα πάντα για να φέρουν την Ρωσία στην κρίση μα ο γαλαζομάτης πρώην ΚαΓκεΜπίτης τους άλλαξε τα σχέδια, γιατί εδραίωσε την Ρωσία ως πρώτη παγκόσμια δύναμη και έκανε τους διαχειριστές του δολλαρίου και του ευρώ να περνάνε κρίση προσωπικότητας. Μάλιστα δεν δίστασε να βάλει στη θέση του ακόμα και τον Σαρκοζί, λέγοντάς του "πρόσεξε σε ποιόν μιλάς και μην παίζεις με την μοίρα σου!".
Η ρώσικη διπλωματία υποκλίνεται μόνο μπροστά στην σημαία της Ρωσίας.
Σήμερα διαπράχθηκε ένα έγκλημα και μάλιστα εκεί που για χρόνια η Αρκούδα πλένει τα πόδια της. 
Είναι νεκρός ο πρέσβης της Ρωσίας; 




Για να απαντηθεί αυτό το ερώτημα, θα πρέπει η Δύση και η Ανατολή να εντρυφήσουν στο Γλαγολιτικό Αλφάβητο και να μάθουν πώς λέγεται το Ήμαρτον με Κυριλλική προφορά. Καθολικές νοοτροπίες και Προτεσταντικές οικονομίες δεν αγγίζουν την Ρωσική επικράτεια. Είναι δεδομένο ότι μπαίνουμε σε μία ιστορική δύνη, που είναι δύσκολο να προσδιορίσεις πότε θα τελειώσει, αλλά ένα είναι το σίγουρο: 

όλοι οι Κοζάκικοι χοροί είναι μακρόσυρτοι και η μικρή τριγωνική κιθάρα κάνει τα εμβατήρια πολέμου να φαίνονται μελωδίες στα αυτιά των Ρώσων....

ΠΗΓΗ https://www.facebook.com/?stype=lo&jlou=Afe7clDqUI4lYuH_m6cAluIXjKdiWw5cZpqV8PFXKxQlRSHTjbZJplOZb7WwidtqqKTgycmLe6rTMbicfClrmxdf&smuh=9380&lh=Ac-_3_m9wQwSvOO3
Διαβάστε Περισσότερα »

Δευτέρα, 19 Δεκεμβρίου 2016

Προκαλούν πάλι οι Τούρκοι




19/12/2016
Υπερπτήσεις τουρκικών μαχητικών αεροσκαφών σημειώθηκαν το μεσημέρι στις Ελληνικές βραχονησίδες.
Τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη πραγματοποίησαν υπερπτήσεις πάνω από Μακρονήσι, Αγαθονήσι και Ανθρωποφάγους.
Δύο ζεύγη από Fantom και F16 μπήκαν ανάμεσα σε Λέσβο και Χίο. Τα δύο Phantom πέρασαν πάνω από Μακρονήσι και Ανθρωποφάγους σε ύψος 1000 μέτρων από το έδαφος ενώ τα δύο F16 πέρασαν πάνω πάνω από τα ίδια μέρη σε ύψος 6.000 μέτρων.
Στη συνέχεια τα δύο F16 πέρασαν πάνω από το Αγαθονήσι και βγήκαν από τον ελληνικό εναέριο χώρο από τη νήσο Κουνέλι ενώ η συνολική τους πτήση είχε διάρκεια 12 λεπτών.


Πηγή: Προκαλούν πάλι οι Τούρκοι: Υπερπτήσεις μαχητικών πάνω από Μακρονήσι, Αγαθονήσι και Ανθρωποφάγους | iefimerida.gr http://www.iefimerida.gr/news/308260/prokaloyn-pali-oi-toyrkoi-yperptiseis-mahitikon-pano-apo-makronisi-agathonisi-kai#ixzz4TIC1YRUE
Διαβάστε Περισσότερα »

Είδες που πάει η σύνταξη κι ο μισθός που σου έκοψαν;

                                                      ΤΟ ΣΚΑΝΔΑΛΟ ΤΗΣ ΓΕΦΥΡΑΣ ΤΟΥ ΡΙΟΥ 

                                  ΚΑΙ Η ΑΠΟΙΚΙΟΚΡΑΤΙΚΗ ΣΥΜΒΑΣΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΝΤΑΒΑΤΖΗΔΕΣ


Ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. που κυβέρνησαν αυτή τη χώρα επί 38 συναπτά έτη, ήταν η γέφυρα του Ρίου Αντίρριου, το κόστος κατασκευής της και κυρίως, η αποικιακού χαρακτήρα σύμβαση παραχώρησης της εκμετάλλευσης των διοδίων μέχρι το έτος 2039 για ένα έργο που το πλήρωσε το ελληνικό κράτος, δηλαδή όλοι μας.
Η γέφυρα Ρίου Αντιρρίου κόστισε συνολικά 740 εκ ευρώ ή 252 δισ. δραχμές. Από αυτά:Το 10% ( 74 εκ. ευρώ, ή 25 δισ. δρχ.) το έβαλε η κοινοπραξία που την κατασκεύασε και την εκμεταλλεύεται.
· Το 40% ( 296 εκ. ευρώ – 101 δισ. δρχ.) είναι η συμμετοχή του δημοσίου, δηλαδή το πληρώσαμε εμείς.
· Το υπόλοιπο 50% ( 370 εκ. ευρώ – 126 δισ. δρχ.) είναι δάνειο από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα, με κρατικές εγγυήσεις. Που σημαίνει ότι αν στραβώσει η δουλειά, η τράπεζα θα πάρει τα λεφτά της από το κράτος, δηλαδή από εμάς. Αν δεν στραβώσει, θα τα πάρει από τα διόδια, δηλαδή πάλι από εμάς.(σ.σ. Είδες που θα πάει η σύνταξη κι ο μισθός που σου έκοψαν;)
Βάσει των συμφωνημένων, η κατασκευάστρια κοινοπραξία θα εκμεταλλεύεται τη γέφυρα μέχρι το 2039, δηλαδή επί 35 χρόνια. Από την εκμετάλλευση αυτή, υπολογίζεται ότι θα εισπράξει 1,7 δισ. ευρώ, ή 579 δισ. δραχμές. Αν αφαιρέσει κανείς τα 370 δισ. της τράπεζας, υπολείπονται 209 δισ. για την κοινοπραξία, δηλαδή 8,36 φορές παραπάνω από όσα έβαλε, ή περιθώριο κέρδους 736%.Δεν είναι κι άσχημα!
Αν το υπολογίσουμε αυτό σε διάστημα 35 χρόνων, προκύπτει εύκολα ότι κάθε χρόνο η κατασκευάστρια κοινοπραξία θα καθαρίζει περίπου 6 δισ. δηλαδή το ¼ της αρχικής της συμμετοχής στο έργο.Δηλαδή σε 4 χρόνια θα έχει πάρει τα λεφτά της πίσω και θα της μένουν άλλα 31 χρόνια να εισπράττει.(σ.σ. ΝΑ ΤΟ ΕΠΑΝΑΛΑΒΟΥΜΕ ΑΥΤΟ: Δηλαδή σε 4 χρόνια θα έχει πάρει τα λεφτά της πίσω και θα της μένουν άλλα 31 χρόνια να εισπράττει.)




Αυτού του είδους οι δουλειές, πριν τις βαφτίσουν «υποδειγματικά αναπτυξιακά έργα», τις λέγανε απλώς «αποικιακές». Και ο βασιλεύς Λεοπόλδος, στο Κονγκό, το 1900, με τέτοιους όρους δούλευε.





Γεννάται λοιπόν το ερώτημα πώς μπορεί κάποιος με αρχικό κεφάλαιο 25 δισ. δηλαδή όσο κοστίζει η κατασκευή ενός ολυμπιακού σταδίου μαζί με τις υπερβάσεις (και λίγο παραπάνω από όσα κατηγορείται ο Νεονάκης ότι κέρδισε στο χρηματιστήριο) να βγάλει σε τέσσερα χρόνια τα λεφτά του και εφτά φορές άλλα τόσα στα επόμενα 31 χρόνια. Η απάντηση είναι απλή: πρέπει να βρεις κάποιον να σου βάλει το υπόλοιπο 90% της επένδυσης, χωρίς καμία αξίωση στα κέρδη. Υπάρχει τέτοιος μαλάκας; Ναι, υπάρχει. Ο Έλλην φορολογούμενος, δηλαδή εμείς.
Από πλευράς του Έλληνος φορολογουμένου, η κατάσταση έχει ως εξής:· 101 δισ. (δηλαδή όσο η κρατική συμμετοχή) πληρώσαμε στη φάση της κατασκευής και· 579 δισ. (δηλαδή όσα περιμένουν να εισπράξουν στην 35ετία) πληρώνουμε σε διόδια στην φάση της εκμετάλλευσης.
Αυτό σημαίνει ότι πληρώνουμε 680 δισ. για μια γέφυρα που αποδεδειγμένα στοίχισε 252, δηλαδή πληρώνουμε τη γέφυρα 2,7 φορές παραπάνω από το πραγματικό της κόστος. (Σχεδόν τρεις. Από εκεί πρέπει να βγήκε αυτό που λένε «Τρεις Γέφυρες»).
Αυτό το μοντέλο κατασκευής δημοσίων έργων ονομάζεται ΣΔΙΤ- «Σύμπραξη Δημοσίου και Ιδιωτικού Τομέα» και διαφημίζεται ως ο πλέον σύγχρονος και αποτελεσματικός δρόμος για τις προκλήσεις του 21ου αιώνα.
Αν η γέφυρα είχε κατασκευαστεί με τις οπισθοδρομικές μεθόδους του προηγούμενου αιώνα, θα μας είχε κοστίσει 252 δισ. και θα την είχαμε αποσβέσει με τους ίδιους ρυθμούς σε 15 χρόνια και τρεις μήνες.
Αλλά ακόμα κι αν ο κράτος επέμενε να εισπράττει διόδια επί 35 χρόνια, ώστε να μαζέψει 2,7 φορές την αξία της γέφυρας, έχει κάποια διαφορά να πληρώνεις διόδια στο κράτος και όχι σε κοινοπραξίες εταιρειών. Διότι τα λεφτά που πάνε σε κοινοπραξίες δεν θα τα ξαναδούμε ποτέ, ενώ τα λεφτά που πάνε στο κράτος, όλο και κάποια τρύπα θα μπαλώσουν.
Θα μπορούσε λοιπόν κάποιος αφελής να αναρωτηθεί γιατί το κράτος, αφού πλήρωσε που πλήρωσε το 40% (296 δισ.) της γέφυρας και δανείστηκε το άλλο 50% (370 δισ.), δεν έδινε και 25 δισ. στην κατασκευάστρια εταιρεία, να φτιάξει τη γέφυρα και να πάει στο καλό, αντί να μας κάθεται 35 χρόνια στο σβέρκο σαν τον Προκρούστη και να εισπράττει διόδια. Αλλά όχι. Διότι τότε η γέφυρα θα ήταν δημόσια επένδυση, πράγμα που γενικώς δεν αρέσει στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Και διότι ως δημόσια επένδυση, θα ξέφευγε διαρκώς από τον προϋπολογισμό και από τα χρονοδιαγράμματα, για να μην πούμε ότι πιθανώς να ήταν και ελαττωματική στην κατασκευή της.
Αυτό πανηγύριζε ο Λαλιώτης όταν έτρεχε λαμπαδηδρόμος πάνω στη γέφυρα με το σορτσάκι και την ολυμπιακή δάδα: ότι μετά από είκοσι χρόνια εξουσίας, βρήκαν έναν τρόπο να φτιάξουνε το έργο χωρίς να φάνε τα λεφτά σε μίζες (πράγμα που δεν καταφέρανε π.χ. με το Κτηματολόγιο) και ο τρόπος αυτός είναι να μας κοστίζει τρεις φορές πάνω από την αξία του, μόνο και μόνο επειδή κάποιος ιδιώτης έβαλε το 10%. Αληθινά υποδειγματικό αναπτυξιακό έργο.
Αλλά το πιο άσχετο απ’ όλα είναι αυτές οι επικλήσεις στον Χαρίλαο Τρικούπη, που οραματίστηκε τη ζεύξη Ρίου Αντιρρίου για να φέρει την ανάπτυξη στη Δυτική Ελλάδα. Διότι ο Χαρίλαος Τρικούπης δεν οραματίστηκε τη ζεύξη για να περνάνε ΙΧ, που άλλωστε τότε δεν υπήρχαν καν. Την οραματίστηκε για να περάσει το τρένο. Και από τη γέφυρα Ρίου Αντιρρίου τρένο δεν περνάει, με συνειδητή πολιτική απόφαση, για να μη μειώνει τα περιθώρια κέρδους της κοινοπραξίας που την εκμεταλλεύεται. (Για τον ίδιο ακριβώς λόγο δεν περνάνε λεωφορεία από την Αττική Οδό).
Υπ’ αυτήν την έννοια, το όραμα του Τρικούπη όχι μόνο δεν υλοποιείται, αλλά καθίσταται ακόμα πιο ανεδαφικό, αφού πλέον για να περάσει τρένο πρέπει να γίνει υποθαλάσσια σήραγγα – νέοι εργολάβοι, νέος δανεισμός, νέες επωφελείς Συμπράξεις Δημοσίου και Ιδιωτικού Τομέα- ή να το περνάνε απέναντι με το φεριμπότ.
Oλ’ αυτά είναι αμφίβολα για τα επόμενα 35 χρόνια, που το πέρασμα βρίσκεται σε ιδιωτικά χέρια, σκληρούς και αποφασισμένους φραγκοφονιάδες, αλλά οι κάτοικοι της υποανάπτυκτης Ηπείρου που περιμένουν το τρένο από την εποχή του Τρικούπη, μπορούν να νιώθουν περήφανοι για τις προκλήσεις του 21ου αιώνα.

                                                                                     

                                                         Μάγκες πιάστε τα γιοφύρια

                                                                   

      

        ΠΗΓΗ:https://olympia.gr/2012/07/13/%CF%84%CE%BF-%CF%83%CE%BA%CE%B1%CE%BD%CE%B4%CE%B1%CE%BB%CE%BF-%CF%84%CE%B7%CF%83-%CE%B3%CE%B5%CF%86%CF%85%CF%81%CE%B1%CF%83-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%81%CE%B9%CE%BF%CF%85-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B7-%CE%B1/                                      

Διαβάστε Περισσότερα »

Παρασκευή, 16 Δεκεμβρίου 2016

Ο ΛΟΥΚΑΣ ΘΑΝΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ''ΥΕ'' ''ΚΥΕ'' ΤΗΣ ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ



Είναι στιγμές που θέλεις να παίξεις μουσική' κιθάρα, φλογέρα, τύμπανο, λύρα ή σουράβλι.





Είναι στιγμές που θέλεις να μάθεις μουσική, για να εκφραστείς και να ακολουθήσεις τον δρόμο των πλανητών, εκεί που ο Πυθαγόρας αποκρυπτογράφησε τις μυστικές νότες, για να δείξει στους ανθρώπους το δρόμο που ενώνει τον άνθρωπο με το Σύμπαν. Είναι στιγμές που θέλεις  να εκφραστείς μα η μουσική είναι μέσα σου πάλλεται, δονείται, αγγίζει τα σωθικά σου, είσαι όλες οι νότες, οι κλίμακες είναι μέσα σου και οι δάσκαλοι οι Ορφικοί, σου δίνουν κουράγιο.
Εσύ είσαι η κιθάρα, εσύ το τύμπανο, εσύ το σουράβλι, εσύ η τεντωμένη  χορδή για το συμπαντικό δοξάρι, που φτάνει μέχρι την Κόμη της Βερενίκης.

                                                                 

Μέσα σου το πεντάγραμμο του Σύμπαντος. Αόρατο και ορατό μα πάντα κάτω από την δυαδικότητα αυτή,  υπογράφει με σεβασμό η κόρη του πολέμαρχου Άρη, η Αρμονία. Αυτή η ιερή αταξία, είναι η ισορροπία των πάντων. Βρόγχοι και παλλόμενα κουάκ, διαστάσεις πέρα από τις κατανοητές, ταξίδι στο παρελθόν και στο μέλλον.



Και, ναι, για να κατανοήσεις αυτή την ακατανόητη αταξία, πρέπει να είσαι Έλληνας και κάθε Έλληνας είναι μουσικός και χορευτής μετά την μάχη του Μινώταυρου στον κυκλικό χορό του Γέρανου, που έστησε ο Θησέας στη Δήλο. Κάθε Έλληνας επιστρέφει στη θάλασσα του άχρονου Σουνίου, για να γκρεμίσει τον παλιό Αιγαία και να εδραιώσει την γενιά του, την γενιά κάθε νικητή Θησέα, που ο λαός θα τον αναδείξει πρώτο των πρώτων


Τί χρειάζεται για να παίξεις μουσική; Το σώμα σου  και η ψυχή σου. Αυτό το ξέρει καλά ο Λουκάς Θάνος. Λιγομίλητος και ασκητικός, δημιουργεί την άυλη σκηνή, για να επικοινωνήσει με τον Αισχύλο. Ναι, αυτόν τον τραγωδό, που η μοίρα θέλησε να γεννηθεί δίπλα στα Ελευσίνα και κάτω από τον στάχυ της Δήμητρας, έναν στάχυ που κρύβει το σπέρμα όλων των αγέννητων.
Ο Αισχύλος είναι ο κατ' εξοχήν συμβολιστής τραγωδός και μαχητής της μάχης του  Μαραθώνα.  Αυτή η μάχη δίνεται συνέχεια, γιατί όταν ο μαχητής είναι ποιητής, τραγωδός και μουσικός που κουβαλάει στις πλάτες του τα όπλα μιάς τεράστιας πολιτισμικής κληρονομιάς, είναι προδιαγεγραμμένη η  ήττα των Περσών και στο μέλλον.  Πού γνώρισε ο Λουκάς τον Αισχύλο; Στους πρόποδες του Υμηττού.



Ανάμεσα στα μονοπάτια του βουνού  διδασκόταν από  την ίδια την Φύση, μέσα από τα σύμβολά της και όπως περπατούσε, συνέλεγε τους ήχους του αέρα, που περνούσε πότε ανάμεσα από τις πευκοβελόνες πότε δίπλα στα θυμάρια και στα φασκόμηλα και άλλες φορές μπλεκόταν στα φτερά των μελισσών, ο Λουκάς μάζευε κομμάτι κομμάτι τον ήχο και τον έκρυβε καλά μέσα του. Τότε ήταν που του  μίλησε ο Ελευσίνιος τραγωδός. Διάλογος και όχι μονόλογος, γιατί ο Αισχύλος είναι ζωντανός και για να τον δεις πρέπει να στήσεις το δικό σου  αρχαίο θέατρο, να στήσεις την κυκλική σκηνή και να κάνεις το σώμα σου μουσική και την ψυχή σου νότα.
                                                                              
                                                                         

Έτσι επικοινώνησε ο Λουκάς και του έδειξε ο Αισχύλος τον δρόμο του Κοκκυτού και του Πυριφλεγέθοντα. Αυτά τα ποτάμια, δεν είναι ποτάμια των νεκρών, είναι τα ποτάμια των ψυχών που μόνο αν ξέρεις την μουσική του Σύμπαντος επικοινωνείς μαζί τους.




Υποχθόνιες νότες που σχίζουν το παραπέτασμα της νύχτας, για να ανέβουν στην επιφάνεια της σκηνής του θεάτρου, να μπουν μέσα στο σώμα σου και εκεί να πάρουν λόγο και μουσική. Και αυτή η λαλιά να ανέβει μέχρι τις ψηλές κορφές των άφθαρτων και απάτητων βουνών.
Ο Λουκάς Θάνος είναι ένας Έλληνας που  έμαθε να χτίζει αρχαία θέατρα, για να επικοινωνεί με τους Ποιητές.

ΑΡΧΑΙΑ ΓΕΦΥΡΑ ΕΛΕΥΣΙΝΑΣ
                                                                     
Και έγινε γέφυρα, σαν την αρχαία γέφυρα της Ελευσίνας, εκεί που οι μύστες τελούσαν τους γεφυρισμούς και επικοινωνούσαν με τους  αγαπημένους, που βρίσκονταν στην αόρατη πλευρά του  χρόνου.
Και εκεί συνάντησε τον Κωστή Παλαμά. Όχι, δεν είναι νεκρός. Και ο Λουκάς γίνεται όργανο και  παίζει μουσική.
Τα λόγια του Άγγελου Σικελιανού : "Ηχήστε οι σάλπιγγες...  Καμπάνες βροντερές, δονήστε σύγκορμη τη χώρα πέρα ως πέρα" ...
Όχι, ο Παλαμάς δεν είναι νεκρός παρά μονάχα
"ο άρρητος παλμός της αιωνιότητας αστράφτει αυτήν την ώρα
Ορφέας, Ηράκλειτος, Αισχύλος, Σολωμός
την άγια δέχονται ψυχή την τροπαιοφόρα"
Ο Λουκάς γίνεται ο ίδιος ένας μουσικός δρόμος,  για να περάσουν οι αγέννητες γενιές των Ελλήνων τους γεφυρισμούς  του μέλλοντος, λίγο πριν  το ζωντανό της Ελευσίνας ιερό.
"Ύε Κύε" η φωνή του. Βροχή και καρποφορία.
Είναι στιγμές που θέλεις να παίξεις μουσική. Δες μέσα σου, γίνε ο αρχιτέκτονας του δικού σου αρχαίου θεάτρου, ακολούθα τα βήματα του Λουκά Θάνου και συνάντησε τους αγαπημένους σου.  Γιατί θα ηχήσουν οι σάλπιγγες οι γοερές, επειδή εσύ βρήκες τον τρόπο να καλέσεις την ελληνική ψυχή την τροπαιοφόρα.

Σωτήρης Μπότας 16/12/2016


                                                                                   
Διαβάστε Περισσότερα »

Κυριακή, 11 Δεκεμβρίου 2016

ΔΡ.ΗΛΙΑΣ ΦΙΛΙΠΠΙΔΗΣ ''ΠΕΡΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ''


Ο χρήστης ERTopen ERTopen έχει μεταφορτώσει το βίντεο ΔΡ. ΗΛΙΑΣ ΦΙΛΙΠΠΙΔΗΣ - ΕΡΤOPEN ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ
 ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥ ΧΡΥΣΑΣ ΑΡΙΑΔΝΗΣ ΚΟΥΣΕΛΑ
ΤΗΝ ΕΚΠΟΜΠΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΥΝ ΕΚΤΑΚΤΩΣ ΤΑ ΜΕΛΟΙ ΤΟΥ ''ΔΙΚΤΥΟ ΣΠΙΘΩΝ ΕΛ.ΛΑ.ΔΑ''
ΣΤΕΛΙΟΣ ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΗΣ ΜΠΟΤΑΣ

ΗΛΙΑ ΑΛ. ΦΙΛΙΠΠΙΔΗ

Ο καθηγητής Ηλίας Φιλιππίδης γεννήθηκε στον Πειραιά το 1945. Μαθήτευσε στην Ιωνίδειο Σχολή Πειραιώς. Φοίτησε στην Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και απέκτησε Διδακτορικό δίπλωμα Κοινωνικών και Οικονομικών επιστημών από το Πανεπιστήμιο Βόννης.
Δίδαξε :
- Γενική και ειδική κοινωνιολογία ως Eιδικός επιστήμων, στην Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Θράκης
- Ευρωπαϊκά θέματα, ως Εισηγητής, στην Σχολή Δημόσιας Διοίκησης
- Γενική κοινωνιολογία, ως Αναπληρωτής και Τακτικός καθηγητής στην Σχολή Αξιωματικών Ελληνικής Αστυνομίας και 
- Ειδική Κοινωνιολογία, ως Συνδιδάσκων καθηγητής στο Μεταπτυχιακό Τμήμα Δικαίου του Παντείου Πανεπιστημίου.
Το 1991 εξελέγη ( και από τότε επανεκλεγόταν συνεχώς μέχρι το 2015, που παραιτήθηκε ) μέλος του Προεδρείου της Διεθνούς επιστημονικής ενώσεως παγκοσμίου οικονομίας και παγκοσμίου πολιτικής ( IWVWW ) με έδρα το Βερολίνο.
Έχει συμμετάσχει σε τουλάχιστον 80 διεθνή συνέδρια και συνεδριάσεις οργάνων διεθνών φορέων και οργανισμών.
Έχει καθιερώσει τον όρο «Ελληνολογία» και έχει ιδρύσει ( το 1994 ) την ΠΕΙΡΑΪΚΗ ΣΧΟΛΗ ΕΛΛΗΝΟΛΟΓΙΑΣ. Σκοπός του είναι να δομήσει την Ελληνολογία ως επιστήμη σφαιρικής και αξιολογικής αναλύσεως του Διαχρονικού ελληνικού πολιτισμού και ως στρατηγική του ελληνικού μέλλοντος.
Πέρα από τα άρθρα του σε γερμανικές κυρίως επιστημονικές επιθεωρήσεις και στην Ελλάδα, έχει εκδόσει τα κάτωθι βιβλία :

α. «Το ζήτημα της κοινωνικής στρωματώσεως στην Ελλάδα. Η κοινωνική προέλευση των Αθηναίων δικηγόρων». Διδακτορική εργασία. Βόννη 1976
β. «Το δίκαιο ανάμεσα στην κοινωνία και την επιστήμη». Πειραιάς 1984.
γ. «Σχέση θρησκείας και επιστήμης» ( Μία εκ των τριών μελετών ). Αθήνα 1986.
δ. «Βασικά θέματα κοινωνιολογίας της Φυσικής Αγωγής». Κομοτηνή 1987.
ε. Ως την μεγαλύτερή του ερευνητική επιτυχία θεωρεί το βιβλίο του «Κρήτη 1941. Η «παράδοσή» της από τον Τσόρτσιλ στον Χίτλερ». Αθήνα 2007. (Εκδόσεις ΙΩΛΚΟΣ)
Στην έρευνα αυτή αποκαλύπτεται για πρώτη φορά διεθνώς η εσκεμμένη μεθόδευση του Τσόρτσιλ, με σκοπό  να πέσει η Κρήτη στα χέρια των Γερμανών και να μην υπάρχει ελεύθερο ελλαδικό κράτος. Απέβλεπε βεβαίως σε συγκεκριμένους λόγους.
Το 2009 ίδρυσε μαζί με τον πρόεδρο της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Κρητικών Σωματείων, Μανώλη Πατεράκη, το ΚΡΗΤΙΚΟ ΛΑΪΚΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ και είναι αντιπρόεδρός του.
Το 2015 ίδρυσε στα Μαστιχοχώρια της Χίου το ΛΑΪΚΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΚΑΛΑΜΩΤΗΣ και θέλει να συμβάλει στο να αναδειχθεί η Χίος σε πρότυπη κοινωνία συνεργαζομένων πολιτών.

ΟΛΗ Η ΕΚΠΟΜΠΗ:
                                          
Διαβάστε Περισσότερα »

Τα τοξικά απόβλητα και η Εθνική μας κληρονομιά

ΓΡΑΦΕΙ Η ΣΟΦΙΑ ΛΟΥΚΑ                                                                                        
Ο Κωνσταντίνος Η. Κονοφάγος ήταν Έλληνας μεταλλουργός και χημικός μηχανικός, καθηγητής και πρύτανης του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου, ποιητής, συγγραφέας και πολιτικός. Διετέλεσε δήμαρχος Λαυρίου, βουλευτής Πρέβεζας και υπουργός Βιομηχανίας


Ο Κωνσταντίνος Κονοφάγος γλύτωσε στην κυριολεξία το Λαύριο την περίοδο του 1950, κατασκευάζοντας ένα ειδικό φίλτρο με λινό ύφασμα πολλαπλών τοιχώσεων που συνέλεγε το αρσενικό, το οποίο αποθηκευόταν σε υπόγειους χώρους καλά ασφαλισμένους. Το υλικό αυτό δεν απομακρύνθηκε ποτέ από το Λαύριο, με αποτέλεσμα τόννοι αρσενικού να βρίσκονται σήμερα στις αποθήκες του κτιρίου Κονοφάγου.


                                                                                   

Κάποια θέμα χρήζουν άμεσης δημοσιοποίησης και ενημέρωσης, για να γνωρίζει ο κόσμος όλη την αλήθεια.
Φυσικά η Πολιτεία έχει αγνοήσει τελείως την μορφή του λαμπρού αυτού επιστήμονα, που γλύτωσε τότε το Λαύριο από την εξάπλωση του καρκίνου.
Αξίζει να αναφέρουμε ότι επί ημερών Κωνσταντίνου Κονοφάγου που ήταν αρχιμηχανικός στην Γαλλική Εταιρεία Μεταλλείων Λαυρίου, δεν συνέβη ποτέ εργατικό ατύχημα, κάτι που αποτελεί φαινόμενο στον κόσμο.
Το 1952 ένας εργάτης πέφτει μέσα στο σιλό πετρωμάτων. Όλοι πιστεύουν πως είναι νεκρός. Ο αείμνηστος όμως Κωνσταντίνος Κονοφάγος ενεργεί άμεσα και από το κάτω μέρος του σιλό τοποθετεί συσκευές παραγωγής οξυγόνου και σωλήνες, για να φύγει η σκόνη και να αναπνέει ο εργάτης, σε περίπτωση που είναι ζωντανός. Μετά από τρία τέταρτα αγωνιώδους σκαψίματος για να βρεθεί ο άνθρωπος μέσα στα πετρώματα, τελικά βγήκε ζωντανός χωρίς ούτε μία γρατζουνιά.
Το εργατικό συνδικάτο συμβούλεψε τον εργάτη να πιέσει την εταιρεία για μεγάλη αποζημίωση όμως αυτός αρνήθηκε, λέγοντας ότι αφού με έσωσαν, δεν χρειάζομαι τίποτα παραπάνω.
Με εισήγηση όμως του Κωνσταντίνου Κονοφάγου και πιέσεις προς την Γαλλική Εταιρεία, ο εργάτης τελικά αποζημιώθηκε και με το παραπάνω. Ο ίδιος ο Κονοφάγος είχε δηλώσει ότι εάν πέθαινε ο εργαζόμενος, δεν υπήρχε περίπτωση να συνεχίζει να εργάζεται στην Εταιρεία για λόγους συνείδησης.
Αυτό δείχνει λοιπόν ότι μόνο με ευσυνειδησία μπορεί να πάει μπροστά αυτός ο τόπος.
Σήμερα επιστήμονες με το ήθος του Κωνσταντίνου Κονοφάγου σπανίζουν και αν τυχόν τολμήσουν να υψώσουν ανάστημα, χαρακτηρίζονται γραφικοί και με την βοήθεια των ΜΜΕ κονιορτοποιούνται, όπως τα παλιά μεταλλεύματα του Λαυρίου.

Τι θα γίνει όμως με την τοξική βόμβα που υπάρχει ακόμα στα σπλάχνα της Λαυρεωτικής;
(25 τόνοι αρσενικού φυλαγμένοι και καλά προστατευμένοι από διαρροή, βρίσκονται ακόμα στα θεμέλια του κτιρίου Κονοφάγου).



Απολύτως τίποτα
Γιατί μας έχουν πείσει ότι πρώτα πρέπει να πληρώσουμε το χρέος μας, για να μη μας κατασχέσουν την Ελλάδα και μετά όλα τα άλλα...
Εγώ προτείνω αφού όλα καταλήγουν στο υπερταμείο και το υπερταμείο τα στέλνει στην Γερμανία, ας έρθουν να κατασχέσουν και το αρσενικό του Λαυρίου και να το στείλουν στο Βερολίνο, γιατί είναι και αυτό μέρος της Εθνικής μας περιουσίας ...
Διαβάστε Περισσότερα »

Σάββατο, 10 Δεκεμβρίου 2016

Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΚΩΣΤΗ ΠΑΛΑΜΑ ΜΕ ΤΟΝ ΛΟΥΚΑ ΘΑΝΟ







Θα μπορούσα να γράφω για ώρες, γι' αυτό που πολλοί ονομάζουν νέα δουλειά του Λουκά Θάνου, σε ποίηση Κωστή Παλαμά.
Μα αυτό δεν είναι δουλειά, είναι γέννα, είναι η αγωνία του νερού να τρυπήσει τον βράχο, είναι το στοίχημα της σταγόνας να ανοίξει το δρόμο για το ποτάμι.

ΛΟΥΚΑΣ ΘΑΝΟΣ

Ο Λουκάς δεν είναι ένας συνηθισμένος συνθέτης. Είναι ένας ασκητής παρατηρητής του Σύμπαντος. Εκεί η μουσική του Πυθαγόρα, εκεί η σκιά του Ορφέα, εκεί η σύναξη των ποιητών, εκεί  και η ματιά του Λουκά Θάνου, πιό διεισδυτική ματιά και από το τηλεσκόπιο του Κέπλερ.




Εκεί, ανάμεσα στον Ωρίωνα και στη λύρα, βρίσκει τον μοναχικό στρατολάτη Κωστή Παλαμά, και πιάνει μαζί του κουβέντα, μιά κουβέντα που την καταγράφει με τις νότες του. Ο Ποιητής είχε καιρό να μιλήσει. Αφουγκραζόταν μόνο τους ήχους, καθώς οι πλανήτες γύριζαν γύρω από τον εαυτό τους, αναζητώντας την αιτία της δημιουργίας. Και ανάμεσα σε αυτή τη σιωπή, ο θάνατος.


ΓΙΑΝΝΗΣ ΧΑΡΟΥΛΗΣ

Ο Παλαμάς είναι ο νικητής. Έχει όνομα, έχει επίθετο, έχει γραφή, έχει καταγωγή. Είναι Έλληνας. Ο χάρος, ένας απρόσωπος υπηρέτης του χρόνου, που ανακυκλώνει την ύλη του Σύμπαντος και πολλοί πιστεύουν πως έχει τη χάρη να παίρνει ζωές.




Αυτή η κουβέντα
ήταν που ήθελε να κάνει ο Κωστής Παλαμάς με τον Λουκά Θάνο
και του συστήνει από κοντά ένα από τα παιδιά του.


                                      


Ο Διγενής κι ο Χάροντας.  Ποιός είναι ο νικητής και ποιός είναι ο νικημένος;
Ο Λουκάς ως ασκητής ακούει. Δεν υπάρχει χρόνος γι' αυτό το άκουσμα, είναι άχρονο, αγέννητο και γεννημένο ταυτόχρονα, νέο και παλιό μαζί.

                                                                               

                                Λουκάς Θάνος - Στη μνήμη του Κωστή Παλαμά

 
                                                                                                                         


Εδώ, ο Λουκάς  επεμβαίνει σε αυτή την άχρονη δίνη για να δώσει ρυθμό στη στροφή της, μία στροφή που μπορεί να είναι  ένα κβαντικό σημείο ή μία τεράστι συμπαντική περίμετρος.
Ποιός θα ορίσει το κβαντικό σημείο ή την συμπαντική περίμετρο;
Ο κόσμος. Ο κόσμος που θα ακούει και θα μεγαλώνει το έργο στην διαστολή του χρόνου, μία διαστολή που δεν σταματάει ποτέ μετά την έκρηξη.


   Η θεωρία των υπερχορδών



Το έχω ξαναπεί πως ο Λουκάς Θάνος είναι κβαντικός συνθέτης. Η ταλάντωση είναι η καρδιά της μουσικής του, η συχνότητά της, η ανάσα του ίδιου του Λουκά, μία ανάσα που καταγράφεται από την ένταση της μουσικής και την αγωνία της να ενωθεί με το μητρικό Σύμπαν.





Ο Δωδεκάλογος του Γύφτου.  Ό,τι παραπάνω γράψεις, είναι περιττό.
Ο Λουκάς μέσα από την ένταση της αγωνίας του Συμπαντικού ιδρώτα, τρυπά τον βράχο του πολιτισμού, για να δημιουργήσει το νέο ποτάμι, ένα νέο ποτάμι που θα κυλήσει όμως στην παλιά κοίτη της Ποίησης του Παλαμά.
Αγγίζοντας την μουσική του, καταλαβαίνεις τον στατικό ηλεκτρισμό που έλκει τον θαυμασμό της νέας γέννας. Πώς να προσπεράσεις χωρίς να στρέψεις το βλέμμα σου πάνω σε τούτη τη γραφή;

                                       "Καβάλλα πάει ο Χάροντας τον Διγενή στον Άδη''

                                                                         
''Ο ΔΙΓΕΝΗΣ''
ΤΑΣΣΟΥ ΑΛΕΒΙΖΟΥ ΧΑΡΑΚΤΙΚΟ 1949
  Ο Έλληνας ξέρει καλά πως συμβαίνει το αντίθετο. Ο Διγενής οδηγεί.  Έχει την λεβεντιά, τον άνεμο, την ομορφιά της πούλιας και το ατάραχο βλέμμα του νικητή, ενός νικητή που δεν κατακτά αλλά απελευθερώνει Πατρίδες.
Εδώ ο Διγενής είναι ο πραγματικός αθάνατος του κόσμου και πάνω απ' όλα ξεπερνάει τα όρια μιάς συνορο-γραμμής. Και ο Παλαμάς, μέσα από την ελληνικότητα της γραφής του, αυτόν τον Διγενή τον κάνει Άγιο των Λαών, που τους απελευθερώνει και τους ενώνει.
Ας ψάξουμε πραγματικά τί κρύβεται πίσω από αυτό που απλά το ονομάζουμε Πατρίδες.


Νέος δίσκος του Γιάννη Χαρούλη
σε ποίηση Κωστή Παλαμά και μουσική Λουκά Θάνου


Ο Λουκάς γίνεται ο συνδετικός αρμός ανάμεσα στο αίνιγμα και τη λύση και χρησμοδοτεί με την μουσική του. Κάθε ναός έχει έναν ιεροφάντη. 






Εδώ ο Λουκάς επιλέγει τον λαουτιέρη από την κρυψώνα του Δία στα βουνά της Κρήτης.
    Έρωντας και δροσουλίτες η φωνή του. Και ο συνθέτης ανοίγει το ναό, για όποιον έχει       ανάγκη να λειτουργηθεί από την άγια παράδοση των Πατρίδων.

ΣΩΤΗΡΗΣ ΜΠΟΤΑΣ  10/12/2016
Διαβάστε Περισσότερα »